101 voetbaliconen: (39) Uli Hoeness

PASPOORT

Geboren: Ulm, 5 januari 1952
Overleden:
Nationaliteit: Duits
Positie: Aanvaller
Clubs: Bayern München, 1. FC Nürnberg
Interlands: 35 doelpunten: 5
Doelpunten: Bayern München: 86
Trainer: Bayern München: (manager) 1979–2009, (voorzitter) 2009-2014

Uli Hoeness is een van de meest succesvolle Duitse voetballers ooit. Samen met Franz Beckenbauer en Karl-Heinz Rummenigge maakte Hoeness van Bayern München een instituut. De rondborstige slagerszoon was als voetballer een snelle aanvaller. Hoeness werd drie keer landskampioen met Bayern München, won driemaal de Europacup I en één keer de Wereldbeker. Bovendien werd Hoeness Europees (1972) en Wereldkampioen (1974) met het nationale Duitse elftal. De snelle aanvaller kon de 100 meter in elf seconden lopen en kreeg daarmee de titel “snelste levende aanvaller van Europa”.

In 250 Bundesliga wedstrijden scoorde hij 86 keer en dat terwijl een knieblessure zijn carrière op 27 jarige leeftijd beëindigde. Dieter Hoeness is de broer van Uli Hoeness, die ook een succesvolle voetballer in de Bundesliga en voor “die Mannschaft” (het Duitse nationale elftal) was.

Na zijn actieve carrière start hij tezamen met een vriend een worstfabriek, genaamd HoWe, wat hem geen windeieren legde. Hoeness staat in Duitsland bekend als iemand die de sop noch de kool spaart. Naast zijn bedrijf, dat hij als een soort patriarch leidde, werds hij ook manager van Bayern München. Deze functie vervulde hij ruim dertig jaar totdat hij in 2009 werd verkozen tot voorzitter van Bayern München als opvolger van Franz Beckenbauer.

Hoenss ontsloeg ook Bayern trainer Louis van Gaal in 2011. Zelfs in München werd Van Gaal star en arrogant gevonden. En dat door mensen als clubmanager Uli Hoeness en voorzitter Karl-Heinz Rummenigge, die reeds in hun jonge jaren als voetballer hier te lande als ‘typische Duitsers’ (blond, arrogant) werden gezien. Het leidde ertoe dat Van Gaal zijn ontslag kreeg. Waarna manager Hoeness repte van een juk waarvan de spelers nu eindelijk waren bevrijd. Het spelplezier kon weer terugkeren.

Uli Hoeness, schopte op 7 juli 1974 in de WK-finale Johan Cruijff onderuit. Nederland kreeg een strafschop, maar Hoeness kreeg geen rode kaart. Die kreeg hij alsnog van de Duitse strafrechter. Een gevangenisstraf van 3,5 jaar wegens het ontduiken van de belastingen voor een bedrag van, minstens, 28,5 miljoen euro. Terwijl het OM bij het begin van het proces, uitging van een bedrag van 3,5 miljoen. In vier dagen tijd veranderde modelburger en weldoener Hoeness, de voorzitter van de meest succesvolle Duitse voetbalclub, in Ulrich H., belastingcrimineel. In het voorjaar van 2014 werd door deze controverse Hoeness uit de Hall of Fame gezet van de Duitse sport.

Uli Hoeness kwam in 2016 vervroegd vrij uit de gevangenis en pakte de draad als voorzitter van Bayern München weer op.

Uli Hoeness voor altijd verbonden met Bayern München.
foto: Onbekend

Jeugdjaren

Hoeneß begon op 7-jarige leeftijd met voetballen bij het lokale VfB Ulm. Ook zijn één jaar jongere broer Dieter begon hier. Door de verschillende jeugdteams werkte hij zich omhoog tot aanvoerder van het Duitse scholierenelftal. Bij de club bleef hij zes jaar spelen voordat hij vertrok naar het iets grotere TSG Ulm, tegenwoordig SSV Ulm 1846. Als snel kwamen er aanbiedingen van VfB Stuttgart en 1860 München binnen. Toch bleef hij nog enkele jaren totdat hij in 1970 de kans kreeg om profvoetballer te worden bij Bayern München. Hij begon daar in de jeugd te spelen totdat hij een jaar later de overstap maakte naar het eerste elftal van coach Udo Lattek. Bij de Zuid-Duitsers groeide hij uit tot een succesvolle aanvaller die bekendstond om zijn mooie dribbels en goede uithoudingsvermogen.

Bayern München: 1970 – 1978

Bij Bayern München maakte hij de Europese hegemonie van de jaren 70 mee. Pas op dat moment begon de huidige topclub zijn internationale status te verwerven. Aan het begin van de jaren 70 speelde Bayern in Europees verband al goed voetbal maar werd het overschaduwd door Ajax, dat driemaal achter elkaar de Europacup I won. In 1973/74 was het eindelijk de beurt aan Bayern om haar klasse te bewijzen. Met spelers als Sepp Maier, Franz Beckenbauer, Paul Breitner en Gerd Müller op de as van het veld, won de club voor het eerst in haar historie de Europacup I. De finale eindigde in een 1-1 gelijkspel.

Omdat wedstrijden toen nog niet werden beslist op penalty’s, moest er een returnwedstrijd worden gespeeld. Twee dagen later viel de beslissing, door twee goals van Hoeness en twee van Müller werd het Spaanse Atlético Madrid met 4-0 gedeclasseerd. Het mooiste doel- punt kwam voor rekening van Uli Hoeness: hij maakte met een soloactie, die begon op de eigen speelhelft, een passerende beweging langs de keeper en schoot de bal in het lege doel. Door zijn uitstekende countervoetbal, speelde Hoeness op die avond misschien wel één van de beste wedstrijden uit zijn carrière.

Een jaar later stond de spits opnieuw met zijn ploeg in de finale van de Europacup I, ditmaal tegen de Engelse landskampioen Leeds United. Wederom werd de prestigieuze voetbalprijs binnen gehaald, Bayern won het duel met 2-0. De club verloor echter tijdens de wedstrijd wel een van zijn belangrijkste spelers: Hoeness viel uit met een zware knieblessure. De kwetsuur was zelfs zo ernstig, dat de spits er nooit helemaal van herstelde. Deze gebeurtenis leidde het einde van zijn voetbalcarrière in. Ondanks het grote internationale succes, ging het nationaal veel minder goed, Bayern eindigde in het dramatisch slechte seizoen 1974/75 als tiende in de competitie met een doelsaldo van -6. Het WK voetbal 1974 begon zijn tol te eisen, Bayern was aan het einde van zijn kracht en de club kwam in grote financiële problemen terecht. Europees ging het nog wel steeds voor de wind, in 1975/76 1976 werd opnieuw de Europacup I gewonnen ook de Wereldbeker nog aan de prijzenkast toegevoegd. Dit was echter het laatste wapenfeit, aan de Europese overheersing kwam na drie jaar een einde.

Met Hoeness zelf, ging het al niet veel beter. Na zijn terugkeer van het EK voetbal 1976 wilde hij zijn voetbalcarrière al op 24-jarige leeftijd afsluiten. Zijn knie bezorgde hem zoveel problemen, dat hij uiteindelijk een radicaal contract ondertekende: hij zou alleen worden betaald voor de wedstrijden die hij daadwerkelijk speelde. Ondanks de vele blessuregevallen bij Bayern, besloot trainer Gyula Lóránt hem toch amper binnen de lijnen te halen.

Als gevolg daarvan bood hij zich bij verschillende clubs aan, waaronder Hamburger SV en VfB Stuttgart. Uiteindelijk zagen toch alle clubs van hem af hoewel hij bijna naar HSV was vertrokken. Na een proeftraining in Hamburg liet hij positieve indruk achter. Toen de teamarts vervolgens een artroscopie bij de spits wilde uitvoeren zodat hij de knie kon onderzoeken, weigerde Hoeness dit. Als hij op deze manier een contract moest verdienen dan zou hij nog liever stoppen met voetballen. In het wekelijks sportprogramma Aktuelle Sportstudio verklaarde hij vervolgens zich weer volledig voor Bayern in te willen zetten. Maar op dat moment meldde 1. FC Nürnberg zich.

Uli Hoeness in actie voor Bayern München tegen Berti Vogts
foto: Imago

1. FC Nürnberg: 1978-1979

Het nieuws over de komst van Hoeness naar Neurenberg sloeg in als een bom. De promovendus had na 11 wedstrijden nog maar 12 keer gescoord en stond daarmee op een teleurstellende 17e plaats. Op 30 oktober, tijdens de jaarvergadering, werd door voorzitter Lothar Schmechtig bekendgemaakt dat hij overeenstemming had bereikt met Bayern München over de komst van Hoeness tot aan het einde van het seizoen. De spits was bij zijn huidige club geen eerste keus meer en werd voor 150.000 DM gehuurd. Zijn doel- punten moesten zorgen voor lijfsbehoud in de Bundesliga. Voor de fans betekende de komst van de spits een lichtpuntje, het publiek was zeer enthousiast toen de voorzitter kon melden dat de spits slechts een bruto maandsalaris van 5.000 DM verlangde. Een onderzoek naar de zojuist geopereerde knie werd daarom voor het gemak achterwege gelaten.

De eerstvolgende wedstrijd stroomden er 56.000 toeschouwers het stadion in, voor het eerst in zeven jaar tijd was er weer een duel bijna uitverkocht. Iedereen wilde zien hoe er van Schalke 04 zou worden gewonnen, na anderhalf uur stond er echter een stand van 0-2 op het scorebord. Ondanks het aanvallende spel van Neurenberg droop het publiek teleurgesteld af.

Toch had Hoeness zich positief te weten onderscheiden, volgens Kicker Sportmagazin was hij de beste man van het veld geweest. Hij verscheen dat seizoen als eerste speler van Neurenberg, in het elftal van de week. Na de tweede wedstrijd van Hoeness was het voetbalmagazine al minder lovend over de spits, de hoge verwachtingen van het publiek brachten een grote druk met zich mee. Nog een week later was Kicker unaniem in haar oordeel: de verwachtingen waren te hoog voor de nieuw aangetrokken spelers, zonder hen zou Neurenberg er beter voor hebben gestaan.

Steeds vaker bleek dat er nog maar een glimp over was van de voorheen zo succesvolle speler die met Bayern München Europacup I-wedstrijden afwerkte en successen had met het nationale elftal. De combinatie 1. FC Nürnberg – Uli Hoeness, bleek een ongelukkige. De spits bleef van 1 november 1978 tot 31 maart 1979 bij de club. Op 22 maart werd in onderling overleg besloten vroegtijdig afscheid van elkaar te nemen. Ondanks het overleg, bleek Hoeness hier moeite mee te hebben, hij leek met een ongelukkig gevoel weg te gaan uit Neurenberg. Wel had hij maand daarvoor al een nieuw contract getekend bij Bayern München, hij zou daar de nieuwe manager worden met ingang van het volgende voetbal- jaar. Uiteindelijk bleken toch de chronische knieproblemen een te zware belasting te zijn, noodgedwongen kwam er al op 27-jarige leeftijd een einde aan zijn voetbalcarrière.

Olympische Zomerspelen 1972

Hoeneß behield zijn amateurstatus nog tot en met 1972, zodoende kon hij in datzelfde jaar meedoen aan het voetbaltoernooi op de Olympische Spelen in München. In de Duitse Olympische ploeg zat ook Ottmar Hitzfeld die Hoeness in 1998 zou aantrekken als nieuwe trainer van Bayern Müchen. De eerste drie groepswedstrijden tegen Maleisië (3-0), Marokko (3-0) en de Verenigde Staten (7-0) werden ruim gewonnen en West-Duitsland eindigde de poule als eerste. Hoeness kwam alleen tegen Marokko niet in actie. De tweede groepsfase verliep veel minder goed, de eerste wedstrijd tegen Mexico werd nog gelijk gespeeld (1-1) maar de overige twee duels tegen Hongarije (4-1) en de DDR (3-2) werden verloren. De laatste wedstrijd had nog een bijzonder tintje, allereerst scoorde Uli Hoeness zijn enige doelpunt van het toernooi maar daarnaast was het ook de eerste onderlinge confrontatie tussen West- en Oost-Duitsland sinds de opsplitsing in 1945. West-Duitsland eindigde als derde van de groep en moest vroegtijdig naar huis.

Die Mannschaft: 1972 – 1976

Ook met het West-Duitse elftal was Hoeness erg succesvol. Van 1972 tot 1976 speelde hij 35 interlands en scoorde daarin 5 doelpunten. Ondanks dat Hoeness een snelle en technisch aanvaller was, speelde hij vaak wisselvallig. Daarom kon bondscoach Helmut Schön hem vaak geen basisplaats garanderen. Samen met zijn goede vriend Paul Breitner maakten ze ongeveer gelijktijdig hun debuut voor die Mannschaft. Ze wisten al snel indruk te maken met hun goede spel en werden in de Duitse pers jubelend omschreven.

EK voetbal 1972

Zijn eerste internationale ervaring deed de spits op tijdens de voorbereiding op het EK voetbal 1972 in België. Tijdens de kwalificatie voor het toernooi maakte hij deel uit van de in Duitsland legendarische Wembley-Elf, het eerste Duitse elftal dat Engeland op eigen bodem wist te verslaan. Tot die tijd gold Engeland in eigen huis als onverslaanbaar, nog nooit had West-Duitsland op het eiland een punt kunnen pakken. Nadat Hoeness in zijn debuutinterland al meteen scoorde, had hij ook een groot aandeel in de overwinning op de Engelsen. Door een blessure van 1. FC Köln-aanvoerder Wolfgang Overath, werd de plek op het middenveld ingenomen door de jonge spelmaker Günter Netzer.

Met Overath in de basis werd er zakelijk gevoetbald maar met Netzer was het altijd spektakel, het was een speler die op gevoel voetbalde en daardoor vaak onverwachte acties maakte. Hij strooide met goede passes en was de grote leider van het elftal. Het spel dat West-Duitsland op de mat legde deed denken aan het fantasierijke voetbal van Brazilië twee jaar eerder op het WK voetbal 1970. Vooral het middenveld met Hoeness op links en “Hacki” Wimmer op rechts was niet te stoppen. Na enkele kansen was Uli Hoeness dan ook de eerste doelpuntenmaker, vanaf de rand van het strafschopgebied schoot hij binnen.

De Duitsers speelden de Engelsen helemaal zoek en scoorden in de tweede helft nog tweemaal nadat Francis Lee de gelijkmaker had gemaakt, Netzer maakte de 2-1 en Gerd Müller de 3-1.

West-Duitsland was de grote favoriet op het EK. In de finale moest het team het vervolgens opnemen tegen de Sovjet-Unie, die Hongarije in een kleurloze halve finale hadden verslagen. Opnieuw werd het een groot machtsvertoon van de Duitsers. West-Duitsland was oppermachtig geweest en de Sovjet-Unie had geen kans gekregen om er een wedstrijd van te maken. Het Team van het Toernooi liet niets aan de verbeelding over, maar liefst acht van de elf spelers waren West-Duitsers, waaronder Uli Hoeness. Met totaalvoetbal had een gouden generatie voetballers de eerste Europese titel voor West-Duitsland weten te winnen.

WK voetbal 1974

Twee jaar later was West-Duitsland opnieuw aanwezig op een groot toernooi, ditmaal het WK voetbal 1974 in eigen land. De eerste twee wedstrijden tegen Chili en Australië werden gewonnen maar in het derde duel kwam de DDR als sterkste uit de strijd. Ondanks het verlies wist Hoeness zich met zijn ploeg wel te plaatsen voor de tweede ronde. In het eerstvolgende duel tegen Joegoslavië moest de spits echter vanaf de reservebank beginnen, pas in de tweede helft mocht hij invallen maar maakte daar een dusdanig sterkte indruk dat hij in de twee aansluitende wedstrijden tegen Zweden en Polen wel in de basis mocht beginnen. Alle duels werden winnend afgesloten waarop uiteindelijk de finale werd bereikt waar Nederland als tegenstander aantrad.

Hoeness speelde de wedstrijd van begin tot eind en stond daarin tegenover zijn directe tegenstander Willem van Hanegem, hij liet zich echter niet door de Kromme uit de wedstrijd spelen. Wederom bleek West-Duitsland, met zes Bayern-spelers in de basis, de beste van het toernooi te zijn: Nederland verloor met 1-2.

Uli Hoeness troeft Wim van Hanegem af in de WK finale van 1974.
foto: Onbekend

EK voetbal 1976

In 1976 trad wereldkampioen en titelverdediger West-Duitsland opnieuw aan, op weg naar de volgende hoofdprijs bij het EK voetbal in Joegoslavië. De finale werd gespeeld in Belgrado waar de West-Duitsers het op moesten nemen tegen Tsjecho-Slowakije. Het duel begon slecht voor die Mannschaft, na 25 minuten stond er al een 0-2-achterstand op de scoreborden. Na enkele minuten later maakte Dieter Müller echter al de aansluitings- treffer en net voor het laatste fluitsignaal scoorde Bernd Hölzenbein de belangrijke gelijkmaker voor de Duitsers. De verlenging brak aan maar doelpunten vielen er niet meer, strafschoppen moesten de winnaar gaan bepalen.

Rainer Bonhof, Heinz Flohe en Hans Bongartz gaven het goede voorbeeld. Als vierde was Hoeness aan de beurt, de spits nam een aanloop en beleefde het dieptepunt uit zijn carrière: hij schoot de bal huizenhoog over de lat. Voor de Tsjechen legde toen Antonín Panenka de bal op de stip, zijn wereldberoemde strafschop besliste de finale en hij kroonde hiermee zijn team tot Europees kampioen.

Herdenkingspostzegel

De herdenkingspostzegel “WK 1974” van 40 pfennig, verschenen op 15 mei 1974 van de serie “Fußballweltmeisterschaft” De snelle aanvaller kon de 100 meter in elf seconden lopen en kreeg daarmee de titel “snelste levende aanvaller van Europa”. Hoeness is naar aanleiding van het behalen van het wereldkampioenschap voetbal in 1974 verschenen op een speciale herdenkingszegel van 40 pfennig.

Dubbele verjaardag

Op 17 februari 1982 ziet boswachter Karl-Heinz Deppe in de schijnwerpers van zijn Lada, ‘s avonds in het Heitlinger Moor, een bebloede man op handen en voeten door de bosjes kruipen. Deppe, die even eerder een vos heeft geschoten, stapt geschrokken uit. “Ik heb het zo koud, ik bevries”, stamelt de man. Zijn hoofd is doordrenkt van bloed.

De zwaargewonde is Uli Hoeness. Hoeness, was die avond met drie vrienden in een sportvliegtuigje onderweg naar een vriendschappelijke wedstrijd van het Duitse elftal in Hannover.

Het viertal zou er nooit aankomen. De Piper-PA34-Seneca stortte in de buurt van Hannover neer. Hoeness, die achter in het toestel sliep, overleefde als enige de vliegramp. Hij was uit het vliegtuigje geslingerd.

Toen Hoeness de volgende ochtend bijkwam in het ziekenhuis, stonden er twee vrienden aan zijn bed: Paul Breitner en Karl-Heinz Rummenige. De voetballers hadden de avond tevoren tegen Portugal gespeeld, de wedstrijd waar Hoeness naar onderweg was geweest. Het eerste wat hij vroeg: “Hoeveel is het geworden?” (Antwoord: 3-1 gewonnen.)

Sinds dat fatale ongeluk viert Ulrich ‘Uli’ Hoeness tweemaal per jaar zijn verjaardag. Op 5 januari en op 17 februari, ‘de dag dat hij zijn tweede leven kreeg’. Karl-Heinz Deppe krijgt op diens verjaardag nog geregeld post uit Beieren. De gepensioneerde boswachter is ook te gast geweest op de eretribune van FC Bayern München, de club waarvoor Hoeness eerst als voetballer en later als manager en de almachtige president was.

Het ongeluk heeft zijn leven veranderd, heeft Hoeness vaak verteld. “Het was het punt waarop ik besloot niet langer te némen, maar om de maatschappij iets terug te geven.’

Manager en voorzitter

Uli Hoeness leidt in de zomer van 1974 een zalig leventje. De 22-jarige aanvaller is met West- Duitsland net wereldkampioen geworden en heeft als pijlsnelle ster van Bayern München al drie landstitels, een West-Duitse beker en een Europa Cup I op zak. Hoeness vindt het fantastisch. Prijzen leveren immers status op, en status betekent geld. Véél geld. Hij is ervan bezeten.

Hij voelt een onweerstaanbare drang rijk te worden, denkt als een zakenman en verhandelt zichzelf. Tal van lucratieve reclamedeals bezorgen hem flink wat kapitaal. Zo verdient hij na de wereldtitel van 1974 met zijn vriend en ploeggenoot Paul Breitner liefst 125 duizend euro aan de verkoop van door hen gesigneerde WK-boeken.

Op zakelijk gebied is Hoeness een natuurtalent. Zijn contacten met de Zuid-Duitse vrachtwagenfabrikant Magirus Deutz leveren Bayern in 1978 een nieuwe shirtsponsor op. Eind ’78 vertrekt Hoeness uit München, om op huurbasis nog een paar maanden voor 1. FC Nürnberg te voetballen.

Door een zware blessure neemt hij niet deel aan het WK78 in Argentinie. In Nürnberg. komt hij daar haast niet aan spelen toe. Hetzelfde jaar stopt hij als actief voetballer en keert hij terug naar Bayern München als manager. Met zijn zevenentwintig jaar is hij de jongste manager van de Bundesliga. Zijn eerste aankoop is broer Dieter die overgenomen wordt van VFB Stuttgart. In zijn eerste jaar probeert Uli Hoeness ook Ruud Krol van Ajax naar Bayern te halen maar dat lukt niet. Later haalt hij wel Sören Lerby (“mijn beste aankoop ooit”) en Jan Wouters uit Amsterdam. Ook probeert hij nog Frank Rijkaard en Marco van Basten te halen maar dat lukt niet.

Na zijn actieve carrière is hij manager geworden bij zijn oude club Bayern. Deze functie vervulde hij ruim dertig jaar totdat hij in 2009 werd verkozen tot voorzitter van Bayern München als opvolger van Franz Beckenbauer.

Uli Hoeness in de rol van president bij Bayern Münchenvoor
foto: Reuters/Hannibal Hanschke

Imago beschadiging

Uli Hoeness, de slagerszoon die eigenaar werd van een worstfabriek met een productie van vier miljoen braadworsten per dag, de populaire president van FC Bayern München, de baas van voetballers als Robben, Ribéry en Schweinsteiger, gold voor veel Duitsers als een ‘Gutmensch’. Multimiljonair, zeker; kapitalist, dat ook – maar met het hart op de juiste plaats.

Van dat beeld is weinig overgebleven. Met verbazing keek Duitsland naar zaal 134 van het Paleis van Justitie in München, naar het ‘krankzinnigste’ proces dat in decennia op Duitse bodem is gevoerd. Daar werd dat fijne imago van ‘der Uli’ laagje voor laagje afgepeld.

De Gutmensch, de man die van Bayern de beste voetbalclub ter wereld maakte, bleek een gespleten persoonlijkheid. Zwaar verslaafd aan het speculeren met de miljoenen op zijn geheime Zwitserse bankrekening. Dat hij die rekening had, was al een jaar bekend. Dat hij daar miljoenen voor de Duitse belastingdienst had achtergehouden, was ook geen nieuws. Maar het zou met de straf in ‘Fall Ulrich H., Aktenzeichen 68 Js 3284/13′ wel meevallen, was de algemene indruk toen het proces begon. Hoeness had zich zelf aangegeven. Hij had deemoedig beloofd de achterstallige schuld plus een boete te betalen. Het verwachte vonnis: een miljoenenbedrag plus een voorwaardelijke straf.

Het mocht niet zo zijn. Ging het aanvankelijk om een belastingontduiking van 3,5 miljoen euro, Hoeness verklaarde nu, om met zichzelf in het reine te komen, dat het 18,5 miljoen euro betrof. Verbazing alom. Een medewerker van de Duitse FIOD maakte er woensdag 27,5 miljoen van.

Toen wist heel Duitsland dat een gevangenisstraf onontkoombaar zou zijn. Het OM eiste 5,5 jaar; Hoeness’ advocaten pleitten tegen beter weten in nog voor een voorwaardelijke straf.

Het vonnis van rechter Rupert Heindl volgde ‘s middags: 3,5 jaar cel. De aangifte die Hoeness begin het voorgaande jaar zelf deed, werd als ‘niet toereikend’ van tafel geveegd. Die aangifte volgde nadat Hoeness door zijn Zwitserse bank was getipt over speurende journalisten. Uli werd gedreven door angst voor ontdekking.’

Volgens de rechtbank heeft de clubpresident 28,5 miljoen euro belasting achtergehouden. Die dient hij alsnog, met fikse rente, te voldoen. ‘Hart und fair’, oordeelde Die Zeit. Andere kranten schreven: ‘Das Spiel ist aus’, en: ‘Hoeness heeft deze finale verloren.’

In het voorjaar van 2014 werd door deze controverse Hoeness uit de Hall of Fame gezet van de Duitse sport.

Hij hoefde slechts de helft uit te zitten en gedurende zijn celstraf werd het regime sowieso al versoepeld: Hoeness mocht na zes maanden overdag de gevangenis verlaten en ging bij Bayern aan de slag in de jeugdopleiding.

Prijzenkast en erelijst:

* Duits kampioen: 1972, 1973, 1974
* DFB-Pokal: 1971
* Europa Cup I: 1974, 1975, 1976
* Intercontinental Cup: 1976
Nationale elftal:
* 35 interlands (5 doelpunten)
* Europees kampioen: 1972 , #2 in 1976
* Wereldkampioen: 1974

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, VI, TROUW, www.wk74finale.nl, www.soccernews.nl, s.vk.nl