101 voetbaliconen: (25) Giacinto Facchetti

PASPOORT

Geboren: Treviglio, 18 juli 1942
Overleden: Milaan, 4 september 2006
Nationaliteit: Italiaans
Positie: Verdediger
Clubs: Inter Milaan (Internazionale)
Interlands: 94 Doelpunten: 3
Doelpunten: 59
Trainer:

Italië heeft de onbetwiste reputatie uitstekende en onverzettelijke verdedigers te produceren, en Giacinto Facchetti is waarschijnlijk de kroon op het werk. De rots in het elftal van Internationale dat in de jaren zeventig zich erop kon beroepen het beste ter wereld te zijn. Als aanvoerder van Internazionale en het Italiaanse elftal torende hij in de jaren zestig en zeventig hoog boven zijn ploeggenoten en tegenstanders uit. Met een stuurse blik en een onverzettelijk postuur heerste hij over zijn defensie.

Facchetti was lang, sterk en verradelijk snel. Deze kwaliteiten werden voor het eerst uitgebuit door coach Helinio Herrera, die het verdedigende systeem catenaccio ontwikkelde en er een counter optie aan toevoegde door Facchetti als aanvallende back te gebruiken. Daardoor werd Facchetti onbedoeld de vader van de moderne vleugel- verdediger.

Als zo vele Milanese verdedigers leverde zijn trouw aan de club hem een groot aantal eerbewijzen in eigen land op. Zijn medaillebuit zou zelfs nog groter zijn geweest als hij niet de pech had gehad te spelen voor een Italiaans elftal dat internationaal nogal een bescheiden rol speelde. Facchetti’s beste kans op internationale roem was de finale van het WK 1970, maar de aframmeling van 4-1 deed zijn hoop vervliegen. Toch is het belangrijk erop te wijzen dat de uitslag een weerspiegeling was van de Braziliaanse overheersing en niet moet worden aangewend om de herinnering aan één van de beste backs die ooit op het veld stonden teniet te doen.

Ondanks zijn reputatie van een harde verdediger werd Facchetti slechts één keer van het veld gestuurd. Zelfs dit was een verkeerde beslissing, maar video als bewijs om de wegzending terug te draaien bestond toen nog niet. In de jaren zeventig veranderde Facchetti van positie, Hij werd van linksback aatste man, wat hij nog zes seizoen met succes speelde.

Zijn 94 interlands was lang een Italiaans record en werd later overtroffen door Zoff en Maldini.

Giacinto Facchetti Italiaanse rots in de branding.
foto: Onbekend

Internazionale: 1960-1978

Giacinto Facchetti kwam in zijn hele carrière maar voor één club uit, Internazionale. Na zijn actieve carrière werd hij nog voorzitter van deze club. Facchetti behoorde tot de grootste voetballers van zijn generatie. Niet alleen door zijn in Italië destijds uitzonderlijke lengte (1.88 meter), maar vooral door zijn manier van spelen.

Facchetti begon zoals zovele spelers in zijn geboortedorp met voetbal bij Trevigliese, en wel als aanvaller. Daar werd zijn talent snel opgemerkt door Helenio Herrera, toenmalig manager van Inter. In 1960 werd de Argentijn Helenio Herrera trainer bij Inter Milaan. Hij was voorstander van zeer defensief spel en ontwikkelt het catenatio. Een verbeterde versie van het Zwitserse grendelsysteem uit de jaren 40. Inter Milaan speelde met een gesloten verdediging met meters daarachter een libero. Inter speelde op de counter en gokte op de voetbalkwaliteiten van een aantal spelers op het middenveld en aanval.

De kracht van het systeem lag in de snelle omschakeling. Bij balverlies van de tegenpartij schakelden Inter Milaan razendsnel over naar de aanval. Bij balbezit van de tegenstander was het systeem 4-5-1 en zodra de bal werd veroverd werd het 4-3-3. Deze nieuwe speel- stijl bracht de Italianen al na enkele jaren veel internationaal succes.

In het seizoen 1960/61 stond Facchetti voor het eerst in de verdediging van Inter. Dat seizoen speelde hij drie wedstrijden en wist daarin één keer het doel te vinden. Het seizoen dat volgde was voor Facchetti het jaar waarin hij doorbrak; hij speelde vijftien wedstrijden en vanaf dat seizoen was de verdediger een vaste waarde voor Inter.

Libero Armando Picchi was weliswaar aanvoerder, maar hij stond in de schaduw van enkele spelers van wereldklasse. Zoals linksback Giacinto Facchetti die in de jaren 60 de beste vleugelverdediger ter wereld was en niet in de laatste plaats vanwege zijn aan- vallende stijl van voetballen. Eigenlijk tegen de gewoonte van Inter Milaan in die tijd in. Hij scoorde in 18 seizoenen bij Inter meer dan 50 doelpunten als verdediger.

1964: Facchetti met de EC1, na de gewonnen finale tegen Real Madrid.
foto: Onbekend

De andere cultfiguur was Sandro Mazzola die samen met de Spanjaard Luis Súarez het spel moesten maken. Mazzola was al een legende toen zijn carrière nog maar pas begonnen was omdat zijn vader Valentino, de beste Italiaanse voetballer in de jaren 40, al vroeg overleden was. Súarez kwam van Barcelona en zou zelfs de Italiaanse nationaliteit aannemen. Deze twee geweldenaren regelden de aanval, mede geholpen door linksbuiten Mario Corso. Deze dribbelaar werd echter wel beperkt in zijn vrijheid door de defensieve tactiek van trainer Herrera. Maar deze tactiek bracht Inter Milaan volop prijzen dus gehoorzaamde Corso.

Hij behaalde zijn eerste ‘Scudetto’ (kampioen van Italië) in 1963, in zijn derde seizoen. De volgende seizoenen zijn succesvol met twee Italiaanse kampioenschappen in 1965 en 1966.

Dankzij zijn snelheid en dynamiek, die hem in staat stelden bij counters mee ten aanval te trekken, was Giacinto Facchetti een sleutelspeler in het catenaccio-systeem dat Inter Milaan in de jaren ’60 grote successen bracht. Inter was in de jaren zestig één van de beste Europese teams. Het heeft hem heel wat prijzen opgeleverd, zowel met zijn club Inter- nazionale als met de Squadra Azzurra. Die hij beide trouw bleef tot aan het einde van zijn carrière. Bandiera wordt zo iemand in Italië genoemd en Facchetti was er tussen 1960 en 1978 een van het meest succesvolle soort. Naast vier scudetti won hij in het blauw-zwart van Inter ook een Italiaanse beker, twee Europa Cups voor landskampioenen en werd hij ook nog tweemaal wereldkampioen voor clubs en werd in 1968 Europees kampioen met Italië en werd in de Gouden Bal verkiezing in 1965 tweede achter Eusébio.

Italiaans elftal: 1963-1977

Facchetti begon zijn internationale carrière op 27 maart 1963 met een interland tegen Turkijje. Door zijn integere reputatie als speler en als mens, stond hij boven alle partijen. Tifosi van Inter of juist niet, Facchetti was voor iedere Italiaan een speler om trots op te zijn. Als aanvoerder van de Azzurri was hij steunpilaar en gezicht van het team dat in 1968 Europees kampioen en twee jaar later vice-wereldkampioen werd in Mexico na een 4-1 verlies tegen het Brazilië van Pele, Jairzinho en Tostão.

Als international maakte hij drie WK’s mee in 1966, 1970 en 1974. Tijdens het fameuze WK 1970 – uiteindelijk gewonnen door het ongenaakbare Brazilië – werd hij geselecteerd als speler van de Ploeg van het Toernooi. Italië speelde een schitterend WK en werd slechts gestuit door het Brazilië van Pelé in de finale.

Facchetti als Italiaans international tegen Zico van Brazilië.
foto: Onbekend

In 1978 werd Facchetti als 35-jarige opgeroepen om mee te gaan naar het WK in Argentinië. Hij bedankte omdat hij vond dat hij op dat moment onvoldoende meerwaarde voor het team kon hebben. Bondscoach Bearzot waardeerde zijn eerlijkheid, maar accepteerde geen nee. En dus ging Facchetti mee als een veredelde non playing captain. Om de jonge selectie waar mogelijk bij te staan. Eerlijkheid ten koste van eigen glorie.

Hij beëindigde zijn internationale carrière op 16 november 1977 tegen Engeland tijdens de kwalificatiewedstrijd. Hij speelde 94 interlands voor Italië, waarvan 70 keer als aan- voerder.

Zijn laatste seizoen bij Internazionale speelde de Italiaan achttien keer, zonder doelpunten. In zijn gehele carriére kwam hij 475 keer het veld op voor een officiële wedstrijd en wist hij 59 keer te scoren als verdediger in de Serie A, een record. Na een periode als voorzitter van Inter overleed Facchetti op 4 september 2006 aan de gevolgen van kanker.

Na Facchetti’s overlijden maakte Inter bekend dat het rugnummer 3, het nummer dat hij gedurende het grootste deel van zijn carrière droeg, uit de roulatie zou nemen. Fabio Cannavaro, de kapitein van ‘La Squadra’ in 2006, noemt hem de kapitein der kapiteins. Niemand zal ooit nog met rugnummer 3 voetballen bij Inter. Dat is voor eeuwig van Giacinto Facchetti.

Het heilige rugnummer 3 van Facchetti
foto: FIFA / Getty Images

Prijzenkast en erelijst:

* Landskampioen: 1964, 1965, 1966 en 1971
* European Cup I: 1964 en 1965
* Wereldkampioen clubteams: 1964 en 1965
* Italiaanse beker: 1978
* Nationale elftal: EK 1968 (goud), WK 1970 (zilver)
* Interlands: 94 (3 doelpunten)
Individueel:
* FIFA 100: 2004
* Ballon d’Or (Gouden Bal): #2 in 1965
* UEFA elftal van het EK: 1968
* FIFA World Cup All-star Team: 1970
* FIFA Presidential Award (onderscheiding): 2006
* Italië Football Hall of Fame: 2015
* Golden Foot (bijzondere prestaties) “Football Legends”: 2006

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, meerdanvoetbal.wordpress.com, spiedelen.com, staantribune.nl