101 voetbaliconen: (45) Roy Keane

PASPOORT

Geboren: Cork, 10 augustus 1971
Overleden:
Nationaliteit: Iers
Positie: Middenvelder
Clubs: Cobh Ramblers, Nottingham Forest, Manchester United, Celtic
Interlands: 67 doelpunten: 9
Doelpunten: Cobh Ramblers: 1, Nottingham Forest: 22, Manchester United: 33, Celtic: 1
Trainer: Sunderland, Ipswich Town, Ierland (assistent), Aston Villa (assistent)

Roy Keane werd opgemerkt door een scout van Nottinghan Forest toen hij speelde voor Cobh Ramblers, waarna Brian Clough hem in 19901 naar Engeland haalde. De hiervoor geïnvesteerde 10.000 pond leverde Forest drie jaar later maar liefst 3.750.000 pond op van Manchester United. Wat in 1993 een enorme transfersom leek, blijkt nu een schijntje, zeker omdat hij de grote motor was achter het succes van de de club op Old Trafford.

Tijdens het seizoen 2000-2001 had Keane genadeloos veel kritiek op zijn ploeggenoten en verweet hun gebrek aan motivatie nadat de club het seizoen ervoor drie titels had binnen- gesleept. Keane geldt als één als één van de meest complete middenvelders van het moderne tijdperk -alleen Patrick Vierra kwam in de buurt. Keane’s spel had- net als dat van Vierra- een donkere kant. De fans zullen zich de rode kaarten vast nog herinneren, ook agressieve tackles en geweldadige verbale uitbarstingen hoorden bij de dominante en gedreven Keane.

Keane deed ook van zich spreken op internationaal niveau. Als spil van een gepassioneerd elftal met weinig wereldspelers werd hij juist vaak gevraagd om in cruciale wedstrijden acte de présence te geven. Keane’s misplaatste uitbarsting op het WK van 2002 leek zijn einde als international. Maar in 2004 maakte hij een verrassende rentree in het Ierse elftal. Nadat Ierland zich niet voor het WK van 2006 wist te plaatsen, stopte hij als international. In november 2005 gingen ook Manchester United en Keane na twaalf jaar toch nog vrij plotseling uit elkaar. Een maand later tekende hij een contract tot medio 2007 bij Celtic.

Keane’s nieuwe contract met United maakte hem in 2000 voor korte tijd de bestbetaalde speler uit de Premier League: 52.000 pond per week. Dit betekende het einde van de gevestigde loonstructuren op Old Trafford.

In 1999 miste Keane door een schorsing de beroemde door Bayern München gewonnen Europa Cup I finale.

Van 1996 tot 2001 ging de landstitel steeds naar United, behalve in 1998, toen Keane op de bank zat met een kniebandenblessure.

Keane stond kritisch tegenover de onverschillige zakenliedenfans, die hij ooit het ‘kaviaarclubje’ noemde.

Roy Keane in actie voor Manchester United
foto: Onbekend

Jeugdjaren

Roy Maurice Keane werd geboren op 10 augustus 1971 in Ballinderry Park 88 te Mayfield, een voorstad van het Ierse Cork. Keane kwam uit een arbeidersgezin. Zijn vader, Maurice, nam werk waar hij maar kon vinden, wat o.a. leidde tot banen bij een lokaal breiartikelen- bedrijf en bij Murphy’s Irish Stout-brouwerij. Zijn familie was dol op sport, met name voetbal, en veel van zijn familieleden hadden gespeeld voor juniorclubs in Cork, waaronder Rockmount. Keane begon echter met boksen op negenjarige de leeftijd en trainde een aantal jaren fanatiek en won vier titels in de bokscompetitie voor beginners.

Tijdens deze periode ontwikkelde hij zich als veel veelbelovend voetballer bij Rockmount, en zijn potentieel werd benadrukt toen hij in zijn eerste seizoen tot speler van het jaar werd gekozen. In tegenstelling tot veel van zijn teamgenoten die in het buitenland een stage kregen aangeboden bij Engelse voetbalteams gold dit niet voor Keane.

Nottingham Forest: 1990 -1993

Nottingham Forest scoutte hem bij Cobh Ramblers, maar nadat Manchester United hem in 1993 contracteerde, groeide hij pas uit tot een echte vedette. Bij Nottingham was de middenvelder 3 jaar basisspeler en scoorde in totaal 22 keer.

Keane had het aanvankelijk moeilijk in Nottingham, vanwege de lange periodes dat hij weg was bij zijn familie, en hij vroeg de club vaak voor een paar dagen verlof om terug te keren naar Cork. Keane sprak zijn dankbaarheid uit voor de vrijgevigheid van manager Clough bij het overwegen van zijn verzoeken, omdat het hem hielp om zijn heimwee te verdrijven in zijn beginjaren in Engeland.

Keane’s debuut voor Forest was bij een onder-21 toernooi in Nederland. In de finale tegen Haarlem scoorde hij de winnende penalty in een shootout. Zijn professionele competitie- debuut kwam tegen Liverpool aan het begin van het seizoen 1990-1991, en de daaruit resulterende prestaties moedigden Clough aan om hem meer te gebruiken naarmate het seizoen vorderde

1991: Een jonge Roy Keane in het shirt van Nottingham Forest
foto: Bob Thomas / Getty Images

Keane scoorde uiteindelijk zijn eerste professionele doelpunt tegen Sheffield United, en in 1991 was hij een regelmatig basisspeler, en vervanger van Engels international Steve Hodge. Keane scoorde drie doelpunten tijdens een wedstrijd op weg naar de FA Cup-finale van 1991, die Forest uiteindelijk verloor van Tottenham Hotspur. In de derde ronde maakte hij echter een kostbare fout tegen Crystal Palace, waarbij hij een doelpunt cadeau gaf aan de tegenpartij. Na de wedstrijd kwam manager Clough woedend naar de kleedkamer, sloeg Keane in woede in zijn gezicht die vervolgens groggy naar de grond ging. Ondanks dit incident, had Keane geen enkel bezwaar tegen zijn manager, en beweerde later dat hij sympathiseerde met Clough vanwege de druk van het Forest management en dat hij hem dankbaar was dat hij hem zijn kans heeft gegeven in het Engelse voetbal. Een jaar later keerde Keane terug naar Wembley met Forest voor de finale van de Football League Cup, maar opnieuw eindigde hij bij de verliezende partij omdat Manchester United met 1-0 te sterk bleek.

Manchester United: 1993 – 2005

In 1993 haalde Alex Ferguson hem over voor Manchester United te tekenen voor een bedrag van £3.75 miljoen, een Brits transferrecord, werd Keane overgenomen van Nottingham Forest

Op het seizoen 1997/1998 na (Keane had dat seizoen een ernstige knieblessure) heeft Keane in Manchester altijd op een basisplaats kunnen rekenen en was hij een belangrijke pion in het team van manager Alex Ferguson. Ondanks de aanwezigheid van supersterren zoals David Beckham, Ryan Giggs, Ruud van Nistelrooy en Juan Veron blijkt Roy Keane het hart van Manchester United te zijn. Hij stond boven aan de pikorde en zonder hem was het elftal kwetsbaar. Door zijn persoonlijkheid, charisma en leidinggevende kwaliteiten kregen de vedetten vleugels zodra Keane de lijnen uitzette en voorop ging in de strijd.

Keane viel soms ook op door zijn onbeheerste acties. Zo kreeg hij het Patrick Vieira aan de stok in een wedstrijd van Manchester United tegen Arsenal. In 2001 brak Keane de knie van Alf-Inge Haaland, wat uiteindelijk leidde tot een schorsing van 5 wedstrijden en een boete van £150.000. Hij had ook regelmatig ruzie met scheidsrechters en grensrechters. Ondanks zijn agressieve gedrag is hij erg populair in zijn geboorteland Ierland.

Ook buiten het veld kwam Keane regelmatig in opspraak. Oud-Manchester United manager Alex Ferguson zegt het volgende over Keane in zijn autobiografie: Keane voerde een waar schrikbewind in de kleedkamer met zijn intimiderende en agressieve gedrag. Zijn vertrek was het beste wat Manchester United ooit is overkomen.

Roy Keane en Gary Neville van Manchester United in de slag met Robbie Savage van Birmingham City.
foto: John Peters/Manchester United via Getty Images

Keane vs. Alf Inge Haaland

Manchester United-captain Roy Keane haalt tijdens de Manchester-derby op 21 april 2001 ongenadig hard door op tegenstander Alf Inge Haaland. Het lijkt geen toeval dat de Ier juist hem als slachtoffer uitkiest. In 1997 scheurt Keane zijn kniebanden na een duel met de Noor, die hem op zijn beurt uitmaakt voor aansteller. Dat is de grote leider van United kennelijk nog niet vergeten, waardoor de voetbalwereld al snel spreekt van een gerichte wraakactie. Haaland wordt geraakt op zijn rechterknie en blijft nadien sukkelen met (linker) knieblessures. Een wraakactie die hem letterlijk duur komt te staan.

The Autobiography Keane

In 2002 werd de eerste autobiografie van Roy Keane uitgebracht. Een spraakmakend boek, maar de speler zadelde zich met een enorm probleem op. Hij was de held van de Manchester United-supporters, want de achterban houdt van bad guys. Maar zijn tegenstanders en supporters van de andere clubs begonnen hem uit te kotsen.

Op 2 maart 2002 tekende hij een nieuw vierjarig contract voor Manchester United. Op Old Trafford was iedereen tevreden, want met Keane zou de club een fantastisch seizoen tegemoet gaan. Met als doel het winnen van de Champions League. In augustus stond Old Trafford al op stelten. De kwaliteitskrant The Times en de tabloid News of the World hadden de rechten op voorpublicatie van het boek gekocht en een rel was geboren. In zijn boek verklaarde Keane dat de grove overtreding op Haaland voor hem een revanche betekende. Nadat de Noor hem in 1997 blesseerde en op zijn hart trapte, was de dader nooit uit zijn gedachten geweest. Zijn voormalige teamgenoot bij Manchester United Bryan Robson had hem geadviseerd rustig zijn kans af te wachten. Die kwam in de slotfase van de stadsderby tegen Manchester City.

Keane werd door de tuchtcommissie van de Football Association veroordeeld tot een boete van 250 duizend euro en een schorsing van vijf wedstrijden.

Maurice Watkins, de advocaat van Manchester United, en Michael Kennedy, de advocaat van Keane, deden er alles aan gedaan om vrijspraak te bewerkstelligen. Daarbij vielen kreten zoals human rights en freedom of speech. Ook auteur Eamon Dunphy werd als getuige opgeroepen om te verklaren dat de tekst zijn interpretatie was. Het zouden niet de letterlijke citaten van de speler zijn. De Football Association beschikte echter over interviews uit The Observer Sport Monthly waarin Keane verklaarde dat hij nog geen minuut spijt had gehad van zijn daad. Hij vond dat het Noorse slachtoffer zijn verdiende loon had gekregen.

Zijn speelstijl was te omschrijven als een krachtige, dominante en zeer competitieve middenvelder, in zijn bloeiperiode stond Keane bekend om zijn stijl van werken, mobiliteit, energie en harde tackels, wat hem een reputatie opleverde als één van de beste spelers in de wereld in zijn positie, maar soms ook één van schande vanwege zijn veel gele kaarten en zijn neiging om uitdagingen aan te gaan.

Meestal opererend in een box-to-box rol in het centrum, waren zijn meest prominente eigenschappen uithoudingsvermogen, vasthoudendheid, agressie en het veroveren van de bal, hoewel hij een complete middenvelder was, die een breed scala aan vaardigheden bezat, en ook in staat was om de bal naar voren te spelen en op balbezit te spelen en tevens het creëren van kansen voor zijn teamgenoten, met dank aan zijn precieze passing, en kon hij zelf ook regelmatig een doelpuntje meepikken. Een invloedrijke persoonlijkheid op het veld, onderscheidde hij zich ook door zijn leiderschap en sterke karakter tijdens zijn carrière, evenals zijn soms (opvliegende) gedrag.

Met Manchester United werd hij zeven keer landskampioen in de periode 1993-2003, won hij drie keer de Engelse beker de (FA Cup), vier keer de FA Community Shield, de Champions League en de Intercontinental Cup in 1999.

Einde carrière

Eind 2005 vertrok Keane onverwacht bij Manchester, nadat club en speler na onderling overleg besloten het contract te ontbinden. Keane vertrok naar het Schotse Celtic FC, alwaar hij voor anderhalf jaar tekende. Aan het einde van het seizoen werd er wel nog een Testimonial georganiseerd voor Keane tussen Manchester United en Celtic.

Op 12 juni 2006 kondigde Keane het einde van zijn carrière aan, op medisch advies, slechts zes maanden nadat hij bij Celtic was gaan spelen. Zijn aankondiging om te stoppen oogste veel lof van zijn voormalige collega’s en managers, niet in de laatste plaats van Sir Alex Ferguson, die zei: “Als ze ooit beginnen met het selecteren van de de beste teams aller tijden, zal Keane daar zeker instaan.”

Iers International

Ook als international was Keane lange tijd een belangrijke speler en belangrijkste aanvoerder van de decennia, en werd uitgeroepen tot de beste Ierse speler op het WK van 1994. In 2001 was hij de belangrijkste speler bij de kwalificatie voor het WK 2002 in Zuid-Korea en Japan. Na onenigheid met bondscoach Mick McCarthy vlak voor het WK werd hij uit de selectie gegooid en besloot hij (voorlopig) te stoppen als international. Hij keerde later wel terug onder trainer Brian Kerr en stopte definitief als international in 2005.

De trainer Keane

Na zijn actieve carrière was hij van augustus 2006 tot 4 december 2008 werkzaam als trainer van Sunderland AFC. Met Sunderland wist hij in z’n eerste seizoen als trainer te promoveren naar de Premier League door kampioen te worden van de Football League Championship. Op 23 april werd bekend dat Keane in dienst zou treden bij de Championship-club Ipswich Town als nieuwe trainer, hij tekende een contract voor twee jaar. Bij Ipswich Town werd Keane de laan uitgestuurd wegens slechte resultaten. Hij werd opgevolgd door interim-coach Ian McParland.

In 2007 haalde Roy Keane, toen de manager van Sunderland, de voorpagina’s van de Engelse kranten door hard uit te halen naar een generatie Engelse voetballers. Naar eigen zeggen had hij genoeg van de voetballers, die onder de plak zitten bij de shoppende en rosédrinkende WAGS, de voetbalvrouwen en -vriendinnen.

“Ik heb genoeg van die weke en softe spelers die weigeren te tekenen bij een club buiten Londen om te voldoen aan hun partners shopgewoonten”, aldus de voormalige Ierse international. Keane schilderde een deel van de huidige generatie spelers af als een Britse variant van de ‘patatgeneratie’ en noemt het een stelletje slapjanussen. “Wat is jullie prioriteit? Je vrouw en haar gewinkel, geld of je voetbal?” Volgens Keane, die manager was in het – voor voetbalvrouwen blijkbaar weinig aantrekkelijke – noordoosten van Engeland hebben meerdere spelers geweigerd om bij zijn club te tekenen omdat hun vriendinnen of vrouwen liever in Londen blijven.

Daar is het shopklimaat nu eenmaal beter. “De prioriteiten zijn veranderd en voetballers leven onder de dictatuur van hun vrouwen. Die spelers zijn slap omdat de vrouw de broek aan heeft. Ik kan zo drie of vier namen noemen van spelers die om die reden niet naar ons zijn gekomen.” Jammer genoeg deed hij dat niet.

Keane staat erom bekend dat hij nog altijd in het oervoetbal gelooft. Dat bleek niet alleen uit zijn stevige tackles, maar ook uit een uitspraak die hij ooit deed over de fans van zijn toenmalige club, Manchester United. Toen er volgens hem op Old Trafford te weinig steun was voor het team, noemde hij de supporters “de garnalensalade-brigade”.

Later werd Keane nog assistent-trainer van Ierland en Aston Villa. Hij was ook commentator bij Sky.

Roy Keane presenteert zijn tweede autobiografie "The Second Half"
foto: Onbekend

The Second Half (2014)

Biografieën van voetballers. Niet zelden vallen ze enorm tegen. In Nederland kennen we de voetbalbiografie amper, maar in Engeland verslinden ze biografieën als Grieken Europese subsidies. Iedere zichzelf respecterende voetballer heeft een biografie uitgebracht, of zelfs meerdere. De overtreffende trap hierbij is Wayne Rooney, die meer boeken heeft uitgegeven dan dat hij hersencellen rijk is. Zijn oud-ploeggenoot Roy Keane bij Manchester United doet het wat rustiger aan is pas toe aan zijn tweede biografie.

Volgens de ronkende achterflap is de autobiografie meer een bekentenis. Keane is zelfkritisch en zelfbewust. Hij is geestig en toont wijsheid op allerlei terrein. Keane is inderdaad eerlijk in zijn boek. Hij vertelt over vechtpartijen in hotels, dat hij nooit bij Celtic had moeten tekenen, zijn korte carrière als trainer en zijn huidige baan als voetbalcommentator. De voormalig aanvoerder van United en Ierland was tijdens zijn periode een kleurrijk persoon dat duels niet uit de weg ging. Ook in zijn boek gaat hij niemand uit de weg. Keane is af en toe fel, openhartig en zelfkritisch. Hij geeft toe dat hij veel fout heeft gedaan, vooral na zijn jaren bij Manchester United.

En toch bekoort het niet. Een biografie moet je raken, naar de strot grijpen als het even kan. Zo behoort een biografie te zijn. Het hoort je te raken, of te inspireren. Dat doet Keane geen moment. Het boek sukkelt door waarbij de Ier tussen neus en lippen door vertelt dat hij Schmeichel een lul vond, dat Christiano Ronaldo een fantastische voetballer is, welke miskopen hij allemaal deed als trainer of dat hij een hekel heeft aan de kleur blauw.

Is het dan een slecht boek? Nee, absoluut niet. Maar er waren hogere verwachtingen. Ik hoopte op daadwerkelijke onthullingen Die zijn er amper. Nieuwe informatie is nog geen onthulling. Er staan genoeg vermakelijke anekdotes in maar geen moment is het boek even imponerend als dat de Ier was als voetballer.

Prijzenkast en erelijst:

* Premier League kampioen: 1994, 1996, 1997, 1999, 2000, 2001, 2003
* FA Cup: 1994, 1996, 1999, 2004
* FA Community Shield: 1993, 1996, 1997, 2003
* Champions League: 1999
* Wereldbeker / Intercontinental Cup: 1999
* Scottish Premier League: 2006 (Celtic)
* Scottish League Cup: 2006 (Celtic)
Individueel
* PFA Team of the Year Premier League: 1993, 1997, 2000, 2001, 2002
* PFA Team of the Century: (1907–2007)
* PFA Players’ Player of the Year: 2000
* FAI Young International Player of the Year: 1993, 1994
* FAI Senior International Player of the Year: 1997, 2001
* Sir Matt Busby Player of the Year: 1999, 2000
* RTÉ Sports Person of the Year: 1999
* FWA Footballer of the Year: 2000
* ESM Team of the Year: 1999–2000
* English Football Hall of Fame: 2004
* FIFA 100
Trainer
* Football League Championship (eerste divisie): 2007 (Sunderland):

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, VI, www.kentudezenog.nl, www.gva.be, www.evmi.nl