101 voetbaliconen: (75) Pelé

PASPOORT
Geboren: Três Corações, 23 oktober 1940
Overleden:
Nationaliteit: Braziliaans
Positie: Aanvaller
Clubs: Santos, New York Cosmos)
Interlands: 92 doelpunten: 77
Doelpunten: Santos: 619, New York Cosmos: 31
Trainer:
Edson Arantes Di Nascimento is de grootste voetballer aller tijden. Daarover is geen discussie mogelijk. Pelé (zoals hij beter bekend is) werd geboren in Tres Coracoes, een provinciestadje in de Braziliaanse staat Minas Gerais, en begon zijn carrière bij Santos. Op zijn zestiende speelde hij al in het eerste elftal en een jaar later, in 1958, debuteerde hij als international op het WK in Zweden, waar hij voor het eerst wereldkampioen werd.

Pelé scoorde in de halve finale van het WK in 1958 drie goals en daarna in de finale twee, waaronder een wonderschone, acrobatische volley.

Pelé zou daarna nog drie keer meedoen aan een WK. In 1962 had hij last van een blessures en in 1966 opnieuw, maar in 1970 speelde hij dieper, in welke rol hij uitgroeide tot de architect van het, bij vlagen, mooiste voetbal dat de wereld ooit heeft aanschouwd. Hij werd er omringd door spelers die perfect inspeelden op zijn ingevingen en snelle voetenwerk, met als gevolg dat Brazilië onvergetelijk, bijna goddelijk voetbal op de mat toverde.

Pelé scoorde 77 interlanddoelpunten, een aantal dat alleen is overtroffen door de Hongaar Ferenc Puskas

Pelé speelde in eigen land bijna twintig jaar lang in het hem dierbare witte shirt van Santos. In 1974 stopte hij, maar een jaar later liet hij zich overhalen weer te gaan voetballen. Net als Franz Beckenbauer, Bobby Moore, Johan Neeskens en veel andere tegenstanders van weleer tekende hij een contract van 4,5 miljoen dollar bij New York Cosmos. Pelé bleef daarna actief in de voetballerij als ambassadeur en is Brazilië een tijdje minister van Sport geweest.

Toen Pelé in 1974 bij Santos met voetbalpensioen ging, besloot de club zijn shirt met rugnummer 10 eveneens ‘met pensioen te sturen’.

Pelé heeft als enige drie keer het WK gewonnen, dat is waarschijnlijk een niet te evenaren record.

Het historisch groot aantal doelpunten die Pelé achter zijn naam heeft bedraagt meer dan 1200 doelpunten. Helaas zijn deze cijfers moeilijk te staven, maar we houden graag de mythe in stand.

Pelé met een acrobatische omhaal
foto: Onbekend

Jeugdjaren

Pelé werd geboren in Três Corações (onder de naam Edson Arantes do Nascimento), Minas Gerais, op 23 oktober 1940, in Brazilië, en was een buitengewoon getalenteerd voetballer. Hij leerde voetballen op ‘straat’; hoewel de benaming straat ongepast is, omdat het gewoon een stuk kale aarde met hier en daar een beetje gras was.

Hij was de oudste van twee broers en zussen. Hij is vernoemd naar de Amerikaanse uitvinder Thomas Edison. Zijn ouders besloten de “i” te verwijderen en hem “Edson” te noemen, maar er werd een fout gemaakt op het geboortebewijs, waardoor op veel documenten zijn naam als “Edison” staat, niet “Edson”, zoals hij wordt genoemd.

Pelé speelde altijd op blote voeten, waaraan hij deels zijn grootse techniek te danken heeft. Dat ‘veldje’ lag in Bauru, een stadje waar Pelé’s vader Dondinho, eveneens profvoetballer en wiens carrière werd gefnuikt door een slechte knie , uitkwam voor de plaatselijke club. Hij groeide op in armoede in het plaatsje Bauru in de provincie São Paulo. Met het schoonmaken van schoenen op treinstations verdiende de jonge Pelé wat geld om de financiële nood van het gezin te verlichten.

Met voetballen begon hij op straat, waarbij Pelé en zijn vriendjes aanvankelijk een met papier en oude lappen gevulde kous als bal gebruikten. De naam Pelé (lett. ‘lappenbal’) is een bijnaam die hij kreeg van de jongens met wie hij altijd voetbalde toen hij klein was, ook al begreep hij niet waarom.

Een jeugdige Pelé
foto: Onbekend

Zijn ouders (Dondinho en Celeste) noemden hem vooral ‘Dico’. Ook kreeg hij later meerdere bijnamen van fans en journalisten, zoals Perla Negra (De Zwarte Parel), o Rei do Futebol (De Voetbalkoning) of kortweg O Rei (De Koning; deze bijnaam kreeg hij al in 1957, op z’n 17de, van toneel- en sportschrijver Nelson Rodrigues).

Pelé vertelde ooit dat hij in 1950 samen met zijn vader naar een radioverslag van de finale van het WK zat te luisteren. Na de finale, die door Brazilië verloren werd van Uruguay, moest Pelé’s vader huilen, en hoewel Pelé niet helemaal begreep wat er nou precies aan de hand was, sprak hij: ‘Maak je geen zorgen. Ooit zal ik hem winnen.’ Die belofte kwam hij na. Hij zou zelfs drie keer de wereldbeker winnen.

Toen Pelé sinds 1952 in het jeugdelftal van Bauru Atlético Clube speelde werd hij getraind door oud-international Waldemar de Brito die op het WK 1934 namens Brazilië in actie was gekomen . De stad Bauru lag op 150 kilometer van São Paulo, maar ook op ongeveer 150 kilometer van Rio de Janeiro. De clubs Corinthians, Palmeiras, São Paulo en Santos volgden Pelé al op zijn vijftiende. Bauru AC, waar Pelé nog steeds speelde, kwam uit in de provinciale competitie waar ook deze vier teams in uitkwamen. Santos FC, de voormalige club van Pelé’s trainer De Brito, trok uiteindelijk aan het langste eind. De Brito heeft hoogstwaarschijnlijk een rol gespeeld bij deze keuze. Op school bakte Pelé er weinig van en bleef drie keer zitten, maar op het veld maakte hij furore.

In Pelés geboorteplaats, (Três Corações), staat een standbeeld van hem, en in Bauru, de stad waar hij opgroeide, is een straat naar hem genoemd.

Santos: 1956-1974

Pelé speelde het grootste deel van zijn carrière in Brazilië voor Santos FC, waar hij tussen 1956 en 1974 actief was. Samen met Coutinho vormde hij een erg productief aanvallers- duo. Hij maakte zijn debuut al op vijftienjarige leeftijd en kon in zijn eerste wedstrijd al scoren. Pelé werd op die jonge leeftijd al als toekomstige superster geprezen in de lokale media.

Bij aanvang van het seizoen 1957 kreeg Pelé een basisplaats in het eerste team en werd hij op 16-jarige leeftijd de topscorer in de competitie. Tien maanden nadat hij een profes- sioneel contract had ondertekend werd de tiener opgeroepen voor het Braziliaanse nationale team. In 1958 won hij zijn eerste prijs met Santos toen ze het Campeonato Paulista wonnen. Pelé werd topscorer met 58 doelpunten, een record dat nog steeds staat.

Een jaar later wonnen ze het Torneio Rio-São Paulo. In 1960 won de club opnieuw het staatskampioenschap, Pele scoorde dat seizoen 33 doelpunten, maar ging volledig onderuit in het Torneio Rio-São Paulo 1960, waar ze slechts achtste werden. In 1961 won Santos opnieuw het Campeonato Paulista (het staatskampioenschap), mede door de 47 doelpunten van Pele. In 1961 werd de club voor het eerst landskampioen, na het winnen van de finale in de Taça Brasil van Bahia. Pele werd topscorer van dat toernooi met 9 doelpunten. Door de overwinning kon Santos deelnemen aan de Copa Libertadores, het meest prestigieuze clubtoernooi op het westelijk halfrond.

Pelé was snel, sterk, kon goed koppen en dribbelen, maar bovenal had hij een hard en zuiver schot in de benen. De stroom van doelpunten die hij scoorde legde Santos geen windeieren. De club, die ook toppers als Zito en Carlos Alberto onder contract had staan, grossierde in titels. Van 1961 tot 1965 werd men vijf keer op rij Braziliaans kampioen.

In 1962 en 1963 won de club de Copa Libertadores tegen respectievelijk Peñarol en Boca Juniors ,beide keren gevolgd door het veroveren van de wereldbeker voor clubteams. Dat laatste gebeurde dankzij overwinningen op respectievelijk het Benfica van Eusebio en het AC Milan van Gianni Rivera. Tegen Benfica scoorde hij zelfs een hattrick. Real Madrid, Juventus en Manchester United probeerden Pelé binnen te halen, maar de regering van Brazilië beschouwde Pelé als een nationale schat en verhinderde daarmee dat de speler naar het buitenland kon vertrekken.

11 september 1963: Pelé voor Santos in de Copa Libertadores tegen Boca Juniors.
foto: Onbekend

In 1958 was Inter Milan er al in geslaagd om Pelé een vast contract voor te leggen, maar Inter voorzitter Angelo Moratti moest de onderhandeling stopzetten na een aanval van een Braziliaanse fan op de voorzitter van Santos.

In 1964 werd de club in de halve finale gestopt door Independiente. De club werd dat jaar wel voor de vierde keer op rij landskampioen. Ook het jaar erop was de halve finale het eindstation in de Copa Libertadores. Peñarol schakelde de club uit na drie wedstrijden, maar Pelé werd met 8 goals wel topschutter van het toernooi.

In de finale van de Taça Brasil 1966 kreeg de club over twee wedstrijden negen doelpunten om de oren tegen het Cruzeiro van Tostão. Santos won in 1967, 1968 en 1969 nog wel het Campeonato Paulista, maar Pelé droeg hier steeds minder aan bij en op nationaal niveau werd Palmeiras de dominante club. Op 19 november 1969 scoorde hij in een wedstrijd tegen Vasco da Gama in het Maracanã zijn duizendste goal, door een strafschop, uit zijn carrière.

Pelé verklaarde dat zijn meest memorabele doelpunt werd gescoord in het Rua Javari-stadion in een Campeonato Paulista-wedstrijd tegen de rivaal Clube Atlético Juventus uit São Paulo op 2 augustus 1959. Omdat er geen videobeelden van deze wedstrijd zijn, vroeg Pelé of er een computeranimatie van dit doelpunt gemaakt kon worden.

In maart 1961, scoorde Pelé de gol de placa (doelpunt waard voor een plaquette), tegen Fluminense in het Maracanã stadion. Pelé ontving de bal op de rand van zijn eigen penalty gebied, en liep over de lengte van het veld, waarbij tegenstanders met schijnbewegingen op het verkeerde been werden gezet en vervolgens de de bal voorbij de doelman van Fluminense schoot. Voor dit doelpunt werd een een plaquette ontworpen als een eerbetoon aan “het mooiste doelpunt in de geschiedenis van het Maracanã stadion”.

In 1967 besloten de twee partijen die betrokken waren bij de Nigeriaanse burgeroorlog akkoord te gaan met een staakt-het-vuren van 48 uur in de Biafra-oorlog, zodat ze konden zien hoe Pelé met spelers als Zito, Pepe en Coutinho een wedstrijd speelde in Lagos.

In 1974 stopte hij met voetballen en speelde nog occasioneel voor Santos. In 1975 maakte hij echter een comeback toen hij naar het buitenland ging om te spelen voor New York Cosmos, waar toentertijd meer bekende spelers speelden. In 1975 probeerde ook Feyenoord Rotterdam Pelé te verleiden bij hen te komen spelen.

Tijdens zijn tijd bij Santos speelde Pelé naast vele begaafde spelers, waaronder Zito, Pepe en Coutinho; de laatste was samen met Pelé betrokken bij talloze een-tweetjes, aanvallen en doelpunten.

Pelé beheerste alle onderdelen van het voetbalspel tot in de perfectie: zijn balbehandeling was onberispelijk, hij kon uitstekend koppen, beschikte over grote technische bedreven- heid, had een geweldige aanname (zowel met voeten als met de borst) en was een briljant spelverdeler. Ook kon hij in zijn hoogtijdagen de honderd meter in 11 seconden lopen en met hoogspringen de 1 meter 80 halen.

New York Cosmos: 1975-1977

In 1974, op vierendertigjarige leeftijd, besloot Pelé te stoppen als clubvoetballer en nam afscheid van Santos. Zijn voetbalpensioen bleek echter van korte duur, want een jaar later liet hij zich, mede ingegeven door de financiële problemen waarmee hij kampte ten gevolge van verkeerde investeringen, verleiden om nog een paar jaar in de Verenigde Staten aan de slag te gaan. Bij de New York Cosmos in de NASL verdiende hij een salaris waarvan hij bij Santos slechts had kunnen dromen.

Pelé had al een contract ondertekend, in het bijzijn van de Amerikaanse president Richard Nixon in het Witte Huis in 1973, twee jaar voordat hij toetrad tot de New York Cosmos. In 1975 begon hij in de North American Soccer League (NASL) te spelen voor de New York Cosmos. Hoewel hij al een tijdje over zijn hoogtepunt heen was, zorgde hij voor een aanzienlijk groter publieksbewustzijn en belangstelling voor het voetbal in de Verenigde Staten en ontpopte de immens populaire Pelé zich tot een ware ambassadeur voor het voetbal.

1975: Pelé in zijn nadagen voor New York Cosmos tegen Dallas Tornado
foto: George Tiedemann/Corbis

In 1975, een week voor de Libanese burgeroorlog, speelde Pelé een vriendschappelijke wedstrijd voor de Libanese club Nejmeh tegen een team van Libanese voetbalsterren gekozen door de Libanese bond, Pelé scoorde twee doelpunten die niet zijn opgenomen in zijn officiële doelpuntentelling. Op de dag van de wedstrijd waren 40.000 toeschouwers al ‘s morgens vroeg in het stadion om zodoende de wedstrijd te kunnen bijwonen.

In de hoop hetzelfde soort voetbalbewustzijn te creëren in de Dominicaanse Republiek als in de V.S. speelden hij en het Cosmos-team een oefenwedstrijd tegen het Haïtiaanse team, Violette AC, waar meer dan 25.000 fans hem een het winnend doelpunt (2-1) zagen scoren in de laatste seconden van de wedstrijd. Hij leidde de Cosmos naar het NASL kampioen- schap van 1977, in zijn derde en laatste seizoen bij de club.

Op 1 oktober 1977 volgde het definitieve afscheid van Pelé als voetballer in een wedstrijd tussen de New York Cosmos en Santos, gehouden voor vijfenzeventigduizend toeschou- wers in het Giants Stadion. Pelé’s vader en echtgenote woonden beiden de wedstrijd bij, evenals Muhammad Ali en Bobby Moore. Dat jaar hadden de Cosmos de NASL gewonnen, zodat O Rei ook als clubspeler met opgeheven hoofd afscheid kon nemen. Inclusief vriendschappelijke wedstrijden zou Pelé in totaal 1283 doelpunten in 1367 wedstrijden hebben gescoord.

Na zijn afscheid als speler is Pelé zijn rol als voetbalambassadeur met verve blijven vervullen. Ook was hij een tijdje minister van sport in Brazilië.

Braziliaans elftal: 1957-1971

Pelé speelde op vier wereldkampioenschappen: die van 1958, 1962, 1966 en 1970. Pelé won 1958, 1962 en 1970, hoewel hij in de zege van 1962 een klein aandeel had vanwege een blessure. Van de 92 interlands won Pelé met Brazilië 67 keer, speelde 14 keer gelijk en verloor 11 wedstrijden.

Tijdens WK’s viel er voor Pelé in de jaren zestig minder te genieten. In 1962 maakte een blessure vroeg in het toernooi een einde aan zijn deelname, zodat hij vanaf de tribune moest toekijken hoe zijn teamgenoten de wereldtitel prolongeerden. In 1966 verliep het toernooi zeer teleurstellend en sneuvelde verdedigend kampioen Brazilië al in de groeps- ronde. Pelé besloot een eind te maken aan zijn interlandcarrière.

Uiteindelijk zou hij twee jaar geen interlands spelen, maar toen het WK van 1970 dichterbij kwam veranderde Pelé, die in 1969 zijn duizendste doelpunt scoorde, van gedachten en besloot zich weer beschikbaar te stellen.

Hij zou geen spijt van zijn beslissing krijgen. Het Brazilië van 1970 wordt door velen beschouwd als het beste voetbalteam aller tijden. Met swingend samba-voetbal werd de derde Braziliaanse wereldtitel veroverd, met naast Pelé glansrollen voor spelers als Carlos Alberto, Gerson, Jairzinho, Tostão en Rivelino. In de finale moest Italië, ondanks het ultra defensieve catenaccio-systeem dat het team speelde, met maar liefst 4-1 het onderspit delven.

WK van 1958

Toen Pelé pas zeventien was, kwam hij samen met de rest van de Braziliaanse selectie aan in Zweden voor het WK 1958. Door een knieblessure speelde Pelé de eerste wedstrijd (3-0 winst tegen Oostenrijk) en ook de tweede wedstrijd (0-0 tegen Engeland) niet. De coach, Vicente Feola, bracht voor de derde groepswedstrijd tegen de Sovjet-Unie drie wissels aan. Garrincha, Zito en Pelé kwamen in de basisopstelling te staan. Pelé schoot een keer op de paal, maar scoorde niet.

Brazilië won toch met 2-0. In de kwartfinale tegen Wales scoorde Pelé wél. In de 74e minuut maakte hij de beslissende goal en werd met 17 jaar en 239 dagen de jongste doelpuntenmaker op een WK. Dat record staat vandaag de dag nog steeds.

De eerste helft tegen Frankrijk in de halve finale ging redelijk voorspoedig. Brazilië stond 2-1 voor. Tijdens de tweede helft scoorde Pelé een hattrick: in de 53ste, 64ste en 75ste minuut wist hij het net te vinden. De Fransen scoorden nog eenmaal tegen en Brazilië ging met 5-2 door naar de finale, waar ze Zweden troffen.

WK 1958; Pelé passeert Bengt Gustavson van Zweden.
foto: Onbekend

De Zweden werden weggespeeld. Vavá scoorde tweemaal op aangeven van Garrincha en Pelé schoot eenmaal op de lat, nadat Nils Liedholm voor Zweden had gescoord. In de 54ste minuut scoorde Pelé wel, daarna scoorde Mario Zagallo, vervolgens Agne Simonsson voor Zweden en tot slot maakte Pelé de 5-2. Brazilië was wereldkampioen, de wereld had kennisgemaakt met een buitengewoon talent dat 6 keer scoorde in 4 wedstrijden.

Met dat aantal werd hij trouwens geen topscorer, Just Fontaine van Frankrijk scoorde namelijk vaker.

Terug in zijn vaderland kreeg hij een auto, een Romisetta, en werd er een straat naar hem vernoemd in Bauru.

WK van 1962

Het WK van 1962 in Chili liep echter uit op een grote teleurstelling. Pelé was inmiddels 21 jaar. Hij verborg een liesblessure, om toch te kunnen spelen In de eerste wedstrijd gaf Pelé een assist en scoorde zelf een prachtig doelpunt nadat hij de hele Mexicaanse verdediging had uitgespeeld.

In de volgende wedstrijd, drie dagen later tegen Tsjechoslowakije, schoot hij op de paal. Toen hij de terugkomende bal wilde opvangen en zijn been strekte, voelde hij iets knappen, en kon onmogelijk verder. Pelé kon niet meer spelen op dat toernooi en Garrincha werd de grote ster en topscorer van het toernooi, en Brazilië won zijn tweede wereldtitel, al was deze voor Pelé een stuk minder plezierig.

WK 1962: Een geblesseerde Pelé omarmt zijn vervanger Amarildo na de 3-1 overwinning van Brazilië op Tsjechoslowakije.
foto: Action Images / Topham

WK van 1966

Het wereldkampioenschap in 1966 ging ietsje beter voor de toen 25-jarige Pelé. In de eerste groepswedstrijd tegen Bulgarije scoorde Pelé. In de tweede groepswedstrijd (tegen Hongarije) speelde Pelé niet, nadat hij een aantal tikken had gekregen van de Bulgaarse verdedigers. Brazilië verloor die tweede wedstrijd met 3-1 van een zeer goed spelend Hongarije. De derde wedstrijd was tegen het Portugal van Eusébio. Nadat verdediger João Maorais Pelé had geraakt met een vliegende tackle op kniehoogte lag Pelé kermend op het veld. Toen hij probeerde op te staan trapte deze verdediger hem nog eens neer, waarna Pelé van het veld werd gedragen en Brazilië met 3-1 werd verslagen.

De Brazilianen waren uitgeschakeld en ook dit toernooi was een grote teleurstelling voor Pelé. Hij scoorde slechts eenmaal in één hele wedstrijd en één heel korte. Verbitterd sprak Pelé dat hij nooit weer op een WK zou willen spelen.

WK van 1970

Vier jaar later, met een 29-jarige Pelé in de gelederen speelde Brazilië op het WK 1970 te Mexico. Mario Zagallo, medespeler van Pelé in 1958, was de trainer. In het team speelden ook Carlos Alberto, Rivelino, Gérson, Jairzinho, Clodoaldo en Tostão. Volgens Pelé was dit team beter als collectief, terwijl het team van 1958 (met spelers als Didi, Mario Zagallo, Nílton Santos en Djalma Santos) individueel beter was.

De eerste groepswedstrijd was tegen Tsjecho-Slowakije, en werd gewonnen met 4-1 (met een goal van Pelé). Brazilië won daarna met 1-0 van Engeland. Pelé scoorde niet, maar was wel enorm dichtbij; Gordon Banks verrichtte op een kopbal van Pelé een redding, terwijl Pelé al ‘Goooolll’ riep. Pelé gaf overigens wel de assist voor de enige goal, gemaakt door Jairzinho. Na deze wedstrijd werden verdediger Bobby Moore en Pelé goede vrienden. Toen Moore overleed in 1993 sprak Pelé op diens begrafenis.

De derde groepswedstrijd werd met 3-0 gewonnen van Roemenië, Pelé scoorde tweemaal. De kwartfinale werd met 4-2 van Peru gewonnen, Pelé scoorde niet. De halve finale tegen Uruguay werd met 3-1 gewonnen en Pelé was bij de laatste twee doelpunten betrokken.

Pelé op zijn best in de WK finale tegen Italië
foto: Onbekend

In de finale kwam Brazilië tegenover Italië te staan. Pelé scoorde met een kopbal de 1-0 (het honderdste Braziliaanse wk-doelpunt), Gérson scoorde na een mooie actie en mooi schot de 2-1 (Boninsegna scoorde de gelijkmaker). Bij de derde goal kopte Pelé een bal van Gérson terug die door Jairzinho in de goal werd geschoten. De 4-1 werd een bekend doelpunt. Clodoaldo speelde vier Italianen uit, gaf de bal aan Jairzinho die de bal na een korte actie naar Pelé passte. Pelé nam aan, en stond een paar seconden doodstil met de bal dood voor zijn voeten. Toen gaf hij op precies het juiste moment een tikje naar rechts en kon Carlos Alberto, die opeens aan kwam stormen, de 4-1 binnen schieten.

Pelé gekozen tot voetballer van de twintigste eeuw

Pelé werd in 2000 door de FIFA tot de beste speler van de eeuw gekozen. Zowel bij de lezers van het FIFA-magazine (58%) als bij de FIFA-officials (87,5%) was hij verreweg de populairste. De tweede en derde plaats waren voor Argentijnen. Alfredo di Stéfano eindigde verrassend voor Diego Maradona. Johan Cruijff eindigde op de vijfde plaats, net achter Franz Beckenbauer.

Diego Maradona was bij de internet-verkiezing op de website van de FIFA met afstand de winnaar. Ook Pluisje ontving zijn prijs in Rome. Ruim 53% van de stemmen uitgebracht op de FIFA-site ging naar de Argentijn. Diego Armando Maradona, van 30 oktober 1960, werkte net als Pelé vier WK’s af. In 1986 leidde hij Argentinië bijna in z’n eentje naar de titel, in 1990 verloor hij de finale. Tweemaal verliet hij de eindronde oneervol, in 1982 met een rode kaart na een karatetrap, in 1994 na een dopingovertreding.

Beste Nederlander is Marco van Basten op de zesde plaats. De spits kreeg van 1,57% van de uitgebrachte stemmen.

De bezoekers van VI Planet hadden Johan Cruijff als grote favoriet. Van de 2340 uitgebrachte stemmen kreeg Cruijff er 1168 (48%). Pelé werd tweede met 18%. Ook Nederlanders blijken behoorlijk chauvinistisch te zijn. Marco van Basten (17%) eindigde net achter Pelé op de derde plaats. Franz Beckenbauer, bij de FIFA nog vierde, kreeg met 19 stemmen minder dan 1%.

Vooral de jongere generatie zal misschien zeggen dat Lionel Messi toch echt de beste voetballer allertijden is. Maar is dat ook zo ? Pelé was als voetballer sterk, snel, technisch, had een goede dribbel en een zuiver schot. Messi ook, maar is toch op een andere manier succesvol. Zelf vindt Pelé dat hij in zijn tijd beter was dan Messi, omdat hij tweebenig was. Al vindt de Braziliaanse voetballer wel dat Messi de beste voetballer van de 21e eeuw is. Misschien niet altijd de beste geklede voetballer, maar zijn voeten spreken een andere taal.

Pelé wordt gezien als één van de grootste voetballers aller tijden. En daar is hij het zelf roerend mee eens: “Ik ben de beste ooit.” De Braziliaan Pelé zegt het over zichzelf in een interview met de Spaans krant Marca op zijn 75ste verjaardag. “Vergeef me mijn gebrek aan bescheidenheid, maar ik heb nooit meer een speler gezien die zo goed was als Pelé in 1970”, zegt hij tegen de interviewer.

Zijn leven na het voetbal

Ook na zijn carrière als profvoetballer, blijft Pelé actief in de voetbalwereld. Zo heeft hij een belangrijke rol binnen de FIFA en zet hij zich in voor verschillende goede doelen. Pelé was ambassadeur van Unicef en Unesco. Daarnaast heeft hij geprobeerd om de corruptie binnen het Braziliaanse voetbal terug te dringen. In zijn autobiografieën vertelt hij zijn hele levensverhaal en geeft hij kijkje in het leven van de beste voetballer allertijden.

In 2004 werd Pelé door de FIFA gevraagd om de 100 beste nog levende voetballers op een lijst te zetten. Uiteindelijk werden het er 125. Op 9 december 2005 verrichtte hij samen met een aantal andere topvoetballers uit het verleden de loting voor het Wereldkampioen- schap voetbal 2006 in Leipzig.

Prijzenkast en erelijst:

* Campeonato Paulista (Santos): 1958, 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1969, 1973
* Torneio Rio-São Paulo (Santos): 1959, 1963, 1964, 1966
* Taça Brasil met Santos(Kampioenschap van Brazilië, opgezet als bekertoernooi): 1961, 1962, 1963, 1964, 1965
* Copa Libertadores met Santos(Zuid-Amerikaanse Europacup I): 1962, 1963
* Wereld Supercup (Santos): 1968
* Wereldbeker voetbal voor clubs (Santos): 1962 (7-6 tegen AC Milan, over drie wedstrijden), 1963 (tegen Benfica, 8-4 over twee wedstrijden)
* Copa Libertadores Top Scorer (Santos): 1965]
* Intercontinental Cup Topscorer (Santos) : 1962, 1963
* Campeonato Brasileiro Série A Topscorer (Santos) : 1961, 1963, 1964
* Campeonato Paulista Topscorer (Santos): 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1969, 1973
* Kampioen van Noord-Amerika: 1977 met New York Cosmos
Brazilië
* interlands: 92 doelpunten: 77
* Wereldkampioen: 1958, 1962, 1970
* Rocca Beker: 1957, 1963
* Oswaldo Cruz Beker: 1958, 1962, 1968
* Bernardo O’Higgins Beker: 1959
* Copa Atlântica: 1960
* Roca Cup: 1957, 1963
* FIFA World Cup Best Young Player: 1958
* FIFA World Cup Silver Ball: 1958
* FIFA World Cup Golden Ball (Beste speler): 1970
* Kampioenschap Zuid-Amerika Beste speler: 1959
* Kampioenschap Zuid-Amerika Topscorer: 1959
Individueel
* Grootkruis voor Bewezen Diensten (de hoogste onderscheiding van de staat Brazilië, 1977)
* Knight Commander of the British Empire
* Internationale prijs voor de vrede (1978)
* ‘Atleet van de Eeuw’ (1999, verkozen door het Internationaal Olympisch Comité)
* ‘Atleet van de Eeuw’ (1999, verkozen door Reuters News Agency)
* Negen keer Braziliaans Voetballer van het Jaar
* FIFA Ballon d’Or Prix d’Honneur: 2013
* World Player of the Century, by the IFFHS: 1999
* South American player of the century, by the IFFHS: 1999
* Elected best Brazilian player of the century, by the IFFHS: 2006
* France Football’s Ballon d’Or : 1958, 1959, 1960, 1961, 1963, 1964, 1970 – Le nouveau palmarès (de nieuwe winnaars)
* FIFA Player of the Century: 2000
* FIFA Order of Merit: 1984
* FIFA Centennial Award: 2004
* Greatest football player to have ever played the game, by Golden Foot: 2012
* South American Footballer of the Year: 1973
* Inducted into the American National Soccer Hall of Fame: 1992
* World Team of the 20th Century: 1998
* TIME: One of the 100 Most Important People of the 20th century: 1999
* World Soccer Greatest XI of All Time: 2013
* Gekozen tot “Best Young Player” in FIFA World Cup history, by FIFA: 2006
Persoonlijke records
* Topscorer aller tijden Braziliaanse elftal: 77 doelpunten (95 doelpunten incl. vriendschappelijke interlands).
* Internationaal topscorer aller tijden voor Zuid-Amerika: 77 goals
* Santos topscorer aller tijden: 643 goals in 656 competitiewedstrijden
* Intercontinental Cup: topscorer aller tijden : 7 goals
* Wereldrecord voor hattricks: 92
* Guinness World Records: Meeste voetbaldoelpunten 1283 goals in 1363 wedstrijden
* Guinness World Records: Meeste gouden WK medailles: 3
* Guinness World Records: Jongste winnaar van een WK: 17 jaar en 249 dagen WK 1958
* Jongste doelpuntmaker op een WK: 17 jaar en 239 dagen (Brazilië v Wales 1958)
* Jongste speler die een hattrick scoorde in een WK: 17 jaar en 244 dagen (Brazilië v Frankrijk 1958)
* Jongste speler die een WK-finale speelde: 17 jaar en 249 dagen (Brazilië v Zweden 1958)
* Jongste speler die een doelpunt maakte in een WK-finale: 17 jaar en 249 dagen (Brazilië v Zweden 1958)
* Meeste assists in de WK historie: 10, (1958-1970)
* Meeste assists in een WK tournooi: 7 (1970)
* Meeste assists in een WK finale: 3, (1958 and 1970)
* Topscorer in een WK finale (gedeeld met Geoff Hurst en Zinedine Zidane): 3 goals
* Jongste doelpuntmaker in het Paulista Championship: 1957 – Santos (Pele was 17 jaar jong tijdens die competitie)
* Jongste WK winnaar: in 1958 – Brazilië (17 jaar)
* Jongste winnaar van twee WK’s: in 1962 – Brazilië (21 jaar)
* Record Topscorer in één kalenderjaar: in 1959 – 127 goals
* Enige speler die 3 Wk’s heeft gewonnen
* Bronzen plaat in het Maracanã stadion: 1968 – op grond van een prachtig doelpunt gescoord tegen Fluminense, op 12 juni 1968.

** Pelé heeft in alle toernooien en competities waarin hij speelde talloze topscorertitels verzameld. Het aantal doelpunten van Pelé wordt door de FIFA vaak gerapporteerd als 1281 doelpunten in 1363 wedstrijden. Dit aantal bevat doelpunten gescoord door Pelé in vriendschappelijke wedstrijden, zoals doelpunten die Pelé maakte met Santos en de Cosmos in New York, en een paar wedstrijden die Pelé speelde voor het Braziliaanse militaire elftal tijdens zijn dienstplichtige periode in Brazilië.

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, Voetbal International, www.nu.nl, www.voetbalhistorie.net, www.styleitaly.nl, www.rtlnieuws.nl

Referenties en bronnen: