101 voetbaliconen: (60) Sepp Maier

PASPOORT

Geboren: Metten, 28 februari 1944
Overleden:
Nationaliteit: Duits
Positie: Doelman
Clubs: Bayern München
Interlands: 95
Doelpunten:
Trainer: Keeperstrainer: Duitsland en Bayern München

Sepp Maier (1944) begon in 1959 te spelen bij Bayern München, een ploeg die in 1965 promoveerde naar de Bundesliga.

De toenemende invloed van de televisie in de jaren zestig en zeventig maakte van Josef-Dieter Maier één van ‘s werelds meest herkenbare spelers. Zijn reusachtige zwarte voet- balbroek hoorde bij lang vervlogen tijden en zijn enorme handschoenen creëerden een gat in de markt en zorgden voor een heuse trend. Vandaag de dag is het onvoorstelbaar dat doelmannen ooit met blote handen hun doel hebben verdedigd.

Het waren echter zijn optredens als nationale doelman waarmee ‘Die Katze’ (de kat) zich in de kijker speelde, hoewel niet altijd op een positieve manier. Tijdens het WK van 1970 werd het televisiepubliek gek van Maiers gewoonte om bij het minste lichamelijke contact neer te vallen als gevolg van zijn spectaculaire hoogstandjes.

Maier was gedurende elf jaar en bijna 400 wedstrijden een constante factor in het team van Bayern München.

95 keer stond Maier in het doel van het West-Duitse elftal, vanaf 1978 als aanvoerder. Met het West-Duits elftal werd hij in 1974 wereldkampioen. Hij werd keeperstrainer van Bayern München en ook van het Duitse elftal.

Op 7 november 1978 maakte Maier deel uit van het Bayern-elftal dat ter gelegenheid van het afscheid van Johan Cruijff Ajax met 8-0 versloeg. Voor het gebrek aan hoffelijkheid, dat volgens de Bayern-spelers kwam door de slechte ontvangst in Amsterdam, maakte Maier op 9 mei 2006 in het televisieprogramma NOVA zijn excuses: “Sorry, Johan! We zullen het niet nog een keer doen.”

In 1975, 1977 en 1978 werd Sepp gekozen tot Duits voetballer van het jaar. In 1978 kreeg hij tevens de titel Duitse Keeper Van De Eeuw. Een auto-ongeluk beëindigde in 1979 Sepp Maiers actieve carrière vroegtijdig. Zonder dit tragisch voorval had Maier zeker 100 interlands in het doel van Duitsland gestaan.

Jozef Dieter ("Sepp") Maier Bijnaam: Die Katze von Anzing
foto: Horstmueller

Jeugdjaren

Sepp Maier werd geboren in het kleine stadje Metten, (Beieren) in februari 1944. Opgegroeid in een naoorlogs Duitsland vernietigd door conflicten, en uit elkaar gescheurd door rivaliteiten die erop uit waren hun eigen heerschappij veilig te stellen, moet voor Maier een schrijnend proces zijn geweest. De jonge Maier had voetbal als troost, en zijn passie voor het spel zou uiteindelijk een grote beloning opleveren. Op slechts achtjarige leeftijd sloot hij zich aan bij de plaatselijke sportclub TSV Haar. Maier was van 1952 tot 1958 aanvankelijk veldspeler, en later keeper bij de amateurclub TSV Haar. Hij verving de vaste keeper en hij maakte, ondanks een 0-12 nederlaag, zo’n goede indruk dat hij in 1959 terechtkon bij FC Bayern München.

Bayern München: 1962-1980

Maier begon in het jeugdteam van Bayern, en werd al snel als international erkend, Van 1961 tot 1962 speelde hij 11 wedstrijden voor het jeugdteam van West-Duitsland en het jaar daarop was hij ook vier keer doelman in het West-Duitse amateurelftal. In 1962 maakte hij zijn debuut in het eerste elftal van Bayern en dat zou hij blijven tot 1979, toen een auto ongeluk een einde maakte aan zijn carrière; op 35-jarige leeftijd. Als hij het ongeluk niet had gehad zou zijn carrière ongetwijfeld nog een aantal jaren geduurd hebben net als generatiegenoot Dino Zoff die tot over zijn 40e keepte.

De eerste successen waren in 1967 toen Bayern de Europacup II (voor bekerwinnaars) won tegen Glasgow Rangers. In het seizoen 1968/69 werd Bayern kampioen van West-Duitsland en won de DFB-Pokal (de Duitse beker) gevolgd door nog een bekersucces in het volgende jaar en Bayern begon zich te ontplooien als een voetbalgrootmacht.


December 1966; Sepp Maier juicht na de winnende goal van Gerd Müller tegen Borussia Dortmund in het Grünwalder Stadion
foto: Onbekend

Bayern heeft niet alleen de onschatbare Maier als laatste verdedigingslinie, voor hem liep Franz Beckenbauer als libero, die de liberopositie opnieuw zou definiëren, kundig bijgestaan door de robuuste Hans-Georg Schwarzenbeck en Paul Breitner. Verder vooruit, Uli Hoeneß en Gerd Müller die de verdedigingen van de tegenstanders vernietigden. Ondanks de overvloed aan talent zijn de Maier-statistieken in die periode opvallend goed.

De dominantie van Bayern in Europa, met Sepp Maier in doel, begon in 1974. Bayern haalde de Europacup finale tegen Atlético Madrid die werd gespeeld in het Heizelstadion in Brussel. De eerste wedstrijd eindigde in een 1-1 gelijkspel. Beide keepers hadden hun doel lang schoongehouden, er waren geen strafschoppen om tot een uiteindelijke winnaar te komen, er werd twee dagen later een nieuwe wedstrijd gespeeld, Maier hield zijn doel schoon terwijl Atletico doelman Miguel Reina vier keer een Duitse treffer moest toestaan.

In het Europacup I seizoen 1974/1975 hadden Maier en zijn verdediging bij het bereiken van de finale een schone lei in vijf van de voorgaande zes Europese bekerwedstrijden. Geconfronteerd met Leeds United in de finale van 1975 zou een herhaling van de prestaties van Maier zeer nuttig zijn. Late goals van Franz Roth en Müller bezorgden Bayern de tweede Europacup I en Maier hield voor de zesde keer de nul.

In de Duitse competitie liep het wat moeizamer, maar internationaal werd wel de prijzenkast gevuld. De club was ook vertegenwoordigd in de Intercontinental Cup (Wereldbeker voor clubteams). Bayern was gekoppeld aan de Braziliaanse kampioen Cruzeiro. De eerste wedstrijd werd op 23 november in München gespeeld. Wederom was Maier niet te passeren en late goals van Müller en Jupp Kappellmann gaven Bayern een voorsprong van twee doelpunten voor de return in Brazilië. Voor 123.715 fans werd Bayern na een doelpuntloos gelijkspel – en weer een schone lei voor Maier – wereldkampioen.

Sepp Maier de sluitpost van de Bayern verdediging.
foto: Onbekend

In de derde opeenvolgende Europacup I was het Franse Saint-Etienne het slachtoffer van de Beierse dadendrang. Bayern speelde solide en leunde comfortabel op hun defensieve degelijkheid en sloeg op het goede moment toe om met 1-0 te winnen en hun derde Europese trofee veilig te stellen. De derde cup was ook aan Sepp Maier te danken, de doelman wiens consistente, vaak adembenemend briljante reddingen een belangrijke rol hadden gespeeld bij de triomftocht. Vertrouwen op een uitstekende doelman en verdediging had geleid tot een spelpatroon dat vaak meer pragmatisch dan dynamisch was, maar het werken aan hun sterke punten had de club ruime beloningen opgeleverd.

Hij speelde bij Bayern 473 wedstrijden in de Bundesliga, waarmee hij tot op heden recordhouder is. In 1977 werd hij aanvoerder van het eerste elftal. In 1975, 1977 en 1978 werd Maier gekozen tot Duits voetballer van het jaar. In 1978 kreeg hij de titel “Duitse keeper van de eeuw”, en het Bundesverdienstkreuz.

Het Duitse elftal: 1966-1979

Ook in het (West) Duitse elftal zou Sepp Maier een zekerheidje worden. Hij werd geselecteerd voor vier opeenvolgende WK-toernooien, hoewel hij tijden het WK van 1966 reservekeeper was achter de gevestigde Hans Tilkowski. Tijdens het WK in 1970 in Mexico was hij de onbetwiste eerste doelman en speelde alle wedstrijden (inclusief het legen- darische 3-4 halve finale verlies tegen Italië na verlenging) behalve de wedstrijd om de derde plaats. In Zuid-Amerika was het de dynamische stijl van het Duitse elftal dat veel doelpunten opleverden, waarbij misschien te weinig aandacht was voor het verdedigende aspect. In vijf wedstrijden werd 16 keer gescoord, maar het elftal kreeg had 10 tegen- doelpunten geïncasseerd. Terwijl de Duitsers met de eer terugkeerden en Müller topscorer van het toernooi werd, was het tijd voor een heroverweging voor het WK van 1974.

Maar eerst was er nog het Europees kampioenschap in België, de competitie was heel anders dan de tombola van deze dagen, met slechts vier teams bestond het WK uit het spelen van een halve finale en een finale. In de halve finale versloeg West-Duitsland gastland België met 2-1 en zette daarna een ongeïnspireerde Sovjet-Unie met 3-0 aan de kant. Maier had zijn eerste internationale trofee.

Terug op eigen bodem had het Duitse elftal op het WK van 1974 een veel pragmatischer stijl vergeleken met met het WK van 1970 dat zoveel tegendoelpunten had gekost. Met een gemiddelde van meer dan drie treffers in het vorige toernooi, leverde het WK van 1974 een gemiddelde op tot iets onder twee, maar er stond evenwichtiger team. In de groepsfase moest West-Duitsland slechts één tegentreffer toestaan in een politiek beladen wedstrijd tegen buurland Oost-Duitsland.

De iconische nederlaag dreef West-Duitsland naar een comfortabelere tweede groepssectie en stelde hen in staat om redelijk comfortabel naar de finale te gaan, waar ze Johan Cruijff en het Nederlandse Totaalvoetbal versloeg. Franz Beckenbauer tilde de trofee op en Maier had zijn tweede winnaar-medaille na het Europees Kampioenschap dat hij twee jaar eerder had gewonnen.

WK 1974: Sepp Maier onderschept een Nederlandse aanval, voordat Cruijff gevaarlijk kan worden.
foto: AFP / Getty Images

Het Europees kampioenschap in 1976 vond plaats in Joegoslavië en bestond opnieuw uit slechts vier teams. Net als in België versloegen de Duitsers de gastheren op weg naar hun tweede opeenvolgende Europese finale, waar ze het verrassende Tsjechoslowakije zouden ontmoeten, dat Nederland met 3-1 had verslagen.

De Duitsers kwamen twee keer achter in de wedstrijd, maar Bernd Hölzenbein zorgde met een doelpunt in de voorlaatste minuut voor de gelijkmaker en de onbesliste verlenging. Een penaltyserie was het gevolg. Het was hier dat het beslissende moment van het toernooi plaatsvond, toen Antonín Panenka zijn gestifte penalty aan de wereld intro- duceerde. Terwijl Maier naar de hoek dook, stifte Panenka de penalty recht door het midden met zijn beslissende penalty. Maier was de onwillige de dupe in één van de beroemdste voetbalbeelden.

In de EK finale van 1976 wordt Sepp Maier verrast door de “Panenka penalty”
foto: Onbekend

In 1978 stak West-Duitsland de Atlantische Oceaan over naar Argentinië als de titel- verdediger van de Wereldbeker. Maier, 34 inmiddels, was nog steeds eerste keuze boven de Hamburgse Rudolf Kargus en Dieter Burdenski van Werder Bremen. In de groepsfase hield Maier de nul in drie wedstrijden. Dingen zou veranderen in de tweede fase. Na een nieuw doelpuntloos gelijkspel tegen Italië, werden de Duitsers geconfronteerd met hun oude vijanden, de Nederlanders, waar middenvelder Arie Haan in het WK- toernooi van 1974 in een defensieve was rol gedrongen, maar in 1978 was opgeschoven naar het middenveld. Haan ontmaskerde de eerste scheuren in het aanzienlijke harnas van Maier. Maier werd door een enorm afstandsschot van Haan gepasseerd en kreeg zijn eerste doelpunt in dit toernooi tegen. Maier leek opeens feilbaar. Door een tweede doelpunt van Nederland zou de wedstrijd in remise eindigen. In de daarop volgende wedstrijd werd Duitsland door Oostenrijk overrompeld en werden met 3-2 verslagen en uitgeschakeld,

95 keer stond Maier in het doel van het West-Duitse elftal, vanaf 1978 als aanvoerder.

Een auto-ongeluk beëindigde in 1979 Maiers actieve carrière. Hij had geen enkele competitie-ontmoeting voor zijn club gemist vanaf het begin van het seizoen 1966. Hij werd keeperstrainer van Bayern München en ook van het Duitse elftal en ging in 2008 met pensioen.

Naast zijn keeperskwaliteiten was Maier beroemd om zijn veel te lange broek en buitenmaatse handschoenen, evenals zijn gevoel voor humor. Hij wordt herinnerd aan een incident waarbij hij zich verveelde tijdens een wedstrijd in het Olympiastadion omdat de tegenstander maar niet in de buurt van zijn doel kwam, probeerde Maier een verdwaalde eend op het veld te vangen.

Geen enkele Duitse keeper (Kahn, Lehmann en Manuel Neuer bijvoorbeeld) heeft de status van Sepp Maier aangenomen en dat gebeurt misschien wel nooit. Hij is nog steeds een legendarische figuur in het Duitse voetbal en één van de grootste keepers ooit. In juni 2009 werd Maier door de Beierse overheid geëerd met de Life Achievement Award.

Prijzenkast en erelijst:

* Duits Kampioen: 1969, 1972, 1973, 1974
* DFB-Pokal (Duitse beker): 1966, 1967, 1969, 1971
* Europa Cup I: 1974, 1975, 1976
* UEFA Cup: 1967
* Intercontinental Cup (Wereldbeker): 1976
* Duits elftal: Europees kampioen 1972
* Duits elftal: Wereldkampioen 1974
Individueel
* Interlands: 95
* FIFA World Cup All-Star Team: 1974
* Duits voetballer van het jaar: 1975, 1977, 1978
* FIFA 100
* Duits doelman van de eeuw
* World Soccer: The 100 Greatest Footballers of All Time
* Bayern Munchen: Beste elftal aller tijden
* Duitse Sport Hall of Fame (2014)
* One Club Man Award (hele carrière spelend voor 1 club): 2017

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbalboek