101 Nederlandse Voetbaliconen (76) Daan Schrijvers

Geboren: 18 september 1941, Breda
Overleden: 2 augustus 2018
Positie: Verdediger
Clubs: NAC, DWS, PSV, NAC
Actief: 1959-1975
Doelpunten: NAC (9), DWS (3), PSV (12)
Nederlands elftal: 22 interlands; doelpunten: 1
Trainer:

Sierlijke centrale verdediger van NAC, DWS en PSV. Man met een zelfverzekerde uitstraling en een mening. Op 17 oktober 1965 maakt Schrijvers zich als aanvoerder van het Nederlands elftal, en als enige PSV’er in de ploeg, zich boos over de geringe inzet van enkele van zijn ploeggenoten.

Niet iedereen heeft er in zijn ogen alles aan gedaan om de kwalificatiewedstrijd voor het WK 1966 tegen Zwitserland (0-0) te winnen. Daarop bedanken de Ajaxieden Piet Keizer, Co Prins en Henk Groot voor Oranje. PSV noemt dat ‘vrij onsportief en getuigen van hoogmoedswaazin’, maar de club wil verder niet betrokken raken bij de ongezonde rivaliteit tussen de grote drie van het Nederlands voetbal: Ajax, Feijenoord en DWS.


Daan Schrijvers houdt met hangen en wurgen de Belgische aanvaller Pol van Himst in bedwang in een oefenduel tussen Nederland en België in 1966 (3-1).
foto: ANP Historisch Archief
Daniel Christiaan (Daan) Schrijvers begon zijn loopbaan in het jeugdelftal van NAC in Breda, waar hij opgroeide in de volkswijk De Gampel. Daan Schrijvers verdiende als jeugdspeler zijn brood als slagersknecht waar hij op een echte slagersfiets, met een enorme mand voorop: koteletten en karbonades aan de deur afleverde.

Schrijvers speelde al op zijn tiende bij NAC. Acht jaar later promoveerde hij naar het eerste van NAC om er vier seizoenen (van 1959 tot 1963), als verdediger te spelen in de Eredivisie. Niet zonder succes: NAC eindigt in die jaren tot twee keer toe als 5e. Hij speelde in totaal 96 wedstrijden en bracht 9 doelpunten op zijn naam.

Vlak na zijn overlijden in 2018 ging het Brabants Nieuwsblad De Stem een rondje maken lang oude ploeggenoten van Schrijvers uit zijn NAC periodes (1959-1963 en 1970-1975).

Wie de NAC-spelers van die tijd spreekt, staat er niet van te kijken dat Schrijvers later ook nog eens slaagde bij PSV en 22 interlands achter zijn naam heeft staan. Iedereen typeert hem als de sterke verdediger met een fluwelen techniek.

,,Overtredingen had hij niet nodig. ‘Ik pak de bal zo wel af’, zei hij dan. Overtredingen maken, was beneden zijn waardigheid”, herinnert bijvoorbeeld Aty Graaumans zijn letterlijk grote vriend in het veld. Samen vormden ze na de terugkeer van Schrijvers naar NAC begin jaren zeventig het hart van de Bredase verdediging.

,,Hij die lange, ik dat kleine ventje. ‘Jij zorgt dat ze er over de grond niet langs komen, houd ik ze in de lucht tegen’, stelde hij me een keer gerust toen we voor de beker tegen FC Utrecht die twee reuzen Leo van Veen en Joop van Maurik tegenover ons kregen.”

Daan Schrijvers was de rots in de branding in de tijd van het stopper-spil-systeem. Bij DWS maakte hij de gloriejaren mee van de Amsterdamse club. Hij speelde er met Rinus Israel aan zijn zijde. Met Frits Flinkevleugel, met Jan Jongbloed.

Bij PSV gaf hij rust en leiding aan een elftal met Willy van der Kuijlen in de hoofdrol. En in het Nederlands elftal stond hij in één team met grootheden als Piet Keizer, Sjaak Swart, Coen Moulijn en Jan Mulder.

Schrijvers was een centrale verdediger in de traditie van mannen als Cor van der Hart, Rinus Israel en Hans Eijkenbroek. ,,Technisch was hij zelfs iets verfijnder dan Israel”, durft Pelkmans te zeggen. ,,Daan had veel talent. Hij had de dingen ook nog eens zo door.” Een weekblad typeerde hem in die tijd als ‘De aanvoerder die zijn tijd ver vooruit is.’

Jacques Visschers kent Schrijvers nog van het prille begin. ,,Uit de tijd van Sint Fidelis. Als schooljongens voetbalden we met twee jassen als doelpalen. Toen al stond ik er van te kijken hoeveel talent hij had.” Visschers staat er eveneens van te kijken hoeveel talenten volkswijken als de Gampel het later hebben gemaakt bij NAC.

Addy Brouwers speelde ook tégen Schrijvers. ,,En ik kan je verzekeren dat de moed je al in de schoenen zonk wanneer je tegen Daan kwam te staan. Hij had een uitstraling waardoor je bij de aftrap al met 1-0-achterstond. Mannen als Daan Schrijvers droegen een elftal.”

Ook Brouwers, later de verfijnde linkspoot bij NAC, roemt de techniek van Schrijvers. ,,Ik vond hem steengoed. Hij had een enorme pass in de benen.” Graaumans knikt instemmend: ,,Een speler met een mooie motoriek, en net als Israel alle ballen trappend met de wreef. Nooit binnenkant voet.”

De laatste herinnering is er één met een glimlach. Over hoe Pelkmans er als verdediger een gewoonte van maakte om tegenstanders te foppen door met een gemaakt stemmetje ‘hier’ te roepen.

,,Uit bij DWS speelden we tegen hem. Hij kwam vrij voor onze goal. Toen riep ik: ‘Ja Daan, geef maar’. Hij speelde hem keurig naar mij. Had ik hem toch nog een keer te pakken.”

In 1963 stapt hij over naar DWS Amsterdam. Die club was net gepromoveerd van de Eerste naar de Eredivisie en met Schrijvers in het team werden ze meteen het jaar daarop, in 1964 dus, ook daar kampioen. Een huzarenstuk dat geen enkele andere Nederlandse club ooit herhaald heeft. Het seizoen daarna werd het team overigens keurig tweede en tussendoor deed DWS het ook uitstekend in de Europa Cup.

Daan Schrijvers is dan nog maar 24, en vreemd genoeg heeft hij hiermee zijn grootste successen al achter de rug. Hij heeft aanbiedingen op zak van clubs als Eintracht Frankfurt en Benfica, maar durft als kersverse vader dat avontuur niet aan en kiest in 1965 liever voor PSV Eindhoven. In Daans jaren bij PSV (1965-1970) is die club nooit verder gekomen dan een 3de plaats..

Van 1970 tot 1975 zien we Schrijvers weer terug bij zijn oude club NAC in Breda. Die ploeg draait in die jaren overigens niet zo best, ze worden zelfs drie jaar op rij slechts 16e. Een lichtpunt in die jaren: in 1973 winnen ze wél mooi de KNVB-beker.

In 1972 liep hij een dubbele beenbreuk op, die hem anderhalf jaar uit de running hield. In 1974 zette hij een streep onder zijn carrière. Tien jaar later debuteerde zijn zoon Danny in het eerste van NAC. Daan Schrijvers, de stilist die niets moest hebben van overtredingen was in de jaren zestig de sierlijke rots in de branding bij NAC, DWS, PSV én Oranje.

Nederlands elftal

Schrijvers speelde als lid van het Nederlands voetbalelftal 22 interlands. Hij was vanaf 1964 aanvoerder. Schrijvers debuteerde in september 1962 op twintigjarige leeftijd in Oranje, dat die avond een oefeninterland met 8-0 van de Nederlandse Antillen won.

Als speler van DWS brak hij pas echt door in het nationale team en was niet meer weg te denken uit de basiself. Op 24 mei 1964 maakte hij zijn enige treffer voor Nederland. In het met 2-0 gewonnen WK-kwalificatieduel tegen Albanië maakte Schrijvers vanaf de stip de 1-0. Tijdens zijn laatste veertien interlands, tussen 1964 en 1967, droeg hij steevast de aanvoerdersband.


6 november 1966: Nederland – Tsjecho-Slowakije 1-2
Nederlands elftal, boven Daan Schrijvers (aanvoerder), Wim Suurbier, Rinus Israel, Bennie Muller, Cor Veldhoen, Eddy Pieters Graafland,
onder Sjaak Swart, Johan Cruijff, Klaas Nuninga, Piet Keizer en Willy Dullens.
foto: Eric Koch / Anefo
In de jaren dat Schrijvers international was, slaagde Nederland er niet in zich voor een EK of WK te plaatsen. Bij het debuut van Johan Cruijff, in 1966 in De Kuip tegen Hongarije (2-2), droeg Schrijvers de aanvoerdersband. Dit was op 5 april 1967 voor het laatst, tegen Oost-Duitsland (4-3 verlies

Begin 1967 kwam op 25-jarige leeftijd onverwacht een einde aan de interlandcarrière van de aanvoerder van het Nederlands elftal. Oranje verloor met 4-3 van Oost-Duitsland, dat drie keer uit een corner scoorde en voor bondscoach Kessler was Schrijvers de zondebok.

Een aardige carrière wel, maar niet overweldigend , dus waarom is Daan dan niet al lang weer vergeten? Wel: tussen 1962 en 1967 speelde hij 22 keer in het Nederlands elftal. In een team met grootheden als Rinus Israel, Frans Bouwmeester, Coen Moulijn, Theo Laseroms, Piet Keizer en zelfs Johan Cruijff, was Schrijvers vanaf 1964 de onbetwiste aanvoerder. Een stevige mannetjesputter (“macho” volgens sommigen) met een natuurlijk overwicht en leiderschapskwaliteiten.

Prijzenkast en erelijst:

* Kampioen Eredivisie (DWS): 1963/64
* KNVB Beker (NAC); 1972/73
Nederlands elftal:
* 22 interlands; doelpunten: 1

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Koning Voetbal, bhic.nl, krijnen.com, onsoranje.nl, nu.nl, bndestem.nl