101 voetbaliconen: (20) Kenny Dalglish

PASPOORT

Geboren: Glasgow, 4 maart 1951
Overleden:
Nationaliteit: Schots
Positie: Aanvaller
Clubs: Celtic (1969-1977), Liverpool (1977-1990)
Interlands: 102 Doelpunten: 30
Doelpunten: Celtic: 112, Liverpool: 118
Trainer: Liverpool, Blackburn Rovers, Newcastle United, Celtic

Kenny Dalglish ontwikkelde zich begin jaren zeventig bij Celtic als een grote voetballer in een team dat het Schotse clubvoetbal overheerste. Het duurde niet lang dat voordat hij zich in het Schotse nationale elftal had gespeeld.

Liverpool kreeg belangstelling en telde bijna een half miljoen Pond voor hem neer als opvolger van Kevin Keegan. Dalglish gaf Liverpool waar voor zijn geld door onmiddelijk een dodelijke combinatie te vormen met Ian Rush. Het is moeilijk Dalglish goed te karakteriseren, hij was geraffineerd, sterk en tweebenig, hij kon verdedigersalle hoeken van het veld laten zien.

Toen Liverpool in 1985 een nieuwe trainer nodig had, benoemde de club tot verrassing van velen Dalglish tot speler-coach. Opnieuw liet hij zijn club niet n de steek. Dalglish werd de eerste (en tot nu toe enige) speler-coach die de Engelse dubbel heeft gewonnen. Dalglish nam later ontslag als coach van Liverpool, naar eigen zeggen omdat de druk, mede door het Hillsborough drama, te groot voor hem was geworden. Maar een jaar later keerde hij terug als trainer van Blackburn Rovers, dat hij in 1995 nar de Engelse landstitel leidde. Diensverbanden als technisch directeur bij Newcastle United en Celtic liepen op een verbitterd fiasco uit.

Hij was één van de slechts drie trainers die met twee verschillende clubs Engels landskampioen is geweest.

Met Celtic wordt hij viermaal kampioen en daarnaast worden daar 4 Schotse FA Cups en een Schotse League aan toegevoegd. Maar met name bij Liverpool volgt er een waslijst aan prijzen. Zes landtitels, één FA cup, vier League Cups, zeven Charity Shields en maar liefst 3 drie Europa Cups, waarvan er één in zijn eerste seizoen waarin hij de winnende goal maakt in de finale tegen Club Brugge.

Voeg daar nog een Europese supercup aan toe en het is een zeer indrukwekkende lijst geworden. Nog steeds is Dalglish de Schot met de meeste interlands op zijn naam als voetballer. Hij maakte 30 goals in 102 wedstrijden voor Schotland. Voeg daar nog maar een persoonlijke prijs aan toe: ´Voetballer van het jaar 82/83´.

Kenny Dalglish met rugnummer 7 als opvolger van Keegan bij Liverpool.
foto: Onbekend

Jeugdjaren

Kenneth (“Kenny”) Mathieson Dalglish (Glasgow, 4 maart 1951) groeide op als supporter van Glasgow Rangers. Als hij met vrienden voetbalde, was hij meestal keeper. Bij zijn debuut voor het onder-15 elftal van Schotland begon Dalglish als rechtsbuiten en scoorde tweemaal.

Op 15-jarige leeftijd speelde Dalglish een proefwedstrijd bij Liverpool. De jonge knaap deed het goed, maar hij hoorde tot zijn grote teleurstelling niets meer van Liverpool. Dalglish, die een grote fan van Glasgow Rangers was, speelde ook een proefwedstrijd bij West Ham maar ook dat draaide uit op niets. De verbazing was groot toen de protestantse Dalglish een contract ondertekende bij het katholieke Celtic.

Om de talentrijke Schot binnen te halen deed Celtic veel moeite. Celtic-manager John Stein liet zijn vrouw op hun huwelijksverjaardag zelfs drie uur wachten in de auto, zodat hij Dalglish kon overtuigen om te tekenen bij Celtic. Dalglish, die maar enkele meters van Rangers’ Ibrox Park woonde, werd bij Celtic een Europese topvoetballer.

Celtic 1969-1977

In 1967 tekende Dalglish een contract bij Celtic, de aartsrivaal van de Rangers. In het eerste seizoen werd hij verhuurd aan Cumbernauld United, waar hij 37 keer scoorde. Zijn debuut in het eerste van Celtic was op 25 september 1968. In de eerste jaren bij Celtic had Dalglish geen vaste basisplaats. Dat veranderde op 14 mei 1971: in een benefietwedstrijd tegen Kilmarnock scoorde Dalglish zes van de zeven goals.

Dalglish ontpopte zich bij Celtic steeds meer tot de dragende kracht. In het seizoen 1972/1973 scoorde de aanvaller 41 goals in alle competities samen. Hij was jaarlijks goed voor gemiddeld 25 doelpunten. Op 10 augustus 1977, na 269 wedstrijden en 167 goals, verruilde Dalglish Celtic voor Liverpool. Met Celtic werd Dalglish driemaal kampioen van de Schotse eerste divisie en eenmaal kampioen van de Premier League. Hij won vier keer de Scottish Cup en eenmaal de Scottish League Cup.

Liverpool 1977-1985

Toen Kevin Keegan van Liverpool naar Hamburg vertrok, dacht Bill Shankly aan hem om deze leemte op te vullen. Dalglish kreeg zelfs het nummer 7 van Keegan. Als statement kon dit tellen. Liverpool betaalde ongeveer 490 000 euro voor Dalglish, een clubrecord in die tijd. Shankly was woedend dat er zoveel betaald moest worden aan een speler die eerder gratis naar de club had kunnen komen.Drie dagen na de overstap maakte Dalglish zijn debuut in de Charity Shield wedstrijd tegen Manchester United.

In zijn eerste jaar moest Liverpool het opnemen tegen het Hamburg van Keegan. Liverpool vernederde Hamburg met 6-0 en de overdracht van de macht was een feit. Dalglish werd de nieuwe koning van Liverpool. Bij Club Brugge herinneren ze zich Kenny Dalglish maar al te goed. In de Europacup I-finale tussen Liverpool en Club Brugge scoorde hij de enige treffer.

Zijn eerste jaar bij Liverpool sloot hij af met 31 goals uit 62 wedstrijden. Zijn belangrijkste goal van dat jaar was de winnende treffer in de finale van de Europacup tegen Club Brugge.

Kenny Dalglish als speler van Liverpool
foto: Getty Images

In zijn tweede seizoen registreerde Dalglish een persoonlijk record van 21 competitie- wedstrijden voor de club, en hij werd door de Football Writers ‘Association tot speler van het jaar gekozen. Hij miste slechts ééen competitiewedstrijd voor Liverpool tot het seizoen 1980-81, toen hij in 34 van de 42 competitiewedstrijden speelde en slechts acht doel- punten scoorde. Liverpool werd vijfde in de competitie, maar won wel de Europa Cup en de Football League Cup.

Het daarop volgende seizoen voerde hij zijn doelpuntenproductie weer op tot 13 en Liverpool werd de 13e keer kampioen en de derde keer sinds Dalglish’s bij Liverpool speelde. Het was ook rond deze tijd dat hij een sterk duo met Ian Rush begon te vormen, Daglish maakte dankbaar gebruik van de ruimte die Rush voor hem creëerde. Dalglish werd door PFA Player verkozen tot speler van het jaar voor het seizoen 1982-1983, waarin hij 18 competitiedoelpunten scoorde en Liverpool zijn titel behield. Vanaf 1983 werd Dalglish minder productief als doelpuntenmaker, hoewel hij een vaste basisspeler bleef.

Dubbelrol bij Liverpool 1985-1990

Na het Heizeldrama op 29 mei 1985 stapte Liverpooltrainer Joe Fagan op en nam Dalglish de taken over in de dubbelrol van speler-trainer. Dat seizoen behaalde het team de “dubbel” door zowel de League Championship als de FA Cup te winnen. Het daarop- volgende seizoen bleef zonder prijzen. In de seizoenen 1987-88 en 1989-90 werd het team wederom kampioen van Engeland. Gedurende de jaren stelde hij zichzelf steeds minder op. Zijn laatste wedstrijd als speler was op 1 mei 1990, toen hij als inmiddels 38-jarige invaller twintig minuten meespeelde.

In totaal heeft Dalglish 501 maal het Liverpoolshirt gedragen en scoorde hij 169 maal voor dit team. Met Liverpool won hij driemaal de Europacup, een keer de Europese Super Cup, vijfmaal de Charity Shield, vier keer de League Cup en eenmaal de FA Cup. Tevens werd Liverpool met Dalglish vijfmaal kampioen van Engeland.

Tragedies

Tragedies waren ook een rode draad doorheen de carrière van Kenny ‘The King’ Dalglish. In 1973 zat hij op de tribune toen een deel van de tribune op ‘zijn’ Ibrox Park instortte. Resultaat: 66 doden. In 1985 stond hij op het veld tijdens de Europacup-finale tegen Juventus. Bij rellen lieten 39 mensen het leven, nadat een muur instortte en veel supporters onder deze muur terechtkwamen.

Als manager van Liverpool maakte hij tijdens de FA-cup finale tegen Nottingham Forest ook het Hillsboroughdrama mee. In het stadion van Sheffield Wednesday waren te veel toeschouwers toegelaten, wat ertoe leidde dat 96 mensen werden vertrapt. Dalglish bezocht uit respect veel begrafenissen van overleden supporters. Kenny Dalglish, een grote meneer op en naast het veld.

1995 Kampioen met Blackburn Rovers.

Na deze zes seizoenen gaat Kenny Dalglish, na een kleine break als manager, naar Blackburn Rovers. Ook die club blijft hij enige tijd trouw. Van 1991 tot 1995 zou hij daar blijven. In oktober 1991 tekende Kenny Dalglish bij Blackburn Rovers. Onder zijn leiding promoveerde zijn team naar de Premier League, om de jaren erna als vierde en tweede te eindigen. In het jaar 1994-95 werd Rovers op de laatste speeldag kampioen van Engeland. Na dit kampioenschap wordt hij twee jaar technisch manager van The Rovers. In het eerste seizoen eindigde het team als tweede, en kreeg daarmee een plaats in de UEFA Champions League. Maar het ´trainen´ gaat hij al snel missen en Dalglish vertrekt naar het noorden van Engeland waar Newcastle United zijn nieuwe club wordt. Bij the Magpies blijft hij slechts twintig maanden waarna hij opgevolgd zou gaan worden door Ruud Gullit.

1999/2000 Celtic

In juni 1999 ging Dalglish terug naar Celtic, waar hij technisch directeur werd. Toen hoofdtrainer John Barnes in februari 2000 ontslagen werd, nam Dalglish zijn taken waar. Ook de terugkeer naar Celtic wordt niet het succes wat hij daar wel als speler had. Hij zou Celtic maar achttien wedstrijden coachen. Nadat een definitieve vervanging voor Barnes geregeld was, trok Dalglish zich terug bij Celtic. Voor Blackburn Rovers heeft Dalglish 195 wedstrijden (winstpercentage 52%) gecoacht, voor Newcastle United 78 (38%) en voor Celtic 18 (56%). Dalglish is viermaal verkozen tot Coach van het jaar.

2011-2012 Liverpool

Op 8 januari 2011 werd Dalglish opnieuw aangesteld als hoofdcoach van Liverpool. Hij volgde er de ontslagen Roy Hodgson tot het eind van het seizoen op. In zijn eerste wedstrijd verloor Liverpool met 1-0 van Manchester United in de FA Cup. Dalglish mag flink investeren. In het eerste half jaar gaat het goed. Mede door het aantrekken van Suarez lijkt Liverpool de weg omhoog weer terug te vinden. In dat seizoen eindigde Liverpool op de achtste plaats, waardoor Europees voetbal werd misgelopen. De League Cup was al verloren voordat Dalglish kwam.

Kenny Dalglish als coach van Liverpool
foto: REUTERS

Het daaropvolgende seizoen wordt door flinke investeringen veel van Liverpool en Dalglish verwacht. In het eerste volledige seizoen onder Dalglish ging het aanvankelijk beter, maar Liverpool werd uiteindelijk weer achtste. Dit zou aanvankelijk geen Europees voetbal opleveren, maar Liverpool wist onder leiding van Dalglish de League Cup te winnen, door in een zinderende finale Cardiff City te verslaan na strafschoppen (2-2 reguliere speeltijd). Dirk Kuyt scoorde de 2-1 voor Liverpool in die finale. Desondanks is iedereen in- en rond Liverpool niet echt tevreden, maar de kritiek blijft ietwat voorzichtig. Je hebt het immers wel over clublegende Kenny Dalglish.

Maar dit krediet duurt tot 16 mei 2012 als Liverpool zijn Kenny Dalglish ontslaat. Tegenvallende resultaten in de Premier League blijken de hoofdoorzaak. Het Liverpool-bestuur zegt eveneens dat Dalglish ook ontslagen was geweest als naast de League Cup ook de FA Cup was gewonnen.

Maar ook nu blijft Kenny Dalglish niet lang weg bij Liverpool Football Club. In oktober 2013 wordt hij aangesteld als ‘non-executive director’ van the Reds.

Schotland

Kenny Dalglish’ interlandcarrière begon op 10 november 1971 toen hij mocht invallen in de EK’72-kwalificatiewedstrijd tegen België. Dalglish scoorde een jaar later op 15 november 1972 zijn eerste doelpunt voor Schotland in de 2-0 WK-kwalificatiewinst tegen Dene- marken in Hampden Park. Mede dankzij zijn goals kwalificeerde Schotland zich voor het WK’74. Ondanks het feit dat het team ongeslagen bleef, werd het toch in de groepsfase uitgeschakeld.

Het elftal speelde ook mee bij het WK’78. Ondanks een goal tegen Oranje bleef het team wederom op doelsaldo steken in de groepsfase. Vier jaar later, bij het WK’82, scoorde Dalglish weer ditmaal tegen Nieuw-Zeeland, maar weer werd het team opnieuw op doelsaldo uitgeschakeld.

Dalglish werd ook geselecteerd voor de 22-koppige selectie die naar Mexico reisde voor het Wereldkampioenschap van 1986, maar moest zich terugtrekken vanwege een blessure.

In totaal speelde Dalglish 102 keer voor Schotland (een nationaal record) en scoorde hij 30 doelpunten (ook een nationaal record dat overeenkwam met dat van Denis Law). Dalglish’s laatste interland, na 15 jaar als volledig international, was op 12 november 1986 in Hampden Park in een kwalificatiewedstrijd van Euro 1988 tegen Luxemburg, die Schotland met 3-0 won . Zijn 30e en laatste internationale doelpunt was twee jaar eerder, op 14 november 1984, in een overwinning van 3-1 op Spanje in een WK-kwalificatie- wedstrijd, ook in Hampden Park.

Prijzenkast en erelijst:

* Landskampioen: 1972, 1973, 1974, 1977 (Celtic), 1979, 1980, 1982, 1983, 1984, 1986 (Liverpool)
* Beker: 1972, 1974, 1975, 1977 (Celtic), 1986 FA Cup Liverpool
* Europa Cup I: 1978, 1981, 1984
* League Cup: 1975 (Celtic), 1981, 1982, 1983, 1984 (Liverpool)
* UEFA Supercup: 1977
Trainer:
* Kampioen: 1986, 1988, 1990 (Liverpool), 1995 (Blackburn Rovers)
* FA Cup: 1986, 1989 (Liverpool),
* League Cup: 2000 (Celtic), 2012 (Liverpool),
* Supercup: 2012 (Liverpool)
Individueel:
* Ballon d’Or (Gouden Bal): 1983 #2 achter Platini
* PFA Players’ Player of the Year: 1982–83
* FWA Footballer of the Year: 1978–79, 1982–83
* English Football Hall of Fame: 2002
* Scottish Football Hall of Fame: 2004
* European Hall of Fame : 2008
* Interlands Schotland: 102

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, engels-voetbal.nl, voetbalbelgië.be