101 voetbaliconen: (80) Raúl (Gonzalez Blanco)

PASPOORT
Geboren: Madrid, 27 juni 1977
Overleden: –
Nationaliteit: Spaans
Positie: Aanvaller
Clubs: Real Madrid, Schalke 04, Al-Sadd, New York Cosmos
Interlands: 102 doelpunten: 44
Doelpunten: Real Madrid: 323, Schalke 04: 28, Al-Sadd: 11, New York Cosmos: 8
Trainer: –
Raúl (Gonzalez Blanco). De volledige naam is overbodig. Je hoeft maar ‘Raul’ te zeggen en iedere voetbalfan weet over wie je het hebt. Raul maakte op 17-jarige leeftijd zijn debuut in de Spaanse competitie als invaller voor Emilio Butrageuno, ‘de Gier, en nam daarna zijn positie in de Real aanval over.

Raúl, Madrileen van geboorte, speelde al van jongs af voor Real Madrid en vormde het hart van een bij elkaar gekochte ploeg van peperdure sterspelers. De rustige, bescheiden voetballer vond het prima als de media hun aandachte op andere spelers richtte, maar kreeg daardoor niet altijd de waardering die hij verdiende. De intelligente aanvaller was sterk in de lucht en had maar een klein kansje nodig om te scoren.

Raúl boekte zijn grootste successen in de Champions League. Zo was hij de eerste voetballer die tot vijftig doelpunten kwam in het miljoenenbal. Zijn totaal van 71 treffers was lange tijd een ongeëvenaard aantal, totdat Cristiano Ronaldo en Lionel Messi daar overheen gingen.

Ook was Raúl de eerste speler die in twee verschillende Champions League-finales tot scoren kwam. Zowel in de finale van 2000 als in 2002. In 2003 gaf hij in de kwartfinale van de Champions League tegen Manchester United een perfecte demonstratie van hoe een spits kan en moet voetballen.

Het record van meeste wedstrijden in de Champions League is Raúl inmiddels ook kwijt. Zowel Xavi Hernández als voormalig teamgenoot Iker Casillas zijn hem voorbij. Ondanks zijn imposante aantal wedstrijden, Raúl speelde ook nog eens 102 interlands, daarin kreeg de technicus nooit een rode kaart.

Raúl staat tweede op de topscorerslijst aller tijden van het Spaans nationale elftal. Hij debuteerde in oktober 1996 tegen Tsjechië. Op het EK van 2000 miste hij een penalty tegen Frankrijk, waarna Spanje naar huis kon. Hij nam deel aan alle grote toernooien tussen 1998 en 2006, maar werd gepasseerd voor het door Spanje gewonnen EK 2008, WK 2010 en EK 2012.

Raúl (González Blanco) één van de beste Spaanse aanvallers uit de geschiedenis.
foto: Shaun Botterill/Getty Images

Jeugdjaren

Raúl González Blanco is geboren in de wijk San Cristóbal in de Spaanse hoofdstad Madrid. Bij de gelijknamige voetbalclub maakte hij zijn eerste voetbalmeters, alvorens de overstap te maken naar Atlético Madrid. Als kleurrijk voorzitter Jesús Gil y Gil niet had besloten om de jeugd van Atletico op te doeken, had Raúl wellicht nooit voor rivaal Real Madrid gespeeld. Na zijn gedwongen overstap van Atlético naar Real Madrid in 1992 duurde het nog slechts twee jaar voordat hij zijn debuut mocht maken in Estadio Santiago Bernabéu. Met zeventien jaar en 124 dagen was hij destijds de jongste debutant ooit van de Koninklijke. Het betekende het begin van een indrukwekkende loopbaan vol doelpunten en trofeeën. Later kwamen generatiegenoten zoals doelman Iker Casillas en middenvelder Guti hierbij. Net als Raúl afkomstig uit de jeugdopleiding. Het record van jongste speler werd datzelfde seizoen alweer verbroken door Alberto Rivera. Raúl begon als linkermiddenvelder, maar later speelde hij vooral als spits of schaduwspits.

Real Madrid

In zijn eerste seizoen als prof scoorde hij voor het reserve-elftal van Real Madrid 16 doelpunten in slechts zeven wedstrijden en werd al snel overgeheveld naar het eerste elftal van trainer Jorge Valdano. In een uitwedstrijd tegen Real Zaragoza bereidde hij een doelpunt voor voor zijn mede-aanvaller Iván Zamorano, en Raúl speelde hiermee Real icoon Emilio Butragueño uit het elftal. In de volgende wedstrijd scoorde Raúl zijn eerste doelpunt in zijn tweede wedstrijd thuis tegen zijn voormalige jeugdclub Atlético Madrid in een harde derby. Raúl vestigde zichzelf als een vaste waarde in het eerste elftal met een totaal van negen doelpunten in 28 wedstrijden en hielp in zijn eerste seizoen Real Madrid bij het kampioenschap in het seizoen 1994-95.

Met Real Madrid won hij verschillende onderscheidingen, waaronder het Spaans kampioenschap (La Liga) in 1996-97 (21 La Liga-doelpunten), 2000-01 (24 La Liga-doelpunten),en 2002-03 (16 La Liga-doelen in een seizoen dat werd ingekort door een blindedarmontsteking waarvoor Raúl werd opgenomen). Gedurende de periode van 1998-2000 heeft Raúl met Real Madrid drie UEFA Champions League’s gewonnen 1998, 2000 en 2002. In deze periode vormde Raúl met Fernando Morientes en later Ronaldo een gevaarlijke aanvalslinie. Tijdens een La Liga-wedstrijd tegen de rivalen uit Barcelona in het Nou Camp in oktober 1999, bracht Raúl het vijandige thuispubliek van 100.000 fans tot zwijgen toen hij scoorde en vervolgens zijn doelpunt vierde door een vinger op zijn lippen te leggen om aan te duiden dat het Barca publiek stil moest. zijn. Later maakte Raúl er een gewoonte van zijn ring te kussen na een gescoord doelpunt.

[
Raúl met zijn karakteristieke wijze van juichen.
foto: DAMIEN MEYER/AFP/Getty Images

Raúl werd de aanvoerder van Real Madrid toen Fernando Hierro in 2003 de club verliet. Raúl bleef aanvoerder tot 2010 toen hij Real Madrid inruilde voor Schalke 04. Ondanks twee gespeelde finales, in 2002 (waarin hij scoorde) en 2004, won Raúl nooit de Copa del Rey (de Spaanse beker).

Raúl en teamgenoot Iker Casillas kregen in 2008 allebei “een contract voor het leven”, met de voorwaarde dat het contract automatisch werd verlengd zolang ze elk seizoen 30 wedstrijden speelden. Op 23 september 2009, evenaarde Raúl het record van voormalig legende Manolo Sanchís voor de meest gespeelde wedstrijden in de Spaanse competitie en hiermee staat Raúl tweede in La Liga achter Andoni Zubizarreta, die in 622 wedstrijden speelde.

Raúl wordt vervangen door Cristiano Ronaldo tijdens een wedstrijd in november 2009. Ronaldo zou het nummer 7 shirt overnemen bij Real Madrid na het vertrek van Raúl in 2010.

Raúl’s laatste balcontact was op 24 april 2010 in een uitwedstrijd tegen Real Zaragoza, waarin hij Rafael van der Vaart na vijftien minuten verving, op het moment dat ook Raúl aangaf dat hij gewisseld wilde worden (voor Karim Benzema) begon Real aan een counter en scoorde een hinkende Raúl de winnende treffer uit een pass van Ronaldo. De rest van het seizoen was Raúl herstellende van een blessure en bevestigde in juli 2010 dat hij Real Madrid na zestien seizoenen zou verlaten. Bij zowel Real Madrid als Spanje, stond Raúl bekend als “El Capitan” (“De Kapitein”)

Op 31 januari 2009 maakte Raúl zijn 307ste doelpunt voor Real Madrid. Hiermee evenaarde hij het record van Alfredo Di Stéfano. Op 15 februari 2009 tegen Sporting Gijon scoorde Raúl twee doelpunten, waarmee hij Di Stéfano passeerde en clubtopscorer aller tijden werd met 309 doelpunten. Cristiano Ronaldo is Raúl gepasseerd als topscorer aller tijden van Real Madrid. De Portugees scoorde tegen Levante de 2-0 en maakte daarmee zijn 324e doelpunt in dienst van de Madrilenen. Raúl en Ronaldo stonden daarvoor met 323 doelpunten op gelijke hoogte. Ronaldo had slechts 310 wedstrijden nodig om zijn record te vestigen. Raúl had in zijn periode ruim vijfhonderd wedstrijden nodig om tot zijn totaal te komen.

Hij staat momenteel vijfde op de meest recente lijst van La Liga-doelpuntenmakers, achter Argentijn Lionel Messi, Portugees Cristiano Ronaldo, Spanjaard Telmo Zarra en Mexicaan Hugo Sánchez.

Het is niet de eerste keer dat Raúl een record ziet sneuvelen door toedoen van Ronaldo. De international van Portugal passeerde de Spanjaard namelijk ook al op de topscorerslijst van de Champions League. Raúl boekte zijn grootste successen in de Champions League. Zo was hij de eerste voetballer die tot vijftig doelpunten kwam in het miljoenenbal. Hij was ook de eerste speler die 100 Champions League wedstrijden speelde. Zijn totaal van 71 treffers was lange tijd een ongeëvenaard aantal, totdat Cristiano Ronaldo en Lionel Messi daar overheen gingen.

Raul tegen Pep Guardiola in de Clasico in het seizoen 1998-99
foto: Onbekend

Ook was Raúl de eerste speler die in twee verschillende Champions League-finales tot scoren kwam. Zowel in de finale van 2000 als in 2002. Het record van meeste wedstrijden in de Champions League is Raúl inmiddels ook kwijt. Hij werd gepasseerd door Xavi Hernández en voormalig teamgenoot Iker Casillas. Raúl speelde ook nog eens 102 interlands, daarin kreeg de technicus nooit een rode kaart.

In de zestien jaar dat Raúl actief was voor Los Blancos, speelde hij liefst 550 wedstrijden. Daarmee is hij recordhouder van Real. De aanvaller wist 323 keer het net te vinden. en won in die jaren onder meer zesmaal de Spaanse landstitel. Ook werd de Champions League driemaal gewonnen; de laatste was in 2002 in het Galacticos-tijdperk van Florentino Perez. Met onder meer Zinedine Zidane, Claude Makélélé, Luis Figo en Roberto Carlos in de selectie. Ook won Raúl enkele fraaie individuele prijzen: in 1999 en 2001 werd hij Spaans topscorer en vijfmaal, in 1997, 1999, 2000, 2001 en 2002, werd hij Spaanse voetballer van het jaar. Een record.

In de zomer van 2010 stapte Raúl over naar Schalke 04 en ook in Duitsland won de aanvaller prijzen. Met Klaas-Jan Huntelaar als aanvalspartner werd de Duitse beker en de Duitse supercup in 2011 gewonnen. In 2012 ging de 102-voudig Spaans international nog één jaar voetballen in de zandbakken van Qatar, bij Al-Sadd,waar hij de landstitel won en uiteindelijk bij de New York Cosmos zijn carrière afsloot.

Spaans nationale elftal

Waar de prijzen bij Real elkaar in rap tempo opvolgden, bleef een grote prijs bij het nationale team uit. Raúl speelde in totaal 102 interlands, waarin hij 44 keer doel trof.

Raúl staat tweede op de topscorerslijst aller tijden van het Spaans nationale elftal. Hij debuteerde in oktober 1996 tegen Tsjechië. Hij nam deel aan alle grote toernooien tussen 1998 en 2006, maar werd gepasseerd voor het door Spanje gewonnen EK 2008, WK 2010 en EK 2012.

Raúl begon zijn carrière voor Spanje op jeugdniveau en vertegenwoordigde Spanje op het WK onder-20 in 1995, waar hij drie maal scoorde in vijf wedstrijden. Hij maakte ook deel uit van het elftal onder de 21 jaar die de finale behaalde van het EK in 1996, waarin hij scoorde in de finale, maar ook een penalty miste en mede daardoor werd Italië kampioen. In totaal scoorde hij 17 doelpunten voor de verschillende jeugdteams van Spanje.

Raúl nam met het Spaans olympisch voetbalelftal deel aan de Olympische Spelen in Atlanta, Verenigde Staten, waar de ploeg van bondscoach Javier Clemente in de kwartfinale met 4-0 verloor van Argentinië.

Hij was lang topscorer van het Spaanse elftal met 44 doelpunten (in 102 wedstrijden). David Villa overtrof echter later het record van Raúl in 2010 en overtrof het op 25 maart 2011 in een kwalificatiewedstrijd voor het EK van 2012. Van zijn 44 internationale doelpunten, scoorde Raúl scoorde 32 doelpunten in competitieve interlands, waarvan zes in de finale van grote toernooien en 12 in vriendschappelijke interlands.

Op het WK van 1998 in Frankrijk speelde Raúl elke wedstrijd en scoorde in de openings- wedstrijd van Spanje de 2-1 tegen Nigeria, maar uiteindelijk verloor Spanje met 3-2 van Nigeria en werd Spanje geëlimineerd in Groep D.

Raúl in één van zijn 102 interlands voor Spanje.
foto: Onbekend

Op 27 maart 1999 scoorde Raúl in een EK 2000-kwalificatiewedstrijd vier doelpunten in een 9-0 overwinning tegen Oostenrijk. Vier dagen later scoorde hij drie doelpunten in een 6-0 uitoverwinning tegen San Marino in hetzelfde kwalificatietoernooi en hij was opnieuw op schot in de 9-0 overwinning op San Marino. Raúl speelde elke minuut voor Spanje tijden het EK van 2000 in België en Nederland, waarmee ze met een 2-1 overwinning op Slovenië openden in de Amsterdam Arena In de kwartfinale werd Spanje door de latere kampioen Frankrijk uitgeschakeld, Raúl mist in de laatste minuut een penalty die voor een verlenging had gezorgd.

Tijdens het WK van 2002 in Zuid-Korea en Japan scoorde Raúl de openingstreffer in een 3-1 overwinning op de Slovenen in de eerste groepswedstrijd van Spanje, en voegde er nog twee aan toe in een 3-2 overwinning op Zuid-Afrika waardoor Spanje als groepswinnaar doorging. In de achtste finale tegen Ierland liep hij een liesblessure op en miste de rest van het toernooi, waarin Spanje in de kwartfinales tegen Zuid-Korea uit het toernooi vloog.

Op 7 september 2002 scoorde Raúl in een 2-0 overwinning tegen Griekenland in de EK-kwalificatie voor 2004, waarmee hij 29 goals scoorde in 56 interlands em kwam daarmee gelijk aan het nationale doelpuntenrecord van de pas gepensioneerde Fernando Hierro. Hij brak het record op 12 februari 2003 toen hij tweemaal scoorde in een 3-1-vriend- schappelijk wedstrijd tegen Duitsland. Hij startte elke wedstrijd op het EK van 2004 in Portugal, waar Spanje al in de groepsfase strandde.

Raúl speelde zijn 89e interland op 8 okctober 2005 in een 2–0 uitoverwinning tegen België in een WK kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2006, hij kwam hiermee op een gelijk aantal interlands als Hierro. Hij speelde echter minder vaak in de kwalificatie- wedstrijden omdat de nieuwe trainer Luis Aragonés vaak de voorkeur gaf aan David Villa en Fernando Torres.

Op het eindtoernooi in Duitsland kwam hij halverwege voor Luis García in de tweede groepswedstrijd toen Spanje op een 1-0 achterstand stond tegen Tunesië. Toen de Tunesische doelman Ali Boumnijel een schot van Cesc Fàbregas niet klemvast kon pakken scoorde Raúl de gelijkmaker van dichtbij en won Spanje uiteindelijk met 3-1.

Op 15 augustus 2006 speelde Raúl zijn 100e interland voor Spanje in een doelpuntloze oefenwedstrijd tegen IJsland. Hij werd voor het laatst gekozen voor het nationale elftal op 6 september, een 3-2 nederlaag tegen Noord-Ierland in Belfast.

Vanaf medio 2004 was Luis Aragonés bondscoach van Spanje. Net als zijn voorgangers kreeg hij in zijn eerste campagne te maken met een zeer gemakkelijke kwalificatie, maar op het toernooi zelf werd kanshebber Spanje wederom vrij vlot uitgeschakeld. Op het wereldkampioenschap van 2006 kwam Spanje niet verder dan de achtste finale. Aragonés nam een drastische maatregel. Hij zag het goede Tiqui-taca-voetbal van Barcelona met veel Spanjaarden wel zitten om te gebruiken als speelstijl voor het nationaal elftal. Alleen dan was er geen plaats voor het Real Madrid-icoon Raúl González Blanco die al 101 maal voor Spanje had gespeeld.

Aragonés nam de gok en ging vol voor het voetbal van Barcelona. Echter hij had nog wel enkele spelers van Real Madrid nodig. Om de jarenlange vete tussen Madrid en Barcelona te “lijmen” maakte hij de enkele spelers van Real Madrid extra belangrijk, door bijvoor- beeld Iker Cassilas aanvoerder te maken en Sergio Ramos consequent op te stellen. Het bleek te werken, hoewel de spelers van Real en Barcelona geen vrienden van elkaar werden, won Spanje in 2008 de Europese titel. Fernando Torres scoorde in de finale tegen Duitsland het enige doelpunt. De tweede internationale Spaanse prijs sinds de EK-titel van 1964.

In maart 2004 werd Raúl verkozen in de lijst van 125 beste nog levende voetballers.

Behalve een productieve doelpuntenmaker was Raúl een zeer creatieve aanvaller, Raúl wordt beschouwd als een van de grootste en meest consistente aanvallers van zijn generatie. Hij droeg de nummer 7-shirt voor het grootste deel van zijn club en internationale carrière en was in staat overal in de aanval te spelen, hoewel hij voornamelijk spits was of een ondersteunende spits. Hij werd af en toe ingezet als een aanvallende middenvelder in zijn latere carrière.

Raúl wordt herinnerd voor zijn leiderschap en discipline – gedurende zijn lange carrière ontving hij nooit een rode kaart, en zelden een gele kaart of waarschuwing. Voor zijn technische vaardigheden, elegantie en scoringsvermogen kreeg hij de bijnaam “El Ferrari” of “De Ferrari” van landgenoot Fernando Hierro, een andere emblematische speler van Real Madrid. Raúl was ook een goede penaltynemer.

Prijzenkast en erelijst:

* Spaans kampioen: 1995, 1997, 2001, 2003, 2007, 2008
* Spaanse Supercup: 1997, 2001, 2003, 2008
* Champions League: 19998, 2000, 2002
* UEFA Super Cup: 2002
* Intercontinental Cup: 1998, 2002
* DFB-Pokal (Schalke 04): 2011
* DFL-Supercup (Schalke 04): 2011
* Qatari League (Al-Sadd) 2013
* Emir of Qatar Cup (Al-Sadd) 2014
* North American Soccer League (New York Cosmos) Lenteseizoen 2015
* North American Supporters’ Trophy (New York Cosmos) 2015
* Soccer Bowl 2015
Spaanse elftal
* Interlands: 102, doelpunten: 44
* Tweede op de topscorerslijst aller tijden van het Spaans nationale elftal.
* Deelname WK 1998, EK 2000, WK 2002, EK 2004, WK 2006
Individueel
* La Liga’s jong talent van het seizoen: 1994–95
* La Liga’s Beste Spaanse Speler: 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2001–02 (record)
* European Sports Magazines Team of the Year: 1996–97, 1998–99, 1999–2000
* Pichichi Trophy (Spaanse speler met de meeste topscorer in de competitie): 1998–99, 2000–01
* IFFHS (International Federation of Football History & Statistics) World’s Top Goal Scorer of the Year: 1999
* EK 2000 topscorer in de kwalificatierondes
* Champions League topscorer: 1999–2000, 2000–01
* UEFA Club Forward of the Year: 1999–2000, 2000–01, 2001–02
* UEFA Euro Team of the Tournament: 2000
* Ballon d’Or (Gouden Bal) #2e in 2001
* FIFA World Player of the Year: brons in 2001
* Copa del Rey topscorer: 2001–02, 2003–04
* Champions League meeste assists: 2002–03
* FIFA 100
* Trofeo Alfredo Di Stéfano (beste voetballer v.d competitie): 2007–08
* Marca Leyenda (beste sporter in de historie) : 2009
* Golden Foot Award #2 in 2009, 2010 en 2011
* Qatar Stars League Fair Play Award: 2013
* NASL Speler van de Maand: Mei 2015
Records:
* Meeste wedstrijden voor Real Madrid: 741 wedstrijden
* Meeste wedstrijden in de Spaanse competitie: 550 wedstrijden
* Meeste wedstrijden in Europese competities: 150

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, NOS, www.kentudezenog.nl, wijzijnvoetbal.nl