101 voetbaliconen: (21) Alessandro Del Piero

PASPOORT

Geboren: Conegliano, 9 november 1974
Overleden:
Nationaliteit: Italiaans
Positie: Aanvaller
Clubs: Padova, Juventus, Sydney FC, Delhi Dynamos
Interlands: 91 doelpunten: 27
Doelpunten: Padova: 1, Juventus: 208, Sydney FC: 24, Delhi Dynamos; 1
Trainer:

Wie vroeg in zijn carrière wordt aangemerkt als de tweede Roberto Baggio, krijgt het per definitie niet gemakkelijk. In 1993 stonden ‘mister paardenstaart’, Ravanelli en Vialli de doorbraak van de tiener Del Piero in de hoofdmacht van Juventus nog in de weg. Maar toen Del Piero zich op eigen kracht tot een topaanvaller ontwikkelde, behoorde de vergelijking met Baggio al snel tot het verleden, dat zegt genoeg over zijn kwaliteiten.

Als steunpilaar van het oppermachtige Juventus in het tweede deel van de jaren negentig hoeft Del Piero in de Italiaanse Serie A niemand meer iets te bewijzen. Met zijn doelpunt- gemiddelde van één uit twee kan hij zich met de allerbesten meten. Maar het verschil met zijn optreden op grote international toernooien is opvallend. Italië bereikte de finale van Euro 2000, ondanks Del Piero’s bijdrage van één goal in zes wedstrijden. Hij werd de zondebok nadat hij twee geweldige kansen om zeep had geholpen in een finale die Italië van Frankrijk verloor nadat het anderhalve minuut voor tijd nog met 1-0 had voorgestaan.

Was het de herinnering aan deze wedstrijd die Trappatoni tijdens het WK twee jaar later door het hoofd spookte ? Hoe dan ook, Del Piero speelde slechts een bijrolletje op dit toernooi en moest plaatsmaken voor de man in opkomst. Totti. Ondanks zijn teleur- stellende optredens in WK- en EK-eindronden heeft Del Piero in de kwalificatiewed- strijden altijdveel gescoord, met negen doelpunten in de aanloop naar het WK 2002 en EK 2004. Op het WK in 2006 in Duitsland schoot hij een strafschop binnen in de beslissende shoot-out, waardoor hij mede ervoor zorgde dat de wereldtitel naar Italië ging.

In de Champions League heeft Del Piero beslist zijn visitekaartje afgegeven. Vanaf het begin van deze competitie is hij er vrijwel altijd bij geweest, heeft hij in vier finales gespeeld en was topscorer aller tijden. Alleenal om deze reden is zijn status als wereld- klassespeler onomstreden.

Alom gerespecteerd door vele voetballers, coaches en experts. Hij stond bekend als een technisch zeer vaardige en creatieve voetballer. Het meest memorabele moment: een subliem doelpunt met de hak in de Champions League finale van 1997. Eenschrale troost aangezien Borussia Dortmund met 3-1 aan het langste eind trok.

Del Piero scoorde maar liefst 208 doelpunten voor Juventus.
foto: Onbekend

Jeugdjaren

Alessandro Del Piero werd geboren op 9 november 1974 in Conegliano, Italië. Op jonge leeftijd was het al snel duidelijk dat Del Piero was gemaakt voor het spelletje. Hij speelde dagelijks continu met zijn vrienden en oudere broer samen en ontwikkelde op deze manier zijn mooie techniek. Hij droomde van het spelen in de Champions League en zijn vader, die werkte als elektricien, bedacht daar een mooie oplossing voor.

Hij installeerde lichten op het speelveldje van zijn zoon, om op die manier een verlicht stadion te simuleren voor de jonge Alex. Het was duidelijk, hij droomde ervan om een voetballer te zijn. Om nooit zonder de bal te hoeven zijn. Hij ging spelen voor een lokale ploeg vanaf zijn zevende jaar en zijn moeder wilde uit angst dat Del Piero als keeper zou gaan spelen. Zijn broer raadde aan om hem voorin te posteren en zorgde er mede voor dat er een nieuwe legende werd geboren. Hij stapte snel over naar Padova en zou daar debuteren in de Serie B en uiteindelijk maar twee seizoenen spelen.

Juventus: 1993-2012

Hij was de mooiste voetballer in de jeugd van San Venderriamo en werd de mooiste voetballer van AC Padua. Bij Juventus hadden ze al een mooie voetballer, Roberto Baggio. Maar ze wilden er nog een. Dus kocht Juventus in 1993 voor vier miljoen gulden de mooie Alessandro Del Piero. Baggio vertrok, maar Del Piero bleef. Heel langzaam, maar heel zeker groeide Del Piero uit tot de aanvaller die bij Juventus paste.

Naar eigen zeggen tekende Del Piero in 1993 automatisch voor zijn leven. Hij had al jaren gedroomd van de club uit Turijn en was zielsgelukkig. “Ik tekende mijn toekomst, zwart op wit, zwart en wit voor eeuwig.” Hij was slechts negentien toen hij kwam bij Juve en zou precies negentien seizoenen uitkomen voor zijn droomclub. In Turijn startte hij met een hattrick tegen Parma tijdens zijn eerste volledige wedstrijd.

Zijn bijnaam is Pinturicchio (naar een kleine schilder uit Perugia). Dat was een grap van toenmalig Juve-baas Gianni Agnelli die opkomend talent Del Piero maar een slap afkooksel van Roberto Baggio vond – die hij ‘Raffaello’ noemde. Del Piero kreeg net als zijn voormalig teamgenoot Pavel Nedved een contract voor het leven aangeboden. Hiermee kon hij ook na zijn carrière als voetballer bij Juventus actief blijven, als trainer van de jeugd en later als hoofdcoach.

Marcelo Lippi was de coach die een grote rol speelde in het mooie verhaal van Del Piero. Hij kwam bij de club en gaf de jonge Alex een belangrijkere rol dan in het debuutjaar van Il Capitano. Deze keuze resulteerde tot de eerste Scudetto sinds negen jaar. Del Piero werd gekoppeld aan ster Roberto Baggio en het koppel Baggio en Del Piero was een perfecte match. Toen Baggio enkele jaren later vertrok naar AC Milan kreeg Del Piero eindelijk het nummer waar hij eeuwig om bekend zou staan: het magische rugnummer 10.


Alessandro Del Piero topscorer aller tijden bij Juventus.
foto: Getty Images

Del Piero is Juventus altijd trouw gebleven. Toen Juventus na een omkoopschandaal werd teruggezet naar de Serie B, verlieten bijna alle sterspelers de club. Del Piero bleef Juventus trouw en scoorde in de Serie B ook aan de lopende band. Na één jaar in de Serie B speelde Juventus opnieuw op het hoogste niveau en was Del Piero opnieuw goed voor minstens 20 doelpunten. In het seizoen 2008/2009 speelde Del Piero zijn 600ste wedstrijd voor Juventus en werd hiermee absolute recordhouder. Zijn beste seizoen was 1997-98, toen hij 21 doelpunten in de Serie A wist te maken.

In zijn goede tijd bij Juve stond Del Piero bekend als een speler van de absolute buitencategorie. Hij kwam graag voor de goal, zette graag een een-tweetje op en kon tegenstanders op prachtige wijze uitkappen en passeren om vervolgens de bal met een fijne krul in doel te plaatsen.

Los van zijn fenomenale techniek, was Del Piero niet vies van hard werken. Hij was mede daardoor zo geliefd, want los van zijn neusje voor de goal, kon hij ook prima kansen creëren en assists leveren aan zijn ploegmaten. Door zijn goede overzicht en fijne techniek kon hij zichzelf vaak manoeuvreren uit lastige situaties en was hij een speler die je altijd kon aanspelen. Mede hierdoor vond hij het zelf ook fijn om als schaduwspits te mogen opereren, hoewel hij overal in de voorhoede uit de voeten kon. Daarnaast was hij ook een penalty/vrije trappen specialist bij Juventus. Hij benutte maar liefst 50 penalty’s voor Juventus en scoorde in zijn gehele carrière zelfs 49 vrije trappen.

“Del Piero is the best player in the history of Italian football.” – citaat van Real Madrid speler Raul Gonzalez Blanco

De Champions League

Sinds het seizoen van 1994 is Del Piero vrijwel altijd basisspeler geweest van Juventus. Ondanks dat hij met Juventus elke prijs heeft gepakt die er maar te winnen valt, heeft hij in zijn carrière ook meerdere keren pech gehad. Hij heeft bijvoorbeeld drie van de vier CL-finales die hij meemaakte verloren. Onder leiding van coach Lippi met onder anderen Gianluca Vialli, Didier Deschamps, Zinédine Zidane, Edgar Davids en Antonio Conte haalde Del Piero driemaal achter elkaar de finale van de Champions League.

In 1996 won Juventus in Rome de finale van Ajax. Nadat de eindstand op 1-1 was bepaald door doelpunten van Fabrizio Ravanelli en Jari Litmanen won Juventus via strafschoppen. Een jaar later stond Juventus in München tegenover Borussia Dortmund. Karl-Heinz Riedle scoorde in de eerste helft tweemaal. Del Piero wist na rust met een goal achter zijn standbeen Juventus terug in de wedstrijd te brengen, maar Dortmund won met 3-1 dankzij een goal van Lars Ricken.

Het handelsmerk van Del Piero is zijn vrije trap. Met veel precisie kan hij de bal over de muur in de goal krullen. Ook penalty’s en corners gaan hem goed af. In 1998 scoorde hij in de halve finale van de Champions League tegen Monaco twee keer uit een vrije trap en eenmaal uit een penalty. In 1998 ging het in de finale fout tegen Real Madrid. De wedstrijd in de Amsterdam ArenA werd door een mooie goal van Predrag Mijatovic beslist. Ook in 2003 haalde Del Piero de finale. Na in de halve finale met een goal titelhouder Real Madrid uit het toernooi te hebben geknikkerd, was Del Piero vanwege de absentie van de geschorste Pavel Nedved de enige creatieve speler aan de kant van Juventus. Del Piero was de man met de meeste loopacties en passes. Toch zakte ook zijn niveau naarmate de avond vorderde. Del Piero werd niet ondersteund vanaf de vleugels of het middenveld en kon de bal ook nooit fatsoenlijk kwijt aan collega-aanvaller David Trezeguet.

Het nationale elftal

Hij debuteerde al op 20-jarige leeftijd en zou uiteindelijk maar liefst 91 keer uitkomen voor Squadra Azzurra. Ondanks een hoeveelheid succes op het clubniveau heeft Del Piero wisselvallig gepresteerd in het Italiaanse nationale team. In 1998 werd hij met verwacht- ingen opgesteld op het wereldkampioenschap en concurreerde hij met publiekslieveling Roberto Baggio om één plek. Hij speelde een matig toernooi. Hij verloor in 2000 nog de finale van Frankijk op het EK in Nederland en België.

Maar in 2006 nam hij sportieve wraak. Op het wereldkampioenschap in 2006 viel Del Piero een aantal keren in. Hij bewees zijn doelgerichtheid eens te meer toen hij in de halve finale tijdens zijn invalbeurt (104′) de beslissende treffer scoorde (121′) en daarmee favoriet en thuisland Duitsland versloeg. In de finale wist hij in de penaltyreeks koel te blijven en te scoren en wist hij eindelijk ook met de Azzurri succes te behalen. Na het behalen van de wereldbeker vertelde Alex dat hij “hiervan droomde toen hij nog een klein kind was”.

Een juichende Del Piero na zijn 2e doelpunt tegen Duitsland op het WK van 2006.
foto: GETTY IMAGES

Na 2010 werd hij niet meer opgeroepen en beëindigde hij zijn nationale carrière.

Del Piero zou uiteindelijk maar liefst 91 keer uitkomen voor Squadra Azzurra. In deze 91 potjes maakte Il Capitano 27 doelpunten, met dit aantal deelt hij samen met voormalig ploeggenoot Roberto Baggio, de derde plek op de topscorerslijst aller tijden.

Einde van zijn carrière

Na 208 doelpunten in negentien jaar voor Juventus kwam een prachtig jongensboek ten einde. Del Piero wilde nog niet stoppen en kreeg geen contractverlenging aangeboden, waarna hij transfervrij overstapte naar Sydney FC. Op zijn oude dag wilde Il Capitano nog graag voetballen en daarnaast leven in een mooie omgeving Ook in Australië liet hij zijn klasse zien. Hij scoorde 24 doelpunten in twee jaar en maakte in de zomer van 2014 de overstap naar Delhi Dynamos in India. In India speelde hij zijn laatste seizoen en scoorde daar éénmaal in tien wedstrijden.

Nog meer dan Giggs vormt hij het levende bewijs dat technisch vernuft en een fabelachtige traptechniek nog altijd de allersterkste wapens vormen in het huidige voetbal, waarin steeds vaker wordt gewed op de strijd. En dat je daarmee lange tijd tot op het hoogste platform de doorslag kunt geven.

Il Capitano won uiteindelijk maar liefst acht keer de Italiaanse titel, meerdere nationale bekers, van Supercoppas tot aan Coppa Italia’s. De mooiste prijs met Juventus was echter de felbegeerde Uefa Champions League in het seizoen van 1995-1996. Del Piero kreeg verschillende individuele prijzen en werd door Pelé opgenomen in het FIFA 100 elftal. Een elftal dat bestaat uit de beste 100 voetballers aller tijden.

Prijzenkast en erelijst:

* Landskampioen: Serie A-1995, 1997, 1998, 2002, 2003, 2005, 2006, 2012. Serie B-2007
* Beker: (Coppa Italia): 1995
* Supercoppa Italiana (Italiaanse Supercup): 1995, 1997, 2002, 2003
* Champions League: 19966
* UEFA Super Cup: 1996
* Intercontinental Cup (Wereldbeker): 1996
* International: EK 2000 (zilver), Wereldkampioen 2006

Individueel:
* European Sports Media (ESM) elftal van het jaar: 1996, 1997, 1998
* Meest waardevolle speler Intercontinental Cup (werelbeker): 1996
* Europees voetballer van het jaar -21: 1996
* Champions League Topscorer: 1997–98 (10 goals)
* Italiaans voetballer van het jaar: 1998, 2008
* FIFA Top 100
* UEFA Golden Jubilee Poll (beste voetballers laatste 50 jaar): Top 50: 1954–2004, Top 250: 1994–2003
* Coppa Italia (beker) Topscorer: 2005–06 (5 goals)
* Serie B-Topscorer: 2006–07 (20 goals)
* Serie A-Topscorer: 2007–08 (21 goals)
* Doelpunt van het jaar Serie A: 2012-2013
* Golden Foot Award (Internationale prijs bijzondere verdiensten): 2007
* ASF Top-100 Players of All-Time – #60: 2007
* Globe Soccer Career Award: 2011
* Serie A All Stars Game: 2014
* PFA (Australië) elftal van het jaar: 2013
* AFC (Azië) Team of the Decade: 2015
* Sydney FC Team of the Decade: 2015[
* Sydney FC Hall of Fame: 2015
* Italian Football Hall of Fame: 2017

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, retro.nrc.nl, voetbal-analyse.nl, voetblah.wordpress.com