101 voetbaliconen: (46) Kevin Keegan

PASPOORT

Geboren: Armthorpe, 14 februari 1951
Overleden:
Nationaliteit: Engels
Positie: Aanvaller
Clubs: Scunthorpe United, Liverpool, Hamburger SV, Southampton, Newcastle United, Blacktown City
Interlands: 63 doelpunren: 21
Doelpunten: Scunthorpe United: 18, Liverpool: 68, Hamburger SV: 32, Southampton: 37, Newcastle United: 48, Blacktown City: 1
Trainer: Newcastle United, Fulham, Engeland, Manchester City, Newcastle United

De toegewijde, gepassioneerde en soms grappig naïeve Kevin Keegan is een van de grootste namen uit het Engelse voetbal. Bill Shankly plukte hem weg uit het niets van Scunthorpe, waarna hij zich ontpopte als het middelpunt van de aanval van Liverpool. Doordat John Toshack en hij elkaar blindelings konden vinden, was het tweetal een van de succesvolste spitsenduo;s van de club. Op zoek naar nieuwe uitdagingen ging Keegan naar Hamburg waar hij na een moeilijke start met zijn enthousiasme zowel bij collega’s als de fans overtuigde. Hierna keerde hij terug naar Engeland en speelde bij Southampton onder Lawrie McMenemy met een laatste hoogtepunt bij Newcastle.

Alhoewel 21 doelpunten uit 63 internationale wedstrijden een verdienstelijk resultaat is voor een spits, kreeg Keegan zelden de kans om zich te profileren in grote wedstrijden. Zijn twintig minuten als invaller tijdens de wedstrijd tegen Spanje staan te boek als het enige optreden tijdens een wereldkampioenschap.

Als trainer stuurde Keegan zijn teams altijd met één doel het veld in: aanvallen ! Alhoewel deze tactiek zijn teams populair maakte, bleef hij verschoond van eremetaal. Zijn benoeming als bondscoach van Engeland was absurd, tactisch schoot hij schromelijk tekort om mee te kunnen tellen op internationaal niveau. Hij heeft echter zijn strepen verdiend door zowel Newcastle en Fulham als Manchester City nieuw leven in te blazen.

Hij staat bekend om zijn emotionele uitbarstingen, die een hoogtepunt bereikten toen hij door Sir Alec Ferguson vreselijk werd getreiterd in de race om het kampioenschap van 1997.

Nadat Bobby Robson hem in 1982 niet in de basis had opgesteld, zette Keegan een punt achter zijn internationale carrière.

Nadat hij als bondscoach van Engeland in 2000 thuis van Duitsland had verloren, gaf hij zijn tactische tekorkomingen ruitelijk toe en stapte op.

Joseph Kevin Keegan
foto: liverpoolfc

Jeugdjaren

Joseph Kevin Keegan werd geboren in de buurt van Doncaster in South Yorkshire, een mijnstreek. Zijn ouders zijn deels van Ierse afkomst. Als schooljongen had Keegan een stageperiode bij Coventry City. Ondanks dat hij één een van de twee spelers was die zes weken mocht blijven bood de club Keegan geen contract aan. Hij had ook een proefperiode bij de Doncaster Rovers, die vonden dat hij te klein was. Op 16-jarige leeftijd werd Keegan ontdekt op amateurniveau bij Pegler, zijn werkgever in die tijd, en tekende een contract bij de vierde divisie club Scunthorpe United – één van de twee professionele clubs in die divisie. Ondanks zijn jeugdige leeftijd scoorde hij 18 doelpunten in 124 wedstrijden voor de club. In 1971 trok hij de aandacht van Liverpool’s hoofdverkenner Geoff Twentyman, wiens opinie werd hoog aangeschreven door manager Bill Shankly. Zo werd hij op 19-jarige leeftijd in 1971 voor £ 35.000 naar Liverpool overgebracht.

Liverpool: 1971-1977

Bij Liverpool speelde hij zeven seizoenen en werd hij één van de Europese topspitsen. Hij speelde er 230 wedstrijden, waarin hij 68 keer scoorde. Keegan werd met Liverpool drie maal landskampioen, won tweemaal de UEFA Cup en in 1977 de Europa Cup I. In 1974 scoorde hij twee keer in de FA Cup-finale tegen Newcastle United.

Op 14 augustus 1971 maakte Keegan zijn debuut in Liverpool tegen Nottingham Forest in Anfield en scoorde na 12 minuten. Hoewel hij oorspronkelijk als een middenvelder speelde, ging manager Bill Shankly hem al snel als aanvaller gebruiken om een duo te vormen met de andere spits, John Toshack. Keegans ster rees. Hij werd de beste jonge speler van Engeland en maakte zijn debuut in het Engelse elftal -23, en zijn volledige debuut kwam 12 maanden na aankomst in Liverpool, in een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Wales. Keegan’s eerste doelpunt voor Engeland scoorde hij ook in een wedstrijd tegen Wales in Cardiff, op 11 mei 1974 in zijn derde interland.

In 1973 won Keegan met Liverpool de UEFA Cup. Oorspronkelijk vond de thuiswedstrijd plaats op 9 mei 1973. Maar die wedstrijd werd na 27 minuten gestaakt omdat het veld onder water stond door de hevige regenval. De score was toen nog 0-0. De partij werd een dag uitgesteld. Bill Shankly had gezien dat tegenstander Borussia Mönchengladbach kwetsbaar in de lucht was en stelde daarom de kopsterke Toshack op om als bliksem- afleider te dienen voor Kevin Keegan. Liverpool won de thuiswedstrijd overtuigend met 3-0. Keegan profiteerde met twee doelpunten van de kopballen van Toshack. In Duitsland verloor Liverpool met 2-0, maar won uiteindelijk met de totaalcijfers 3-2.

Kevin Keegan in één van zijn 323 wedstrijden voor Liverpool.
foto: Liverpool Echo

Het volgende seizoen scoorde Keegan opnieuw frequent, maar Liverpool verloor de strijd om het kampioenschap van Leeds United dat 29 wedstrijden ongeslagen bleef, destijds een record. Liverpool was succesvol in de FA Cup. De eerste wedstrijd voor de FA Cup was een gelijkspel tegen Doncaster Rovers, de club die Keegan ooit had afgewezen, en het was Keegan die beide goals van Liverpool scoorde in een 2-2 gelijkspel. Liverpool won de replay en Keegan scoorde nog twee keer op weg naar de finale op Wembley, waaronder een lob-volley over de doelman van het Engelse elftal, Peter Shilton in de halve finale tegen Leicester City. In de finale scoorde Keegan er twee toen Liverpool met 3-0 Newcastle United versloeg. De twee doelpunten van Keegan waren een evenaring van het FA Cup record uit 1966 toen Mike Trebilcock in de FA Cup finale ook twee maal voor Everton scoorde.

Het volgende seizoen 1974-1975 was er één zonder prijzen voor Liverpool en voor het Engeland dat zich niet kwalificeerde voor de Europese kampioenschappen. De twee jaar erna waren succesvoller, want Liverpool werd opnieuw Engels kampioen en won de UEFA Cup in 1975-76. Keegan scoorde in beide wedstrijden van de UEFA Cup-finale tegen FC Brugge, hoewel hij tijdens de voorgaande UEFA Cup wedstrijden slechts éénmaal had gescoord.

In 1976-77 stuwde Keegan Liverpool tot ongekende hoogte door met Liverpool kampioen van Engeland te worden, de League Cup en de Europa Cup I te winnen. Keegan had inmiddels halverwege het seizoen bekend gemaakt dat hij na het einde van het seizoen naar het buitenland wilde, Niettemin was Keegan niet te stuiten, Liverpool won de titel, maar verloor de FA Cup finale tegen rivaal Manchester United, het was het laatste optreden van Keegan voor Liverpool in Engeland. De Europa Cup-finale in Rome tegen Borussia Mönchengladbach was vier dagen later. Keegan scoorde zelf niet, maar was wel belangrijk in de finale. Tijdens een rush van Keegan werd hij in het strafschopgebied door Berti Vogts onderuit geschoffeld wat leidde tot een penalty die succesvol werd omgezet door Phil Neal, en was de bezegeling voor een 3-1 overwinning.

Na 323 wedstrijden en veel doelpunten verliet Keegan Liverpool zoals beloofd. Hij had aanbiedingen gekregen van clubs uit heel Europa en koos ervoor zich bij Hamburger SV in de Bundesliga aan te sluiten. Voor £ 500.000 verliet hij Liverpool en werd daar vervangen door Kenny Dalglish.

Hamburger SV 1977-1980

In 1977 vertrok Keegan naar Hamburger SV, waarmee hij tweemaal kampioen van West-Duitsland werd en opnieuw een Europa Cup finale haalde, maar deze werd verloren van Nottingham Forest. In Engeland is Keegan een legende met een vergelijkbare status als Johan Cruijff hier. “De Mighty Mouse” werd in zijn periode bij HSV tweemaal verkozen tot Europees voetballer van het jaar. In 2004 nam Pelé hem op in de FIFA 100, met de beste 100 voetballers aller tijden.

De transfer van Keegan naar Hamburg werd overeengekomen tussen de FA Cup-finale en de Europa Cup-finale van 1977. Keegan had een maximale transfervergoeding bedongen het seizoen ervoor. Bij zijn aankomst in Duitsland was Keegan de best betaalde speler in het land en werd hij door de pers en club genoemd als de “redder” van Hamburg.

Het succes van de club vertaalde zich ook in individuele erkenning voor Keegan, die voor een tweede achtereenvolgende keer de tot Europees voetballer van het jaar werd gekozen, evenals de bijnaam Mighty Mouse van de fans, naar de cartoon superheld.

Kevin Keegan scoorde 32 doelpunten in 90 Bundesliga wedstrijden voor Hamburg.
foto: imago / Colorsport

In het Europacup I toernooi van 1979-80 scoorde Keegan twee maal tegen Dinamo Tbilisi, de Sovjetkampioenen die Liverpool hadden verslagen De club verloor in Madrid de finale tegen Nottingham Forest. In Hamburg werd hij in 1978 en 1979 uitgeroepen tot Europees voetballer van het jaar, won de Bundesliga in 1978-79 en bereikte de Europa Cup-finale in 1980. Nadat hij een jaar eerder een maximale transfersom van £ 500.000 had bedongen in zijn contract vertrok Keegan van Hamburg naar Southampton in de zomer van 1980

In Engeland speelde hij nog voor Southampton FC en Newcastle United. Hij zette in 1984 een punt achter zijn spelerscarrière; in zijn afscheidswedstrijd scoorde hij nog een keer.

Engels elftal

Keegan kwam voor het eerst uit voor het Engels voetbalelftal in 1973. Hij speelde 63 interlands, waarin hij 21 goals maakte. Alhoewel Engelse clubs in zijn tijd in Europa zeer succesvol waren, zou het tot 1980 duren voor hij een internationaal toernooi bereikte, het EK in Italië. Zowel daar als tijdens het WK voetbal 1982 speelde Engeland echter geen rol van betekenis.

Keegan was wel opgenomen in de selectie voor het WK in 1982 maar leed aan een chronische rugblessure en was ongeschikt om in alle Engelse groepswedstrijden te spelen. In een laatste wanhopige poging om in een WK te spelen (hij wist dat hij er in 1986 niet bij zou zijn) huurde hij heimelijk een auto en reed van Spanje naar een specialist die hij in Duitsland kende voor een intensieve behandeling. Hij herstelde voldoende om te spelen, maar speelde slechts 26 minuten als invaller in de interland tegen gastland Spanje.

Na het WK in Spanje werd hij door de nieuwe bondscoach, Bobby Robson, niet meer geselecteerd. Dit moest Keegan overigens uit de krant lezen en was woedend dat hij dit in de media moest vernemen, en stelde zich niet meer beschikbaar voor Engeland. Hij was in totaal 31 keer aanvoerder van het Engelse elftal.

Een juichende Kevin Keegan na een doelpunt voor het Engelse elftal.
foto: Getty Images

Trainer

Na zijn spelersloopbaan woonde Keegan jarenlang in Spanje, waar hij zich voornamelijk bezighield met golf. In 1992 maakte hij zijn rentree in de voetbalwereld; hij werd trainer van Newcastle United.

Voetballen hoort gelijk te staan aan plezier maken. Kevin Keegan heeft dat al zijn hele leven proberen duidelijk te maken. Als voetballer was Keegan al het toonbeeld van spelvreugde. Altijd willen aanvallen, altijd willen scoren, zo veel mogelijk risico’s nemen en zo min mogelijk systemen hanteren. De supporters hebben er recht op. Ze willen geen schaakspel, ze willen vuur, passie en doelpunten.

Als trainer was Keegan niet anders dan als voetballer. Toen hij in 1992 bij het nood- lijdende en onderaan de eerste Engelse divisie bungelende Newcastle United kwam, liet hij de supporters op St. James’ Park weer genieten van voetbal. Hij trok heerlijke, individueel sterke spelers aan als Asprilla en Ginola en bracht de Magpies terug naar de top.

Maar zelfs met topschutter Shearer slaagde hij er niet in Engels kampioen te worden. De druk was te groot voor Keegan, het geld van Manchester United te machtig. Hij vertrok na een conflict met voorzitter John Hall die van Newcastle United een multinational wilde maken. Keegan wilde dat Newcastle een club van het volk bleef. Een club voor mensen die in de fabriek werken en zaterdags naar het voetbal gaan om te schreeuwen en na afloop bier te drinken.

In 1999 moest de Engelse bondscoach Glenn Hoddle het veld ruimen na zeer controversiële uitspraken over gehandicapten. Keegan volgde hem op en onder hem kwalificeerde de ploeg zich voor Euro 2000. Engeland waande zich, in de laatste groepswedstrijd tegen Roemenië, al in de tweede ronde toen in de laatste minuut Roemenië een strafschop kreeg, waardoor Engeland werd uitgeschakeld. Op 7 oktober 2000, na de laatste wedstrijd in het Wembley Stadion, een nederlaag tegen Duitsland, nam Keegan ontslag.

Hij werd in 2001 trainer van Manchester City, dat hij in zijn eerste seizoen leidde naar promotie. De club kon op het hoogste niveau echter geen potten breken en op 10 maart 2005 ging Keegan met pensioen. Op 16 januari 2007 werd Keegan wederom trainer van Newcastle United.

Op dinsdag 2 september 2008 nam Keegan zelf de beslissing om ermee te stoppen bij Newcastle, hij was het niet eens met het transferbeleid van de club en stapte op.

Kevin Keegan was als voetballer een begrip. Veel ouders in de jaren zeventig noemden hun zoon Kevin. Keegan was een aanstekelijke voetballer, een sympathiek mens en een gedreven manager, maar stond ook bekend om zijn wonderlijke uitspraken. Enkele voorbeelden.

“I don’t think there is anyone bigger or smaller than Diego Maradona!”

“They compare Steve McManaman to Steve Heighway and he’s nothing like him, but I can see why – it’s because he’s a bit different.”

“England can end the millennium as it started – as the greatest football nation in the world.”

Prijzenkast en erelijst:

* Premier League kampioen: 1973, 1976, 1977
* FA Cup: 1974
* FA Community Shield: 1974, 1976
* Europacup I: 1977
* UEFA Cup: 1973, 1976
* Bundesliga kampioen: 1979
Individueel
* Ballon d’Or (Gouden Bal): 1978, 1979
* English Football Hall of Fame in 2002
* FIFA 100
* FWA Footballer of the Year: 1976
* PFA Players’ Player of the Year: 1982
Trainer
* Newcastle United kampioen Division One: 1993
* Newcastle United 2e in de Premier League in 1996
* Fulham kampioen Second Division: 1999
* Manchester City kampioen Division One: 2002