101 voetbaliconen: (77) Michel Platini

PASPOORT

Geboren: Jœuf, 21 June 1955
Overleden:
Nationaliteit: Frans
Positie: Aanvallend middenvelder
Clubs: Nancy, Saint-Étienne, Juventus
Interlands: 72 doelpunten: 41
Doelpunten: Nancy: 98, Saint-Étienne: 58, Juventus: 68
Trainer: Frankrijk

Michel Plantini, de beste middenvelder van de laatste veertig jaar in Europa, paarde een sublieme techniek aan een scorend vermogen. Zijn balbehandeling, inzicht een trefzekere trap met beide benen maakten hem tot de ideale spelverdeler, maar hij voegde daar een niet-aflatende stroom goals aan toe, zowel vanuit standaardsituaties als spelmomenten.

Na tien jaar in Frankrijk te hebben gevoetbald wees hij een transfer naar Arsenal in 1982 van de hand, waarbij hij (misschien terecht) als reden aanvoerde dat Engelse clubs te veel wedstrijden speelden. Uiteindelijk ging hij naar Juvenus, dat vervolgens de ene na de andere prijs in de wacht sleepte.

Juventus won in 1985 in het Heizelstadion dankzij een strafschop van Platini de Europa Cup I, maar de zege werd volledig overschaduwd door de tragedie eerder op de avond.

Platini beleefde op het EK van 1984 zijn hoogtepunt toen hij, met Jean Tigana en Alain Giresse aan zijn zijde op het middenveld, Frankrijk op eigen bodem naar de overwinning leidde. Daarnaast werd hij topscorer van het toernooi met negen goals in vijf wedstrijden, waaronder twee hattricks.

Hij nam driemaal deel aan een WK, waarvan tweemaal als aanvoerder, in 1982 en 1986, toen Frankrijk beide keren sneuvelde in de halve finale.

Zijn zakelijke belangen deden hem in 1987 besluiten een punt achter zijn voetbalcarrière te zetten, maar drie jaar later liet hij zich overhalen het Franse elftal onder zijn hoede te nemen. Zijn periode als bondscoach verliep stroef en Platini nam na de vroege uit- schakeling van Frankrijk op het EK van 1992 meteen ontslag, maar werd later benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité voor het WK van 1998 in Frankrijk en was speciaal adviseur van de FIFA en voorzitter van de Europese voetbalbond UEFA.

Platini was de enige voetballer die drie jaar op rij -1983, 1984 en 1985- tot speler van het jaar is gekozen. Dat lukte zelfs de grote Cruijff niet.

Michel Platini wordt in 1983, 1984 en 1985 gekozen tot wereldvoetballer van het jaar.
foto: FIFA/Getty Images

Afkomst

Platini is de kleinzoon van een na de Eerste Wereldoorlog uit Italië naar Frankrijk uitgeweken metselaar. Hij is de zoon van Aldo Platini en Anna Piccinelli, beiden van Italiaanse afkomst. Platini’s s vader was een professioneel voetballer en was lange tijd directeur bij AS Nancy, de club waar Michel zijn professionele voetballoopbaan begon. Platini was zo klein en licht dat hij als jeugdspeler bij de profclub Metz werd weggestuurd. Waarna hij aan de slag ging bij het meer bescheiden Nancy en na keihard trainen en zware krachtoefeningen in 1973 zijn debuut kon maken in het eerste elftal.

Clubcarrière: 1972-1987

Platini start zijn voetbalcarriere bij AS Nancy waar hij vanaf 1972 zeven seizoenen voetbalt. Met Nancy wint hij in 1978 zijn eerste grote prijs, de Franse beker. In 1979 vertrekt hij naar een andere Franse voetbalclub; AS Saint Etienne waarvoor hij drie seizoenen uitkomt. In 1981 wint hij met deze club de Franse landstitel, en waar hij samenspeelde met Johnny Rep.

Johnny Rep en Michel Platini waren de grote aankopen van Saint-Etienne in 1979. Al ging er nog heel wat aan vooraf, voordat Platini zich onder Europa’s beste spelers van zijn tijd schaarde.

“Platini werd pas écht goed, toen onze teamgenoot Jean-François Larios met zijn vrouw had liggen klooien”, vertelt Rep.

“Hij was al een begenadigd voetballer, maar toen werd hij ineens fanatiek zeg. Dat venijnige dat er nog aan ontbrak, kwam toen bij hem los. Larios was door Saint-Etienne verhuurd aan Bastia, waar ik toen ook speelde en we trokken die zomer allebei naar Saint-Etienne. Die jongen zag er goed uit en Platini was toch een beetje een dooie. Toen we dat seizoen met Saint-Etienne bij Bastia moesten spelen, zong het publiek de hele eerste helft dat Platini was bedrogen. Platini ging in de rust huilend van het veld.”’

Hij boekte in de diverse Europa Cup-toernooien enkele zeer opmerkelijke prestaties met Saint-Etiénne: in 1979 een 6-0 thuisoverwinning op PSV en in 1980 een 0-5 uitover- winning tegen Hamburg SV. Platini was een meester in het verdelen van het spel en scoorde regelmatig doelpunten. Voor iemand die vooral als middenvelder gepositioneerd wordt was Michel Platini opvallend productief.

Met het toppunt van elegantie verplaatst hij zich over het veld, de bal vormt voor hem geen enkel probleem. Met de borst vooruit en het hoofd omhoog beschermt hij door een lichte buiging de bal. Alles wat hij doet schijnt hem gemakkelijk en eenvoudig af te gaan.

Het is de opmaat voor een hagiografisch boekje uit 1978: Michel Platini, Le Champion des Champions, met veel foto’s en korte teksten. Het werd uitgegeven naar aanleiding van de uitverkiezing door sportdagblad l’Equipe van de nauwelijks 23-jarige speler tot Frans sportman van het jaar in 1977. De tekst is van Roger Piantoni, de Franse oud-international (hij werd op het WK van 1958 met Frankrijk derde), die net als Platini bij FC Nancy debuteerde.

Platini werd eind jaren zeventig een grote toekomst voorspeld, en niet alleen door Piantoni. In het boekje staan indrukwekkende foto’s van zijn alom geprezen balvoering en van trainingen waarin hij langdurig oefent op vrije trappen, met poppen als muur. De Fransen, wier bewondering voor artistieke voetballers (Kopa, Piantoni, Platini, Tigana, Six, Giresse, Rocheteau, Henry, Cantona, Zidane) altijd de boventoon voert, raakten verblind door Platini’s présence.

In deze gloriejaren werd hij in 1976 en 1977 verkozen tot Frans voetballer van het jaar, won hij met Nancy de beker en pakte hij het landskampioenschap met Saint-Étienne.

Michel Platini met Johnny Rep samen spelend voor Saint-Étienne.
foto: Onbekend

In 1982 vertrok hij naar de Italiaanse Serie A club Juventus, waar hij als middenvelder in 147 competitiewedstrijden 68 goals maakte.

Met Juventus weet de Fransman in drie jaar tweemaal de finale van de Europacup I te halen. De eerste finale in 1983 wordt verassend verloren van het HSV van Ernst Happel. De tweede finale in 1985 wordt wel gewonnen; Liverpool wordt met 1-0 verslagen en het is Michel Platini die, nadat Zbigniew Boniek in het strafschopgebied onderuit wordt gehaald, vanaf de penaltystip de winnende treffer maakt.

Het is de eerste gewonnen Europacup I finale in de geschiedenis van Juventus. De gewonnen finale had het hoogtepunt van Platini’s Juventus-periode moeten zijn maar werd echter volledig overschaduwt door het feit dat die avond het Heizeldrama plaats- vond. Platini en zijn ploeggenoten kregen achteraf de kritiek, dat zij de overwinning te uitbundig gevierd zouden hebben. De spelers kregen echter na de wedstrijd pas te horen wat de gevolgen waren van het drama.

Zijn achilleshiel als speler zou het Heizeldrama worden. In de aanloop van de Europa Cup-finale van Juventus tegen Liverpool in 1985 vielen in het gedrang en de gevechten op de tribunes van het stadion in Brussel 39 Italiaanse doden. Het was een macabere voor- stelling waarin Platini geen aangename rol in speelde. Dankzij een discutabele strafschop werd Juventus winnaar. Platini nam de penalty en benutte hem. Hij juichte. Na afloop van de wedstrijd maakte Juventus een ereronde door het stadion dat in een slagveld was veranderd.

„Het was geen teken van een heldere geest”, zei Phil Neal, destijds aanvoerder van Liverpool, tien jaar later in een interview. „Maar wat moest Platini anders? De beker weigeren? Iedereen die in die waanzin iets moest doen, deed vreemd. Niemand kon je die dag iets verwijten.”

Zo vond ook Platini later in zijn antwoord op het drama. „Het hoofd stond stil, ik moest scoren. Waarom? Ik weet het niet.” Nooit meer wilde hij naar het stadion terug.

In 1985 legt de Fransman met Juventus beslag op de wereldbeker voor clubteams en in 1986 wint hij voor de tweede keer met de club de landstitel in de Serie A. Twee jaar na ‘Heizel’ stopte Platini als voetballer. Hij was 32, en „moe, doodmoe van voetbal en de verplichtingen”.

Michel Platini diende in zijn hele voetbalcarrière drie clubs: AS Nancy, Saint-Étienne en Juventus. In Italië won de voormalige ‘nummer 10’ de meeste prijzen en werd hij drie maal topscorer van de Serie A. Met name in de jaren 1983, 1984 en 1985 was hij zeer succesvol. In deze periode won hij namelijk de Gouden Bal, kroonde hij zich tot topschutter van de Italiaanse competitie, pakte hij de Europacup I, werd hij kampioen, won hij de Italiaanse beker, scoorde hij de Europese Supercup en werd hij verkozen tot ‘s werelds beste voetballer.

Michel Platini in actie voor Juventus tegen AS Roma
foto: Onbekend

Onder zijn leiding regen zijn clubs nationale titels aaneen. De ‘aanvallende middenvelder’ of ‘binnenspeler’ dicteerde het spel, geregisseerd à la Johan Cruijff met weidse gebaren en luide aanwijzingen: bal aan een touwtje, wijzen en schreeuwen, om dan een meedogenloze pass te geven. Vaak scoorde hij zelf, alsof het normaal was – achteloos, bijvoorbeeld uit een vrije trap.

De Franse voetballiefhebber, maar eigenlijk iedereen die voor het onmetelijke Franse chauvinisme vatbaar was, was in de ban van Michel Platini. Oud-ploeggenoten zoals Didier Six en Jean Tigana hebben wel gezegd dat Platini zichzelf onschendbaar ging voelen.

„Michel had gouden voeten, daar kon hij alles mee. Hij was aimabel, maar hij wilde toch te graag dominant zijn”, zei Six, toen hij in zijn nadagen voor Stuttgart speelde, in het Duitse blad Kicker. „Hij had het talent om te genieten van wie hij was en wat hij bij mensen bereikte. Hij straalde uit dat hij aantrekkelijk was. Een mooie man, die mooi voetbalde en mooi scoorde. Alles was mooi aan hem.”

Frankrijk

In 1976 vertegenwoordigde hij zijn vaderland bij de Olympische Spelen in Montreal, Canada.

Platini debuteerde op 27 maart 1976 voor het Frans elftal in een oefenduel in Parijs: Frankrijk-Tsjechoslowakije 2-2. Hij scoorde 1 goal uit een karakteristieke vrije trap. Zijn eerste grote eindtoernooi was het WK 1978 in Argentinië.

Platini maakte Frankrijk in 1984 Europees kampioen, op zijn manier, techniek parend aan inzicht – dominerend en regisserend. Het elftal speelde aan de hand van Platini. Zelfs coach Michel Hidalgo moest zijn oren laten hangen naar de ideeën van Platini. Trots, blij en met zichzelf ingenomen kreeg hij als aanvoerder de trofee.

Platini was een godsgeschenk voor de Franse nationale ploeg die zich sinds 1966 niet meer had kunnen plaatsen voor een groot internationaal tornooi en nog geen enkele titel had kunnen vieren. Op het middenveld was hij de leider van een indrukwekkend geheel met naast hem ook nog toppers als Tigana, Giresse en Genghini. Al was hij eerder een momentenvoetballer.

Dat bewees hij op het toppunt van zijn carrière bij de nationale ploeg op EURO 1984 in eigen land. Platini na zijn successen bij Saint-Etienne aan de slag bij Juventus had het in de openingswedstrijd meer dan een uur moeilijk met Les Bleus tegen de stugge Denen. Plots kreeg het publiek in het Parc des Princes toch een flits te zien, de auteur: Michel Platini. Het zou de ouverture zijn van een geweldig bombardement dat het hele tornooi zou aanhouden.

De Rode Duivels gehandicapt door de afwezigheid van Meeuws, Plessers en Gerets vanwege de omkoopaffaire rond Standard en Waterschei vormden het volgende slachtoffer. Enzo Scifo werd als opkomend talent helemaal overklast door Platini. Na vier minuten brak Platini reeds de ban en met nog eens twee doelpunten en treffers van Giresse en Fernández stond er bij het laatste fluitsignaal een vernederende 5-0 op het scorebord.

De groepsfase sloot bovendien de Juventus middenvelder af met een zuivere hattrick tegen Joegoslavië.

Voor het chauvinistische Frankrijk was titel al binnen, maar Portugal zette een hele natie in de halve finale in het broeierige Marseille meteen met de voeten terug op de grond. Het middenveld van Platini die opnieuw een afwezige indruk maakte werd gedomineerd door de tegenstander. De thuisploeg opende weliswaar de score dankzij Domergue, maar een doelpunt van Jordão verplichtte de twee ploegen tot verlengingen, waarin Portugal zelfs voor kwam door opnieuw Jordão. De Fransen wankelden, maar vielen niet om. Zes minuten voor tijd ze erop en erover.

Eerst stelde Domergue gelijk, daarna achtte Platini zijn moment gekomen. Een assist van Tigana kon hij rustig controleren en hoog in het Portugese doel rammen. “Haast niemand geloofde er nog in”, zei Platini na afloop. “Dit doelpunt was ongetwijfeld het belangrijkste uit mijn carrière.”

Zo stond de teller voor Platini op acht doelpunten, maar zijn honger was nog niet gestild. Met het lelijkste van de negen zette hij in de finale tegen Spanje de kroon op het werk. Het duel leek opnieuw op verlengingen af te stevenen. Michel Platini kreeg geen meter ruimte van zijn rechtstreekse tegenstander José Camacho. Even voordat er een uur verstreken was mocht hij zich net voor de zestienmeter opmaken voor een vrije trap. De bal leek te zwak getrapt te zijn, maar doelman Luis Arconada liet het leer onhandig onder zijn lichaam glippen.

De treffer werkte bevrijdend voor Platini en zijn maats die met vertrouwen de controle over de wedstrijd namen. Met een stiftschot in de ultieme slotfase zorgde Bruno Bellone voor de zekerheid: Frankrijk had zijn eerste grote prijs binnen. Bovendien met een record voor Platini: de beste topschutter op een eindronde. Ook al wordt er vanaf 1996 met de kwartfinale een ronde meer gespeeld, niemand kon de negen treffers tot nu toe evenaren of overstijgen.

Platini tegen Spanje op het EK van 1984.
foto: Onbekend

In totaal speelde Platini 72 wedstrijden, waarvan vijftig keer als aanvoerder, voor het Franse nationale elftal, waarin hij 41 maal scoorde. Daarmee was hij lange tijd all-time topscorer van Les Bleus. Op 17 oktober 2007 nam Thierry Henry de ‘fakkel’ over, na twee doelpunten tegen Litouwen (respectievelijk zijn 42e en 43e doelpunt).

Platini werd driemaal verkozen tot Europees voetballer van het Jaar, tweemaal tot Beste Franse voetballer Aller Tijden in 1976 en 1977, en 2 keer tot Beste Voetballer ter Wereld in 1984 en 1985.

Michel Platini was gewend met zijn shirt over de broek te spelen, net zoals Ruud Krol, Johnny Rep en Jesper Olsen.

Trainer

Platini werd op 1 november 1988 verrassend gekozen tot coach van het nationale Franse elftal, als opvolger van Henri Michel, nadat Frankrijk zich niet had weten te kwalificeren voor het EK voetbal 1988. Van de Franse voetbalbond kreeg hij carte blanche om zijn selectie samen te stellen en een nieuw topteam op te bouwen, dat hoge ogen zou moeten gooien voor het Europees kampioenschap van 1992.

Hij bleef bondscoach tot en met 1992, maar kon zich niet kwalificeren voor het WK voetbal 1990. Daarentegen verliep de kwalificatie voor het EK 1992 zeer succesvol met acht overwinningen, onder meer tegen Spanje en Tsjecho-Slowakije. Onder zijn leiding bleef Frankrijk negentien interlands op rij ongeslagen. Met deze indrukwekkende resultaten werd Frankrijk dan ook gezien als favoriet voor de titel. Na een voortijdige uitschakeling in de groepsfase van het EK 1992 nam Platini op 2 juli 1992 ontslag. Hij werd opgevolgd door Gérard Houllier.

FFF vice-directeur

Hij was samen met Fernand Sastre organisator van het WK voetbal 1998 in Frankrijk. Na een lobby van een aantal jaren werd Frankrijk in 1998 gastheer van het zestiende wereld- kampioenschap voetbal, dat gehouden zou worden in 10 speelsteden. Volgens de nieuwe opzet zouden er voor het eerst 32 landen meedoen aan dit toernooi.

In 2001 werd Platini vice-directeur van de Franse voetbalbond. Hier hield hij zich onder andere bezig met INF Clairefontaine, het nationale voetbalinstituut van Frankrijk. Bij dit opleidingscentrum was Platini onder meer bezig met vernieuwingen van de programma’s en faciliteiten en het doorontwikkelen van toepasbare pedagogische modellen betreft het voetbal. Het opleidingscentrum staat vandaag de dag bekend als een zeer geavanceerd instituut waar leerlingen worden begeleid en zich in een rustige omgeving op hoog niveau kunnen ontwikkelen.

Michel Platini als bondscoach van Frankrijk.
foto: Onbekend

De opkomst en vrije val bobo Platini

Sinds 2002 was Platini lid van het uitvoerend bestuur van de UEFA. In deze functie stelde Platini een aantal hervormingsplannen voor, die niet altijd door iedereen werden toegejuicht.

Het waren deze eerste stappen in de nieuwe wereld van het voetbalbestuur, die tot zijn samenwerking met Blatter bij de FIFA zouden leiden. Daar is hij veranderd. „Wat Michel als speler en trainer weigerde, heeft hij geaccepteerd als bestuurder: zich geduldig tonen, luisteren”, zei vriend en journalist Gérard Ernault in Le Monde. „Michel heeft begrepen dat bij hem een dimensie van reflectie, van compromis ontbrak: alles wat hij op school niet geleerd had.”

Op 26 januari 2007 werd hij op het UEFA-congres in Düsseldorf gekozen als nieuwe UEFA-voorzitter, als opvolger van Lennart Johansson die op 77-jarige leeftijd na 17 jaar afscheid nam.

Omdat er geen andere kandidaten waren voor de post, werd Platini op 22 maart 2011 herkozen als voorzitter van de UEFA voor de duur van vier jaar.Ook in 2015 werd Platini herkozen als voorzitter en was er opnieuw geen tegenkandidaat.

De tuchtraad van de ethische commissie van de FIFA schorste Platini op 21 december 2015 voor acht jaar. De schorsing ging per direct in. Het werd Platini verboden om in die periode voetbalgerelateerde activiteiten te ontplooien, sportief, administratief of anderszins. Tevens kreeg hij een boete van 80.000 Zwitserse franken opgelegd. Als reden gaf de commissie dat Platini in februari 2011 van Sepp Blatter ten onrechte een betaling heeft geaccepteerd van twee miljoen Zwitserse franken. Volgens Platini zou het geld een verlate verrekening zijn voor legitieme diensten die hij tussen januari 2001 en juni 2002 voor de FIFA uitgevoerd zou hebben.

Het tekent Platini’s lenigheid en aanhoudende kwaliteiten als tacticus. Net zo makkelijk als op het veld bewoog en de regie op het veld in handen hield, vond hij in de duistere gangen van de macht van het mondiale voetbal een weg. In de politiek, in de media en onder voetbalbestuurders had hij op de juiste plaatsen steunpilaren die altijd weer van pas konden komen.

Politici, van links en van rechts, wilden met hem gezien worden. Oud-president Nicolas Sarkozy zette zijn vriend zelfs in om de Franse economie aan te zwengelen, onthulden journalisten van France Football in 2013. In ruil voor investeringen zou hij Qatar beloofd hebben zijn vriend voor het WK 2022 te laten stemmen. Platini heeft erkend dat er bij zijn omstreden stem voor de Golfstaat „politieke druk” was, maar hij stond nog achter zijn keuze. Dat zijn zoon drie maanden na de stemming een baan kreeg in de Golfstaat, heeft volgens hem geen enkele relatie.

Het schandaal in de FIFA heeft Michel Platini in de hoedanigheid van UEFA-voorzitter van zijn voetstuk gehaald. Ooit was Platini de beste voetballer ter wereld. De Belgische Sporza-journalist Frank Raes haalt herinneringen op. “Ik had nooit een bobo in hem gezien, want als voetballer was hij vrij oppervlakkig.”

Het lijkt tegenwoordig ondenkbaar, maar ooit werd Michel Platini door de voetbalwereld op handen gedragen. “Als je een top 10 samenstelt van de beste voetballers aller tijden dan staat Platini daar zeker bij”, zegt Frank Raes. “Hij is samen met Zidane de beste Franse voetballer aller tijden.”

“Platini was een spelbepaler die ook veel scoorde. Denken we maar aan de wedstrijd op het EK 1984 tegen België, waarin hij drie keer scoorde. Eentje met links, eentje met de kop en eentje met rechts.”

Na zijn profcarrière moest Platini even zijn weg zoeken. “Ik herinner me dat hij nog even analist was voor de Franse tv. Hij zei dat hij een fantastische goal had gezien van de Duitser Eigentor (eigen doelpunt). Hij wist absoluut van niets, volgde het ook niet echt.”

“Toch werd hij wat later bondscoach van Frankrijk, maar ook dat werd geen succes. Het EK 1992 leek echt nergens op.”

“Uiteindelijk is Platini de administratie ingerold”, gaat Raes voort. “Frankrijk had hem voor zijn kar gespannen voor de WK-kandidatuur. Daarna is hij in die wereld gebleven.”

“Het blijft me verbazen dat hij zo’n ander wezen is geworden. Als voetballer had hij weinig te zeggen in interviews, hij was vrij oppervlakkig.”

“Ik herinner me nog een interview van hem vlak voor een wedstrijd tegen België, in 1981. Hij kende geen enkele Belgische speler. Dat maakte hem ook allemaal niet uit.”

Raes denkt dat er aan de onwaarschijnlijke opgang van Platini nu wel een einde is gekomen. “Hij is zijn geloofwaardigheid helemaal kwijt. Het wordt zeer moeilijk om dit te boven te komen. Blatter was vooral op macht belust, maar bij Platini is duidelijk dat hij geld heeft gekregen.”

“Platini is nu niet meer de sierlijke, elegante voetballer van weleer, maar de bobo die graag geld incasseert en die er graag wil bijhoren.”

In hoger beroep werd de schorsing van acht jaar teruggebracht tot zes jaar. Op 9 mei 2016 bracht het sporttribunaal CAS na een beroepsprocedure de schorsing terug tot een van vier jaar en een boete van 60.000 Zwitserse franken. Dezelfde dag trok Platini zich definitief terug als UEFA-voorzitter. Ook na zijn laatste schorsing bleef hij volhouden onschuldig te zijn.

Prijzenkast en erelijst:

* Kampioen Franse Tweede Klasse (promotie): 1975 met AS Nancy
* Franse Beker: 1978 met AS Nancy
* Frans kampioen: 1981 met AS Saint-Étienne
* Finalist Franse beker: 1981 en 1982 met AS Saint-Étienne
* Finalist Europacup I: 1983 met Juventus
* Italiaanse beker: 1983 met Juventus
* Beker voor Bekerwinnaars (Europacup II): 1984 met Juventus
* Europese Supercup: 1984 met Juventus
* Italiaans kampioen: 1984 en 1986 met Juventus
* Europacup I: 1985 met Juventus
* Intercontinentale Beker: 1985 met Juventus
Franse elftal
* 72 interlands met 41 doelpunten
* Aanvoerder van 50 wedstrijden, van 1979 tot 1987
* Recordaantal gemaakte doelpunten als middenvelder
* Halve finalist Wereldbeker 1982 en 1986
* Europees kampioen 1984
* Topscorer Europees kampioenschap 1984 met 9 doelpunten
Individueel
* Topscorer Serie A in 1983, 1984 en 1985 (met Juventus)
* Topscorer Europacup I in het seizoen 1984/1985 met 7 doelpunten (met Juventus)
* Gouden Bal: 1983, 1984 en 1985
* Gouden Elftal: 1983, 1984 en 1985
* Franse speler van het Jaar: 1976 en 1977
* Speler van het Jaar in Italië: 1984
* Beste speler van de Intercontinentale Beker: 1985
* World Soccer awards: 1984 en 1985
* Chevron awards: 1983 en 1985
* Genomineerd bij de 100 beste voetbalspelers aller tijden
* Medaille voor levende legende: 29 april 1985
* Verkozen tot Franse Eeuwvoetballer door France Football 1999
* Verkozen tot Beste Franse international ooit door France Football in 2004
* Opgenomen in de Hall of Fame van het Italiaans voetbal: 2011
* Speler van de Eeuw voor Juventus
* Frans speler van de Eeuw
* FIFA XI: 1979
* FIFA World Cup All-Star Team: 1982, 1986
* FIFA World Cup All-Time Team: 1994
* World Team of the 20th Century: 1998
* FIFA World Cup Dream Team: 2002
Trainer
* Trainer van het wereldteam World Soccer awards: 1991
* Trainer van het Europees ‘wereld’team: 1991

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, NRC, Telegraaf, sporza.be, guusvanholland.com, www.dezondag.be, www.bestevoetballers.nl