101 Nederlandse Voetbaliconen (93) Cor Veldhoen

Geboren: 6 april 1939, Rotterdam
Overleden: 11 oktober 2005, Barendrecht
Positie: Verdediger
Clubs: Feijenoord
Actief: 1956-1970
Doelpunten: 2
Nederlands elftal: 27 interlands
Trainer:

Cor Veldhoen was een snelle en technisch begaafde verdediger die van 1956 tot 1969 een vaste waarde was in het eerste team van Feyenoord. Als rechtsbenige linksback vormde hij in de jaren zestig een ijzersterk koppel met Coen Moulijn op Feyenoords linkerflank.

“Je liep aan de hand van je vader als jochie al naar de Kuip. Nou ja, dan valt er over een andere club niet eens te discussiëren. Daar had ik ook geen enkele behoefte aan, want ik droomde alleen maar van Feyenoord.”

Cor Veldhoen speelde 380 wedstrijden in het eerste elftal van Feyenoord, waarin hij 2 doelpunten scoorde. Daarnaast kwam hij 18 keer voor Feyenoord in het veld in Europees verband en speelde hij 20 Bekerwedstrijden.


Cor Veldhoen (rechts) voor Feijenoord in duel met Mister Ajax Sjaak Swart
foto: Onbekend
Cor Pleun Veldhoen was een echte Feyenoorder. Hij groeide op in Rotterdam-Zuid en als zovele kinderen uit dat deel van de stad werd de liefde voor Feyenoord hem met de paplepel ingegoten. Veldhoen: “Als jongetje ging je aan de hand van je vader mee naar het Feyenoordstadion. Dat was een vanzelfsprekendheid voor bijna ieder jochie op Rotterdam-Zuid.”

Wat geen vanzelfsprekendheid was voor de jeugd van Rotterdam-Zuid, was zelf spelen voor Feyenoord. Dat bleef voor de meeste van hen een droom. Niet echter voor Veldhoen, die de strenge selectie doorstond en werd uitverkoren om voor de Feyenoord jeugd te spelen. Hij werd op twaalfjarige leeftijd lid. Hij doorliep de C-, B- en A-junioren en ging in 1956 over naar de senioren. Na één wedstrijd in het derde elftal promoveerde hij al naar het tweede elftal.

Feyenoord beschikte in die jaren niet over een vaste linksback. Tinus Osterholt, Nico Roodbergen en Paul Koolen wisselden elkaar af. Trainer Jaap van der Leck liet vervolgens de zeventienjarige Veldhoen op 2 december 1956 debuteren in de derby tegen Sparta. Op Het Kasteel won Feyenoord met 0-4. In de jaren die volgden, groeide de snelle en technisch vaardige linksback uit tot een vaste waarde in het team, terwijl hij tevens uitkwam voor Oranje Onder-18, Onder-20, Onder-23 en uiteindelijk debuteerde hij op 14 mei 1961 in het Nederlands elftal tegen Oost-Duitsland. Dat deed hij in Leipzig tussen roemruchte voetballers als Faas Wilkes, Carol Schuurman, Roel Wiersma en Piet van der Kuil. De uitslag was 1-1.

Dat zegt veel over zijn talent en zijn doorzettingsvermogen, want met de invoering van het betaald voetbal was het geen sinecure meer om als jeugdspeler door te breken in het eerste elftal. De club voerde onder leiding van voorzitter Cor Kieboom een actief transferbeleid om een zo sterk mogelijk elftal op de been te kunnen brengen. Alleen aanvoerder Gerard Kerkum kon het Veldhoen begin jaren zestig nog nazeggen uit de eigen gelederen te zijn doorgestoten naar het eerste elftal.

Het beleid van Kieboom legde de club geen windeieren. De jonge Veldhoen vond zichzelf terug in een elftal dat de club in het seizoen 1960/1961 met superieur technisch voetbal het eerste kampioenschap in meer dan twintig jaar bezorgde. Bij dat succes zou het niet blijven voor Veldhoen en zijn teamgenoten. Het volgende seizoen werd de titel met succes geprolongeerd, een unicum in de geschiedenis van Feyenoord. De Europacupcampagne die op dat tweede succes volgde, is één van de hoogtepunten uit Veldhoens carrière. Het team wist als eerste Nederlandse ploeg de halve finale van de Europacup te bereiken, waar het uiteindelijk pas tegen het Portugese Benfica sneuvelde (thuis 1-1, uit 3-1 verlies).

Als debuterende kwajongen keek Veldhoen ontzettend tegen zijn medespelers Schouten en Van der Gijp op. Hij durfde deze vedetten zelfs niet bij hun voornaam aan te spreken. Veldhoen over die periode: ‘Iedereen heeft het altijd over Ove Kindvall, maar Cor van der Gijp is de beste midvoor die Feyenoord ooit heeft gehad. Coen Moulijn is mijn beste vriend geworden, al had ik dat in het begin nooit gedacht. Ik moest van hem altijd in de mandekking blijven.

Anders schold hij me verrot. Een van zijn onhebbelijkheden was dat Coen voor de wedstrijd altijd in de kleedkamer naar de wc ging. Om het voor ons wat draaglijker te maken stak hij een krant in de fik. Eerst zaten we met die stank, vervolgens kwamen er rookwolken uit de wc.’ Veldhoen had zelf ook een vreemdsoortig bijgeloof. Hij speelde altijd met een damesslipje onder zijn voetbalbroek. Zijn vrouw deed ooit per ongeluk een damesslip in zijn voetbaltas, maar die middag presteerde hij zó goed dat hij zijn verdere carrière zo’n slip bleef dragen.

Als rechtsbenige linksback was hij zijn directe tegenstanders technisch altijd de baas. Met zijn snelheid wist Veldhoen fouten op tijd te herstellen en hij lanceerde sterspeler Moulijn jarenlang met de buitenkant van zijn favoriete rechtervoet. De linksbuiten en de linksback waren vrienden voor het leven, maar tijdens de wedstrijden scholden ze elkaar de huid vol. Daar besteedde niemand aandacht aan, het hoorde er gewoon bij.

De jaren zestig waren zijn hoogtijdagen als speler. Veldhoen won in dat decennium met Feyenoord vier landskampioenschappen (1961, 1962, 1965 en 1969) en twee KNVB bekers (1965 en 1969). Als rechtsbenige linksback maakte de technische begaafde en pijlsnelle Veldhoen veel indruk. Volgens velen, en niet in de laatste plaats Moulijn zelf, was Veldhoen de voornaamste pijler onder het succes van linksbuiten Coen Moulijn.

Het winnen van de dubbel in het seizoen 1964/1956 was de eerste keer dat Feyenoord daarin slaagde. Sterker nog, het was überhaupt de eerste keer dat een Nederlandse club in hetzelfde seizoen het landskampioenschap en de KNVB-beker won. In het seizoen 1968/1969 werd het succes van 1965 nog een dunnetjes over gedaan, toen de club voor de tweede keer de dubbel won. Het was het vierde landskampioenschap voor Veldhoen, die het inmiddels tot aanvoerder had gebracht, en de tweede KNVB-beker.

Voetballers liepen in die jaren nog niet financieel binnen. De meesten investeerden hun voetbalgeld in een winkel. Coen Moulijn zat in de herenmode, Eddy Pieters Graafland had een sportzaak, Piet Steenbergen runde de klassieke sigarenzaak, Cor van der Gijp bezat een benzinestation en Cor Veldhoen opende in de Paradijslaan, in de Rotterdamse volksbuurt Crooswijk, een slijterij. De openingsadvertentie uit de krant van die dag vermeldt dat een f les Vermouth slechts 3,95 gulden kost, als openingsgeschenk krijgen de klanten gratis een fles Spaanse wijn erbij. Mensen die niet helemaal naar Crooswijk willen komen, hoeven maar te bellen. Dan bezorgt de populaire voetballer de bestelling persoonlijk bij hen thuis, zonder bijkomende kosten.

De dubbel van 1969 bleek het laatste grote succes voor Cor Veldhoen. De komst van Ernst Happel betekende effectief het einde van zijn carrière als speler. Hoewel Veldhoen pas dertig jaar oud was en nog best een paar seizoenen mee zou hebben moeten kunnen, besloot Happel de voorkeur te geven aan de van Ajax overgekomen linksback Theo van Duivenbode.


Feijenoord linksback Cor Veldhoen in 1963
foto: Onbekend
Naar een andere vereniging gaan om nog een aantal jaar door te spelen, was geen optie voor de clubman Veldhoen. Dus schikte hij zich zonder al te veel gemor in zijn rol als reserve. Hij zou dat seizoen nog één competitiewedstrijd spelen en een drietal keer in actie komen in het kader van de succesvolle Europacupcampagne van 1969/1970, die de club het grootste succes uit de geschiedenis zou opleveren. Hoewel het Veldoen bepaald niet zal hebben verheugd dat hij het vanaf de bank moest meemaken, moet het hem goed hebben gedaan om zijn club dat enorme succes te zien behalen.

Veldhoen was te veel Feyenoorder om een publicitaire rel te schoppen. Toen de club hem als waardering voor al die jaren trouwe dienst een vrije transfer aanbood, onderhandelde hij nog wel met Excelsior en Holland Sport, maar financieel kwam hij er niet uit met die clubs. Hij koos uiteindelijk voor zijn bedrijf, zakelijke belangen gaven de doorslag.

Veldhoen werd bekend door zijn snelheid, sliding, werklust en tactische inzicht. Cor Veldhoen speelde in totaal 380 competitieduels voor Feyenoord. Op zijn 31-jarige leeftijd nam hij afscheid van het voetbal. Altijd onopvallend, maar zeer professioneel. Trainers konden altijd op hem rekenen en de creatieve linksbuiten Moulijn wist precies hoe hij werd aangespeeld. Veldhoen is met zijn grote aantal gespeelde wedstrijden achter Coen Moulijn en Wim Jansen de nummer drie op de eeuwige ranglijst van Feyenoorders. Daarnaast kwam hij in totaal 18 keer voor Feyenoord in het veld in Europees verband en speelde hij er 20 Bekerwedstrijden. Met Eddy Pieters Graafland, Piet Romeijn, en Wim Jansen, die in 1964 zijn debuut maakte, vormde Veldhoen het (verdedigende) hart van de ploeg.

Veldhoen had er op dat moment, met 27 caps op zijn naam, ook een respectabele interlandcarrière op zitten. Tussen 1961 en 1967, toen hij besloot om te bedanken als international omdat hij het interlandvoetbal niet goed te combineren vond met Feyenoord en zijn zakelijke activiteiten, had hij met regelmaat deel uitgemaakt van de selectie van het Nederlands elftal. Onder leiding van de Roemeense bondscoach Elek Schwartz maakte hij zijn debuut voor Oranje op 14 mei 1961 in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Oost-Duitsland (1-1) in Leipzig, net als Ton Pronk (Ajax).

Ook in zijn laatste duel voor Oranje, op 13 september 1967, was Oost-Duitsland de tegenstander. In Amsterdam werd het 1-0. En opnieuw werd hij omringd door beroemde vedetten als Johan Cruijff, Wim Suurbier en Piet Keizer. Veldhoen zette er een punt achter, omdat hij na de slijterij een bedrijf in stuwadoorsartikelen had overgenomen. Helaas was Veldoen actief geweest als international in een periode toen het nationale team nog geen potten kon breken.

Veldhoen volgde in Oranje Kees Kuijs op, maar toen hij stopte had bondscoach George Kessler een groot probleem. Hij deed achtereenvolgens een beroep op Peter Kemper, Henk Warnas, Jan van Gorp, Theo van Duivenbode en Pleun Strik, totdat Ruud Krol uiteindelijk de linksbackpositie definitief overnam.

De ras-Feyenoorder werd 66 jaar. Hij overleed op 11 oktober 2005. Cor Veldhoen kende in zijn laatste jaren wat zakelijke zorgen en had problemen met zijn gezondheid. Hij was de laatste Feyenoord-vedette die daadwerkelijk uit Rotterdam-Zuid kwam. Hij maakte nog even deel uit van het Feyenoord-bestuur, maar was de laatste jaren vooral supporter en vooraanstaand lid van Oud-Feyenoord.

Prijzenkast en erelijst:

* Kampioen Eredivisie (Feijenoord): 1960/61, 1961/62, 1965/65 en 1968/69
* KNVB Beker (Feijenoord): 1964/65, 1968/69
* Europa Cup I Feijenoord): 1970
Nederlands elftal:
* 27 interlands

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Voetbal International, feyenoordgeschiedenis.net, feyenoord.nl, voetbalzone.nl, kentudezenog.nl