101 voetbaliconen: (42) Rinus Israël

PASPOORT

Geboren: Amsterdam, 19 maart 1942
Overleden:
Nationaliteit: Nederlands
Positie: Verdediger
Clubs: DWS, Feyenoord, Excelsior, PEC Zwolle
Interlands: 47 doelpunten: 3
Doelpunten: DWS: 1, Feyenoord: 21, Excelsior: 1, PEC Zwolle: 16
Trainer: PEC Zwolle, FC Den Bosch, Feyenoord, PAOK Saloniki, Dinamo Boekarest, Nederland -21, Ghana, Al-Jazira Club, Al Shabab, Al-Wahda FC, ADO Den Haag, Young Boys (amateurs) OFC Oostzaan (amateurs)

Meedogenloos, Ausputzer, keihard, ijzersterk, kegelaar, onverwoestbaar, solide, maar ook tactisch sterk en een geboren leider, het zijn woorden die Rinus kenmerkten in het veld. Een aanvaller meldde zich dan ook nog wel eens ziek als hij zag dat Israël op het wed- strijdformulier was gezet.

Rinus Israel begon met voetballen bij de Amsterdamse voetbalvereniging DWV vanwaar hij later de overstap maakte naar de voormalige Amsterdamse profclub DWS. Met DWS wordt Rinus Israel in 1964 landskampioen van Nederland. Met Daan Schrijvers vormt Israël een ijzersterk blok waarmee de ploeg een uitstekende periode kende. Zo word DWS in 1965 2e in de Eredivisie en werd het pas in de kwartfinale van de Europacup 1 uitge- schakeld door de Hongaarse club Vasas Györ. In dit elftal speelde ook Joop Burgers, de zwager van Rinus en tevens oud-international. 86 wedstrijden speelde Rinus er waarin hij (slechts) éénmaal wist te scoren.

Feyenoord betaalde in 1966 een record- transfersom van 450.000 gulden voor de verdediger met de bijnaam “IJzeren Rinus”. Ook bij Feyenoord vormde hij een uitstekende verdedigingsduo. Ditmaal met Theo Laseroms waarmee hij internationaal bekend zou worden als een bikkelharde verdediger die de duels niet schuwde. Israël had echter meer in zijn mars dan hard de duels ingaan; hij beschikte ook over een uitstekend spelinzicht. Israël wint met Feyenoord in 1970 de Europacup 1 (hij scoort in de finale één van de twee goals) en de Wereldbeker. Hij was binnen en buiten het veld een echte leider voor het Feyenoord in die dagen.

Vanaf 1972, hij is dan 30 jaar, krijgt Israël steeds meer last van blessures. Zo speelt hij in het seizoen 1972-1973 nog maar 17 wedstrijden voor de Rotterdammers en een seizoen later zelfs maar 7. Toch gaat hij met het Nederlands Elftal mee naar het WK 1974. Bondscoach Rinus Michels kiest echter voor een verdedigingsduo achterin met Arie Haan en Wim Rijsbergen waardoor de speeltijd van Rinus beperkt bleef. Israël kwam dat toernooi tot drie invalbeurten.

In het seizoen 1974-1975 speelt Israel één seizoen voor Excelsior waarin hij tot Nederlands voetballer van het jaar gekozen wordt. Al na één seizoen vertrekt hij bij de club waarna hij gaat ‘afbouwen’ bij PEC Zwolle. Voorzitter Jan Willem van der Wal haalde Israël naar Zwolle waar hij van 1975 tot en met 1982 nog 7 seizoenen onder contract zou staan. In die seizoenen komt hij tot 198 wedstrijden en scoort er 16 doelpunten.

Op 40-jarige leeftijd zet Rinus Israël een punt achter zijn spelersloopbaan en kiest hij voor het trainersvak.

Zelfs Johan Cruijff (links) moet in Rinus Israël zijn meerdere erkennen.
foto: VI

DWS: 1963-1966

Marinus David (Rinus) Israël (Amsterdam, 19 maart 1942) begon met voetballen bij de Amsterdamse voetbalvereniging DWV. In 2013 fuseerde deze club met De Volewijckers tot DVC Buiksloot. Israel werd ontdekt door DWS, Door Wilskracht Sterk en werd met DWS landskampioen in 1964. In 1965 wordt DWS 2e in de Eredivisie en bereikt het de kwart- finale van de Europacup 1. In dit elftal speelde ook Joop Burgers, de zwager van Rinus en tevens oud-international. Feyenoord betaalde in 1966 een record- transfersom van 450.000 gulden voor de verdediger met de bijnaam “IJzeren Rinus”.

Hij gaf zijn job als stratenmaker (“Ik was slechts de man van het zand en de stenen, ik zorgde ervoor dat de echte stratenmakers, vakmannen zoals mijn zwager Joop Burgers, door konden werken.”) op en begon een sigarenzaak.

Feijenoord: 1966-1974

Israel stapte in 1966 over naar ‘het grote’ Feyenoord, toentertijd ook wel aangeduid met ‘de Maasstedelijke formatie’, waar hij als speler zijn grootste successen beleefde met driemaal een landskampioenschap, eenmaal de KNVB beker, de Europa Cup I en de UEFA Cup.

Ook bij Feyenoord vormde hij een uitstekende verdedigingsduo. Ditmaal met Theo Laseroms waarmee hij internationaal bekend zou worden als een bikkelharde verdediger die de duels niet schuwde. Israel had echter meer in zijn mars dan hard de duels ingaan; hij beschikte ook over een uitstekend spelinzicht.

Maar Israel was ook hard en meedogenloos. Samen met Theo Laseroms veegde hij menig vuiltje uit het Feyenoord strafschop gebied. En daar waar nodig ging dat niet op zacht- zinnige wijze. Ook zijn medespelers maakte tijdens de trainingen kennis met de mee- dogenloze Israel. Het scheelde maar weinig of Coen Moulijn had de Europacup I finale tegen Celtic van 6 mei 1970 moeten missen. De linksbuiten speelde tijdens de training vlak voor de finale een bal tussen de benen van de aanvoeder door die hier duidelijk niet van gecharmeerd was en dat Moulijn middels een “cakkie” even liet merken. Maar behalve voor het betere schaafwerk kon Rinus Israël ook nog behoorlijk voetballen waarbij zijn inzicht, de lange bal en het koppen zijn sterkste punten waren.

Zes mei 1970 staat in de annalen van de Nederlandse voetbalsport in koeienletters vermeld. Feyenoord won als eerste club uit ons land de Europa Cup I. Na de Celtic-voorsprong kopte Israël de gelijkmaker binnen en de pass (over grote afstand) waaruit Ove Kindvall 2-1 maakte, kwam van Israël. Schrijver Michel van Egmond beschreef ooit de hardheid van Israël en Laseroms, maar benadrukte vooral de grootheid van de voetballer Israël. “Zijn lange passes waren zo nauwkeurig, dat Israël vermoedelijk met een passer in zijn achterzak speelde” aldus Van Egmond.

Rinus Israël onderschept een Celtic aanval tijdens de EC I finale.
foto: VI

Hij was binnen en buiten het veld een echte leider voor het Feyenoord in die dagen. Blessures nopen Israël te vaak tot rust en hij gaat steeds minder spelen. 244 wedstrijden zou hij uiteindelijk bij Feijenoord spelen waarin hij 21 maal het vijandelijke net wist te vinden.

In 2014 werd Willem van Hanegem 70 jaar. Er werd een tribune naar hem genoemd in het Feyenoord-stadion en er verscheen een nieuw boek. Israël, nooit scheutig met compli- menten, herzag zijn mening over de voetballer Van Hanegem. “Ik noemde je altijd een aardige voetballer, maar je was een grote.” Zonder het zelf vermoedelijk door te hebben, gaf Israël Van Hanegem het mooiste compliment. Bij de twee grote winnaars van het Feyenoord van 1970, was “wel aardig” altijd synoniem voor “heel goed”. Scheutig met complimenten waren ze niet.

Rinus Israël gaat afbouwen’ bij Excelsior en PEC Zwolle. Op 40-jarige leeftijd zet Rinus Israël een punt achter zijn spelersloopbaan en kiest hij voor het trainersvak. Israël kwam tot een indrukwekkend aantal van 532 gespeelde wedstrijden (39 goals).

Van 1964 tot en met het WK van 1974, drie invalbeurten, komt Israël uit voor het Nederlands Elftal. 47 caps, 3 doelpunten, staan er eeuwig achter zijn naam.

IJzeren Rinus, zoals zijn prachtige bijnaam luidt, was een grote voetballer en vermoedelijk de beste verdediger die Nederland ooit rijk was. Al noemen ouderen vaak Cor van der Hart in dat verband. Wie er beter was? Waarschijnlijk Cor, wat niet eerlijk is tegenover Rinus, maar Cor is er sinds eind 2006 niet meer.

Rinus Israel als trainer

Na zijn actieve voetbalcarrière is Rinus Israel tot en met 1984 (assistent) trainer van PEC Zwolle. In mei 1985 was Israel, samen met Leo van Veen en Johan Cruijff één van de drie kandidaten om bij Ajax de ontslagen hoofdtrainer Aad de Mos op te volgen, maar uit- eindelijk werd Cruijff de nieuwe man. Van 1984 – 1986 was hij hoofdtrainer van FC Den Bosch, van 1986 tot en met 1988 trainer van Feyenoord, 1988-1989 PAOK Saloniki, opnieuw FC Den Bosch in 1989-1990 en Dinamo Boekarest in het seizoen 1991-1992 waarmee hij landkampioen van Roemenië word.

“Hee joh zitten de dozen soms nog om je schoenen?” Als trainer was Rinus Israël altijd hard en cynisch als een speler een – zoveelste – mislukte voorzet op de training gaf. Met name Rene Hofman ergerde zich rot aan het cynisme van de trainer Israël.

Na een seizoen bij Dinamo Boekarest (1991-1992) waar hij de club naar het lands- kampioenschap leidde, was Israel vier jaar als assistent-bondscoach in dienst bij de KNVB en assisteerde hij de bondscoaches Dick Advocaat en Guus Hiddink bij het Nederlands Elftal.

Rinus Israël had een lange carrière als voetballer én trainer.
foto: Pro Shots

Daarna werd hij zelf één seizoen zelf Bondscoach, niet voor Nederland maar voor Ghana. Vanaf 1998 gaat hij vervolgens in de Verenigde Arabische Emiraten aan de slag (hij was er trainer bij drie verschillende clubs; Al-Jazira club, Al Shabab en Al-Wahda FC) en keert daarna terug naar Nederland en is van 2001 tot en met 2003 trainer van ADO Den Haag. Na opnieuw één seizoen (2003-2004) Al-Wahda is Rinus Israel enkele jaren scout bij Feyenoord waarna hij vanaf 2012 in het amateurvoetbal aan de slag gaat en trainer is van Young Boys in Haarlem. Tegenwoordig is hij met voetbal-pensioen.

Hij had goede periodes en minder goede periodes. In het buitenland miste hij vooral zijn stamcafé. Als assistent van Dick Advocaat functioneerde hij goed bij Oranje, maar hij had geen klik met diens opvolger Guus Hiddink.

Prijzenkast en erelijst:

* Landskampioen: 1964 (DWS), 1969, 1971, 1974 (Feijenoord)
* Kampioen Eerste divisie: 1978 (PEC Zwolle)
* KNVB beker: 1969
* Intertoto Cup: 1967, 1968, 1973
* Europacup I: 1970
* Wereldbeker / Intercontinental Cup: 1970
* UEFA Cup: 1974
Nationale elftal:
* 47 interlands (doelpunten: 3)
* Wereldkampioenschap 1974, 2#
Individueel
* Nederlands voetballer van het jaar: 1970, 1975
Trainer
* Kampioen Roemenië: Dinamo Boekarest 1992
* Kampioen Verenigde Arabische Emiraten: Al-Wahda 2001
* Kampioen Eerste divisie: ADO Den Haag 2003

Referenties en bronnen:
Wikipedia, www.bestevoetballers.nl, www.halfdrie.nl, www.lunaticnews.nl