101 voetbaliconen: (61) Paolo Maldini

PASPOORT

Geboren: Milaan, 26 juni 1968
Overleden:
Nationaliteit: Italiaans
Positie: Verdediger (linksachter)
Clubs: AC Milan
Interlands: 126 doelpunten: 7
Doelpunten: AC Milan: 29
Trainer:

Paolo Maldini debuteerde op zestienjarige leeftijd in de Serie A als jongste speler uit haar geschiedenis en is voor menigeen de beste linksachter aller tijden. Met zijn enorme balcontrole en verfijnde tackletechniek is Maldini één van de groten in het moderne voetbal.

Als linksachter voelde de Italiaanse speler zich net zo lekker als in het centrum van de defensie, waar hij het tweede gedeelte van zijn carrière doorbracht. Als speler had hij hoge transferbedragen kunnen bedingen, maar op clubniveau bleef Maldini AC Milan trouw. Zijn erelijst -zeven Italiaanse kampioenschappen, zes Italiaanse bekers en vijf Europa Cups- onderstrepen het talent van deze speler.

Paolo Maldini speelde in totaal acht Europacup I en Champions League-finales, die van 1989, 1990, 1993, 1994, 1995, 2003, 2005 en 2007. Hij evenaarde hiermee het record van Francisco Gento, linksbuiten van het Real Madrid uit de jaren ’50.

Het internaltionale succes ontbreekt echter op Maldini’s erelijst, als speler in de nationale selectie ging het wereldkampioenschap tot drie keer aan zijn neus voorbij: in Italië (1990), Amerika (1994) en Frankrijk (1998) verloren de Italianen steeds na strafschoppen (met de vernederende afslachting van Brazilië als meest pijnlijke herinnering).

Maldini heeft in enkel van de meest effectieve verdedigingen uit de voetbalgeschiedenis gespeeld, waarvan het kwartet dat hij in 1994 in Amerika met Antonio Benarrivo, Franco Baresi en Allessandro Costacurta vormde wellicht het allerbeste was. In 2003 won AC Milan, onder aanvoering van Maldini, in het stadion van Manchester, de Europa Cup I. Dit was veertig jaar nadat Maldini’s vader Cesare -ook in Engeland- deze Europa Cup voor AC Milaan had binnengehaald.

Maldini is met 126 interlands tot dusver de houder van het Italiaanse record.

Omdat Franco Baresi gebleseerd was tijdens het WK van 1994 speelde Maldini voor het eerst als middenvelder, waar hij zich direct een vis-in-water voelde.

Evenals Cesare, die de ploeg trainde en zijn zoon in diens jeugd ook al als trainer begeleidde, bleef Paolo trouw aan AC Milan. Cesare en Paolo vormde een unieke vader-zoon én trainer-aanvoerder combinatie tijdens het WK van 1998, niemand klaagde over Cesare’s keus van Maldini jr.

Paolo Maldini (rechts) dolt met Zidane van Real Madrid.
foto: Getty Images

Jeugdjaren

Maldini brak in het seizoen 1984/85 op 16-jarige leeftijd door in het eerste elftal van de club AC Milan. Nadat in de jaren zestig eerst zijn vader Cesare succesvol aanvoerder en clubicoon was van AC Milan, debuteert hij zelf in januari 1985 in het eerste elftal. Zijn eerste wedstrijd was op 20 januari 1985, een met 1-1 gelijk gespeelde wedstrijd tegen Udinese.

Vader Cesare en zoon Paolo Maldini hebben beide hun stempel gedrukt op de voetballerij, maar Cesare meer als trainer en bondscoach. Beide Maldinis zijn jarenlang trouw geweest aan AC Milan. Cesare kwam 13 jaar lang uit voor de club uit de Italiaanse hoofdstad, van 1953 tot 1966. Paolo heeft zijn hele carrière, maar liefst 25 jaar lang, bij Milan gevoetbald. In 2001 deed hij dat met zijn vader als trainer. Een beter voorbeeld van clubliefde is bijna niet voor te stellen. Qua prijzen is er een enorm verschil tussen vader en zoon; Cesare won in 1963 de Europacup I met Milan en daar bleef het bij. Paolo, het toonbeeld van club- liefde, heeft zo veel mooie prestaties geleverd, dat hij daarmee als speler ver boven zijn vader is uitgestegen.

1985-1987: debuut in Milaan en vroege carrière

Oorspronkelijk was Maldini een jeugspeler bij Milan waar hij de Coppa Italia Primavera met de Milan jeugd won. Hij maakte zijn debuut in het eerste elftal onder trainer Nils Liedholm op 20 januari 1985 tegen Udinese ter vervanging van de geblesseerde Sergio Battistini. Maldini was tijden zijn debuut mog maar 16 jaar. Hoewel het daar dat seizoen bij bleef werd hij wel een volwaardig lid van de selectie. In het seizoen daarop werd hij opgesteld als rechtsachter en kreeg het shirt met nummer 3, dat eerder ook toebehoorde aan zijn vader, Cesare. Hij werd later opgesteld naar zijn meer iconische positie van linksback vanwege zijn vaardigheid met zijn linkervoet. Hij scoorde de eerste van zijn 29 doelpunten in Serie A op 4 januari 1987 in een 1-0 overwinning op Como.

1987-1991: nationaal en internationaal succes met “De onsterfelijken”

De Scudetto uit 1987-88 onder Arrigo Sacchi was de eerste trofee van Maldini en de eerste van zeven landstitels bij de club. Bijgenaamd “De onsterfelijken”, Trainer Sacchi wordt ook herinnerd voor het opnemen van het Nederlandse trio Frank Rijkaard, Ruud Gullit en Marco van Basten, evenals als de Italiaanse middenvelders Carlo Ancelotti, Roberto Donadoni (en later Demetrio Albertini), en een sterke defensieve opstelling. Onder Sacchi en later Fabio Capello, vormde Maldini met Franco Baresi, Alessandro Costacurta, Mauro Tassotti, evenals Filippo Galli, Stefano Nava en later Christian Panucci, één van de sterkste verdedigingskwartetten aller tijden van het voetbal.

Tijdens het Serie A-seizoen van 1987-88, moest Milan slechts 14 tegendoelpunten toestaan met de beste verdediging in Italië. Na Baresi’s pensionering vormde Maldini een geweldig verdedigingsduo met Alessandro Nesta. In 1988 won Maldini de Supercoppa Italiana met Milan en tevens ook de Europacup I in de seizoenen 1988-89 en 1989-90, terwijl Milaan als derde en tweede eindigde in de Serie A . Op 19 februari 1989 speelde Maldini zijn 100e wedstrijd in de Serie A.

Milan bereikte de finale van de Coppa Italia van 1989-90, waarbij het van Juventus verloor. Milan slaagde er ook in om de opeenvolgende European Super Cups in 1989 en 1990 te winnen , evenals opeenvolgende titels van de Intercontinental Cup, nogmaals 1989 en 1990. Het volgende seizoen, in wat Sacchi’s laatste seizoen bij de club zou worden, werd Milan, geëlimineerd in de kwartfinales van de Europa Cup door Marseille, en eindigde tweede in de Serie A, achter Sampdoria, wederom met de beste verdediging in de competitie, met slechts 19 tegendoelpunten. Milan bereikte de halve finale van de Coppa Italia, waarin werd verloren van Roma. In 1989 ontving Maldini de Bravo Award, de beste speler onder de 23 in Europese competities.

Paolo Maldini met een nog jeugdige Ronaldo.
foto: Onbekend

1991–1996: Succes met “De onoverwinnelijke”

Onder de vervanger van Sacchi, Fabio Capello, zou Milan een overheersende kracht blijven in Italië en in Europa. Maldini was ook onderdeel van Milan’s ongeslagen Serie A-team, dat het kampioenschap won in het seizoen 1991-92; in totaal bleef Milan 58 competitie- wedstrijden ongeslagen, een Italiaans record, wat ze de bijnaam de “De onoverwinnelijke” opleverde.

Dit kampioenschap zou Milan’s eerste van drie opeenvolgende Serie A-titels zijn onder Capello in de begin jaren negentig. Maldini hielp Milan het volgende seizoen met de Serie A-titel te verdedigen en bereikte de eerste van drie opeenvolgende Champions League finales. De finale in 1993 werd verloren van Olympique Marseille. Dat seizoen scoorde Maldini ook zijn eerste Europese doelpunt op 21 oktober 1992 tegen Slovan Bratislava, en speelde hij ook zijn 200e wedstrijd in de Serie A op 4 oktober van hetzelfde jaar. Het volgende seizoen won Milan hun derde opeenvolgende Serie A-titel en finishte met de beste verdediging in Italië, met slechts 15 tegendoelpunten.

Maldini was ook de steunpilaar in Milan’s tweede opeenvolgende Champions League-finale, waar hij zijn team hielp Barcelona te verslaan. Door de afwezigheid van vaste krachten door blessures en schorsingen van Alessandro Costacurta, Franco Baresi, Jean-Pierre Papin en Marco van Basten was het “Dream Team” van Barcelona, gecoacht door Johan Cruyff, torenhoog favoriet. Ondanks belangrijke afwezigen bij Milan hield Maldini en zijn medeverdigers de nul en overklaste het Barcelona met 4-0 in de finale.

Na het winnen van zijn derde Champions League finale en het behalen van de WK finale in 1994, werd Maldini de eerste verdediger die door het tijdschrift World Soccer werd bekroond met de World Player of the Year Award. Maldini werd ook derde in de Ballon d’Or van 1994, achter Stoichkov en landgenoot Roberto Baggio, en vijfde in de FIFA World Player of the Year.

Het volgende seizoen bereikte Maldini met Milan de derde opeenvolgende Champions League-finale, waarin Ajax met 1-0 te sterk was voor Milan. Maldini werd tweede achter toekomstig teamgenoot George Weah in de 1995 FIFA Wereldspeler van het jaar Award als beloning voor zijn goede spel Op 17 februari 1995 speelde hij zijn 300e wedstrijd in de Serie A en behaalde hij zijn vijfde landstitel.

1996-2001: AC Milan worstelt

Na het vertrek van Capello en de vergrijzing en pensionering van verschillende belangrijke spelers, volgde een paar teleurstellende seizoenen voor AC Milan. Er werden nog wel prijzen gewonnen, maar met name in de Champions League waren de resultaten teleurstellend. Na het vertrek van Franco Baresi en Mauro Tassotti werd Maldini benoemd tot aanvoerder van Milan. Ondanks de moeilijkheden van Milan werd onder het leiderschap van Maldini de Coppa Italia-finale in 1998 bereikt (verloren van Lazio Rome) en werd Milan kampioen in 1999 van de Serie A. Maldini speelde zijn 400ste wedstrijd in de Serie A op 25 april 1999.

Paolo Maldini tackelt een aanvaller van Juventus.
foto: Onbekend

2001-2007: nieuw tijdperk van succes

Maldini wint de Champions League fnale in 2003 en Milan werd opnieuw een dominante kracht in Italië en in Europa onder Carlo Ancelotti. In het seizoen 2001-02 eindigde Milan op de vierde plaats en bereikte ook de halve finale in de UEFA Cup. In 2002 ontving Maldini de Premio Nazionale Carriera Esemplare “Gaetano Scirea”, voor zijn carriere- prestaties en persoonlijkheid. Het volgende seizoen vormde Maldini de Milan verdediging met Alessandro Nesta, Alessandro Costacurta en Cafu, die samen met Jaap Stam in het seizoen 2004-05 een formidabele defensie zouden vormen in Italië en in Europa. Milan eindigde als derde in de Serie A, maar Maldini won de eerste Coppa Italia van zijn carrière en versloeg in de finale Roma. Op 15 maart 2003 speelde Maldine zijn 500e wedstrijd in de Serie A.

Het volgende seizoen werd Milan verslagen door Juventus op penalty’s in de Supercoppa Italiana en in de Intercontinental Cup finale door Boca Juniors, maar slaagde erin om Porto te verslaan in de UEFA Super Cup. Maldini werd derde in de Ballon d’Or 2003 voor de tweede keer in zijn carrière. Maldini als aanvoerder van Milan won de de Serie A met een record van 82 punten, terwijl Milan geëlimineerd zou worden in de halve finale van de Coppa Italia door Lazio, en in de kwartfinales van de Champions League door Deportivo de La Coruña. In april 2004 werd Maldini tiende op de ‘UEFA Golden Jubilee Poll‘, een online UEFA-enquête, die werd georganiseerd om de beste Europese voetballers van de afgelopen 50 jaar te kiezen. Maldini was de op één na hoogste geplaatste Italiaan na Dino Zoff. Maldini werd ook opgenomen in de FIFA 100-lijst in 2004, een selectie van de 125 grootste levende voetballers, gekozen door Pelé. Na het kampioenschap van Italië werd Maldini gekozen tot de Serie A verdediger van het jaar 2004.

Maldini begon het volgende seizoen door de 2004 Supercoppa Italiana op te tillen als aanvoerder nadat Milan Lazio had verslagen. Milan zou als tweede eindigen in de Serie A, maar bereikte wel de finale van de Champions League waarin het met penalty’s van Liverpool zou verliezen, hoewel Maldini al in de eerste minuut van de wedstrijd de score had geopend. In 2005 werd Maldini voor de tweede keer in zijn carrière gekozen tot speler van het UEFA-team van het jaar en voor het eerst in zijn carrière deel uit maakte van de FIFPro World XI. Het volgende seizoen eindigde Milan als tweede achter Juventus in Serie A, en bereikte de halve finale van de Champions League.

Zowel Juventus en Milaan waren betrokken bij het matchfixingschandaal “Calciopoli” in 2006 en de titel werd toegekend aan Internazionale, terwijl Juventus degradeerde, en Milan eindigde op de derde plaats na puntenaftrek. Tijdens het seizoen scoorde Maldini zijn eerste en enige dubbel van zijn carrière, tegen Reggina. Op Op 25 september 2005 brak Maldini het Serie A-record van Dino Zoff na het spelen van zijn 571e competitie- wedstrijd tegen Treviso; zeven dagen eerder, hij had zijn 800ste wedstrijd gespeeld in alle competities voor Milan.

Het volgende seizoen speelde Maldini zijn 600e Serie A wedstrijd op 13 mei 2007 in een 1-1 gelijkspel in Catania. Met Maldini als aanvoerder haalde Milan hun derde Champions League-finale in zes jaar, een 2-1 overwinning op Liverpool. Wraak voor hun nederlaag uit 2005. Op 37-jarige leeftijd werd Maldini de oudste aanvoerder die ooit de Champions League won. Maldini nam deel aan acht Champions League-finales tijdens zijn carrière, een prestatie die alleen geëvenaard wordt door Francisco Gento van Real Madrid; Maldini won vijf van de acht finales waarvan tweemaal als aanvoerder.

In een interview met ESPN uitgezonden vóór de finale van 2007, bestempelde Maldini de 2005 Champions League-finale als het dieptepunt in zijn carrière. Een finale waar hij het snelste doelpunt ooit scoorde in een Europa Cup-finale, na 51 seconden. en werd daarmee ook de oudste speler ooit die scoorde in een finale, Milan verloor die wedstrijd met penalty’s na een 3-0 voorsprong tijdens de rust. Maldini werd verkozen tot UEFA Club Defender of the Year voor zijn prestaties in 2007.

In 2007, nadat Milan de UEFA Super Cup won tegen Sevilla, werd Maldini de eerste Europese aanvoerder die de FIFA Club World Cup won na een zege op Boca Juniors op 16 december. Hij kondigde zijn plannen aan om met pensioen te gaan aan het einde van het seizoen 2007-08, maar tekende alsnog een contract dat hem in het seizoen 2008-2009 in Milaan hield.

Paolo Maldini in duel met Ronaldo van Inter Milan.
foto: Onbekend

2008-2009: Laatste jaren en pensionering

Op 16 februari 2008, in de wedstrijd tegen Parma, speelde Maldini, als vervanger voor verdediger Marek Jankulovski zijn 1.000ste wedstrijd, waarvan 861 met Milan, 12 met de Italië onder de 21, 1 met het Italiaanse Olympische team en 126 met het Italiaanse elftal. In het Europese voetbal had alleen de Engelse keeper Peter Shilton meer wedstrijden gespeeld in die tijd: 1.390 tussen 1966 en 1997. Maldini speelde zijn laatste wedstrijd in de Champions League op 4 maart 2008, een 2-0 verlies tegenn Arsenal. In 2008 ontving Maldini de FIFA Order of Merit, evenals de Premio Internazionale Giacinto Facchetti, die wordt toegekend aan een speler die tijdens zijn carrière zowel vaardigheden als eerlijk spel heeft gedemonstreerd.

Maldini speelde in mei 2009 zijn laatste thuiswedstrijd voor AC Milan. De man die maar liefst een kleine 900 wedstrijden in het eerste had gespeeld verdiende volgens iedereen een groot afscheid. Hoe anders werd het voor de man die al als zestienjarig broekie begon bij AC Milan. Spandoeken tegen hem en mensen die hem uitfloten tijdens de ereronde. Het was tegen AS Roma en jammer genoeg voor Maldini verloren ze de wedstrijd met 3-2. Aan het einde van de wedstrijd was er een ereronde voor Maldini. Het grootste deel van het publiek gaf een staande ovatie voor de man die maar liefst vijf keer de Champions League won. Slechts een klein deel floot hem uit.

Op één spandoek in het stadion stond de tekst “je hoort het applaus van hen die je huurlingen en bedelaars hebt genoemd”. Ook riepen een aantal van de supporters dat er maar één echte aanvoerder was: Franco Baresi. Het raakte Paolo Maldini dan ook duidelijk en in de catacomben wilde hij ook niet met de pers praten. Uiteindelijk zei hij nog dat hij blij was niet één van hen te zijn.

De coach van AS Roma was woedend over het gefluit tijdens de ereronde van Paolo Maldini. Hij zei dat als je iemand als Maldini beledigt je ver over de grens van acceptabel gedrag gaat. De oorsprong van dat kwade bloed bij een kleine groep supporters is een incident van jaren geleden. Toen het wat minder ging en de supporters hun onvrede uitten met fikse fluitconcerten, noemde Maldini ze bedelaars en huurlingen. Jammer dat zijn afscheid zo verstoord werd. Toch blijft zijn carrière een schitterende en daar doet dit incident niks aan af. Wanneer hij in 2008 op veertigjarige leeftijd stopt, is hij één van de oudste nog actieve voetballers ter wereld.

Begin april 2010 werd Maldini, die al 10 maanden op pensioen was, gevraagd om nog even zijn voetbalschoenen aan te trekken om Milan kampioen te maken. Milan zat immers met defensieve problemen, mede door het uitvallen van Alessandro Nesta. Maldini bedankte hier vriendelijk voor.

Interlandcarrière

Maldini speelde heel wat wedstrijden in de Serie A, maar ook bij de nationale ploeg stond hij buitengewoon veel op het veld. Op 31 maart 1988 speelde hij zijn eerste wedstrijd voor het Italiaanse nationale elftal. Die uitwedstrijd tegen Joegoslavië eindigde in een 1-1 gelijkspel.

Toch heeft Maldini nooit een grote prijs gewonnen met de nationale ploeg. In 1994 was de Italiaanse voetbalheld vijf strafschoppen verwijderd van het binnenhalen van de wereldbeker, maar was Brazilië net te sterk. Ook op het EK van 2000 kwam Italië in de finale, maar ook dit keer stond Maldini aan de verliezende kant. In 1990 en 1998 speelde Maldini ook bij de nationale ploeg, toen onder leiding van zijn vader Cesare Maldini.

In Wereldkampioenwedstrijden kwam Maldini tot 23 interlands, en vestigde ook het record voor gespeelde minuten: 2216. Als aanvoerder van Italië nam Maldini in totaal vijf keer deel aan internationale eindtoernooien. Veertien jaar na zijn debuut speelde de linksback zijn laatste wedstrijd in het shirt van de Italiaanse nationale ploeg. Tijdens die laatste wedstrijd, tegen Zuid-Korea, op het WK 2002, verloor Italië met 1-2 en dat was meteen de laatste interland voor de toen 34-jarige Maldini. In totaal kwam Maldini 126 maal uit voor Italië en daarmee is Maldini de speler met de meeste interlands achter zijn naam wat Italië betreft.

Maldini een levende legende

Maldini is in de ogen van supporters een levend monument bij AC Milan, en wordt doorgaans beschouwd als voorbeeld van clubliefde. De verdediger groeit uit tot de succesvolste speler van de Rossoneri (De Rood-Zwarten), hij komt in meer dan duizend (!) wedstrijden uit, zowel in nationaal als in Europees verband. Hij speelt maar liefst acht Europacup I en Champions League-finales, waarvan hij er vijf wint en in de twee laatste aanvoerder is. Als aanvoerder van de Azzurri kent hij ook nog eens een succesvolle interlandcarrière.

Paolo heeft meer dan twintig prijzen in de wacht gesleept. Hij speelde maar liefst 24 seizoenen voor AC Milan waarin hij zeven maal de Serie A wist te winnen. Hij werd in 2004 bekroond met de FIFA 100, de prijs voor de 125 beste levende voetballers, geselecteerd door Pélé.

Een doelpuntenmachine is de linksback nooit geweest, toch was hij bijna ieder seizoen goed voor minstens één doelpuntje. In het seizoen 1990 – 1991 scoorde de verdediger zelfs vier doelpunten in één seizoen. Maldini was de allereerste verdediger die ooit de prijs kreeg van Wereldvoetballer van het jaar.

Prijzenkast en erelijst:

* Italiaans Kampioen (Serie A): 1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 1999, 2004
* Italiaanse beker (Coppa Italia): 2003
* Italiaanse Supercup (Supercoppa Italiana): 1988, 1992, 1993, 1994, 2004
* Europan Cup/Champions League: 1989, 19890, 1994, 2003, 2007
* Intercontinental Cup (Wereldbeker): 1989, 1990
* FIFA Club World Cup: 2007
* Italiaans elftal: #2 WK 1994, 3# WK 1990, #2 EK 2000, halve finale EK 1988
* Italiaans elftal onder-21: #2 EK 1986
Individueel
* Interlands: 126
* UEFA EK-elftal van het tournooi: 1988, 1996, 2000
* FIFA World Cup All-Star Team: 1990, 1994
* Ballon d’Or (Gouden Bal): #3 1994 en 2003
* World Soccer Player of the Year: 1994
* ESM (European Sports Media) Team of the Year: 1995, 1996, 2000, 2003
* FIFA World Player of the Year: #2 1995
* FIFA World Cup Dream Team: 2002
* FIFA XI: 2002
* UEFA Champions League Final Man of the Match: 2003
* UEFA Team of the Year: 2003, 2005
* UEFA President’s Award (buitengewone verdiensten): 2003
* Serie A Verdediger van het jaar: 2004
* FIFA 100
* UEFA Golden Jubilee Poll: #10
* FIFA FIFPro World XI: 2005
* UEFA Clubverdediger van het jaar: 2007
* Premio internazionale Giacinto Facchetti (La Gazzetta dello Sport): 2008
* FIFA Order of Merit (belangrijke bijdrage): 2008
* UEFA Champions League Achievement Award: 2009
* Sports Illustrated Team of the Decade: 2009
* ESPN World Team of the Decade: 2009
* Italiaanse Football Hall of Fame: 2012
* World Soccer Greatest XI of all time: 2013
* One Club Man Award (spelend voor 1 club): 2016
* UEFA Euro All-time XI
* A.C. Milan Hall of Fame
* Walk of Fame van Italiaanse sporters: 2018
* Gazzetta Sports Awards – Legende: 2018

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbalboek, www.catenaccio.nl, www.italie.nl, www.voetbalkrant.com, welkeword.com