101 voetbaliconen: (86) Romário (de Souza Faria)

PASPOORT

Geboren: Rio de Janeiro, 29 januari 1966
Overleden:
Nationaliteit: Braziliaans
Positie: Spits
Clubs: Vasco da Gama, PSV, Barcelona, Flamengo, Valencia, Flamengo, Vasco da Gama, Fluminense, Al-Sadd (huur)
Vasco da Gama, Miami, Adelaide United, Vasco da Gama, America
Interlands: 79 doelpunten: 55

Doelpunten: Vasco da Gama: 80, PSV: 98, Barcelona: 34, Flamengo: 59, Valencia: 5, Flamengo: 73, Vasco da Gama: 96, Fluminense: 33, Vasco da Gama: 22, Miami: 19, Adelaide United: 1, Vasco da Gama: 9. TOTAAL: 529
Trainer: Vasco da Gama (interim)

De bijnaam van Romário luidt “O Baixinho” (Het Kleintje), verwijzend naar zijn geringe lengte (167 cm). Andere bijnamen die Romário gegeven werden zijn “O Gênio da grande área” (Het Genie van het strafschopgebied) en “De Koning van het zestienmetergebied”.

Romario is de beste voetballer die ooit rondliep op het gras van Eindhoven. Hij was levensgevaarlijk in het strafschop­gebied, scoorde dat het een lieve lust was en maakte van PSV een swingende club. Aan de andere kant ergerden zijn medespelers zich enorm aan Romário de Souza Faria. Hij was nogal vaak ‘een beetje moe’, kwam te laat of helemaal niet naar de training. En als hij dan eens verscheen, lummelde hij maar een beetje aan. Maar als de wedstrijd er was, stond de kleine Braziliaan er altijd en verstomde de kritiek.

Hij zou in Eindhoven drie keer kampioen worden van de eredivisie.

Romario scoorde het snelste doelpunt ooit in een Nederlandse bekerfinale. Op 25 mei 1989 scoorde hij al in de tweede minuut tijdens de bekerfinale tegen FC Groningen. Anno 2018 is dit nog steeds een record.

Na PSV speelde Romário ook nog voor FC Barcelona, Flamengo, Valencia en Vasco da Gama. In 1994 leidde hij het Braziliaanse elftal naar de wereldtitel. Hij scoorde naar eigen zeggen meer dan duizend keer in het betaalde voetbal.

Als voetballer hield Romario het uiteindelijk lang vol. Pas in 2007 vond hij het op 41-jarige leeftijd mooi geweest en verdween hij uit de spotlights en zou uiteindelijk politicus worden. Maar de wereld zal hem vooral herinneren als voetballer.

Ster op het WK van 1994 Romário loopt juichend weg na een doelpunt tegen Nederland.
foto: Onbekend

PSV

Romário werd geboren en groeide op in de favelas van Jacarezinho, één van de sloppen- wijken van Rio de Janeiro, en hij speelde zoals zoveel Brazilianen straatvoetbal. Hij begon als clubvoetballer bij Olaria Atlético Clube in 1983. In 1985 vertrok Romário naar de Braziliaanse topclub CR Vasco da Gama.

PSV kent een rijke geschiedenis met Braziliaanse voetballers. Romário en Ronaldo – die behoorden tot de beste spelers van hun generatie – zijn waarschijnlijk de bekendste. Ook Gomes en Alex waren uiterst succesvol in Eindhoven, maar daar tegenover stonden ook veel miskopen.

Het ontstaan van de Braziliaanse connectie van PSV is terug te voeren op een toevallige samenloop van omstandigheden. In 1988 wilden de Eindhovenaren een nieuwe spits halen. Marc Degryse – destijds Club Brugge – was het doelwit, maar de Belgen wilden hem niet verkopen voordat ze een vervanger binnen hadden. Uit betrouwbare bron vernam PSV dat dit om een aanvaller ging die indruk maakte op de Olympische Spelen in Seoel.

Daarop besloot PSV zijn aandacht te verleggen naar de middenvoor van Brazilië op de Olympische Spelen. Er werd een vlucht geboekt naar Rio de Janeiro en niet veel later was Romário vastgelegd. Toen PSV naar Club Brugge belde om de deal met Degryse af te blazen, bleek dat de Belgen zojuist Frank Farina hadden vastgelegd, de spits die namens Australië actief was op genoemde Olympische Spelen.

Toeval of niet: Romário bleek een ware sensatie in Nederland.

Hij arriveert in Eindhoven als een onbekende Braziliaan. Ze noemen hem ‘Roo-Maa-Riejo’ en hij is door PSV bij toeval op de kop getikt. Het stadion kreunt van genot als het ontembare roofdier uit Rio zijn klasse laat zien. Romario, de beste voetballer die PSV ooit heeft gehad. Mister PSV is onmiskenbaar Willy van der Kuylen, een Brabantse jongen en bovendien de clubtopscorer aller tijden; geen enkele voetballer maakte meer doelpunten in de Eredivisie. Maar vraag aan de kenners wie de beste PSV-speler aller tijden is, dan wordt steeds die ene exotische naam genoemd: Romario de Souza Faria. Romario, de eerste echte Braziliaanse voetballer in Nederland, was een fenomeen.

Hij is maar 1,69 meter, maakte Brazilië wereldkampioen in 1994 en had een fabelachtig technisch vermogen. Bijna vijf jaar lang, tussen 1988 en 1993 speelde hij voor PSV. Romario lispelde een beetje in zijn charmante Nederlands en dat klonk grappig, zeker als hij zei dat hij geen appelmoes lustte of vertelde dat hij voor PeeSfee voetbalde. Hij gaf de club echter internationale allure.

Romário was de kleurrijkste en beste Braziliaanse voetballer die ooit in Nederland speelde. João Carlos Wisnesky was, in de jaren zestig, de eerste Braziliaanse voetbalprof op de Nederlandse velden. Later zouden Ronaldo, Márcio Santos, Leonardo, Douglas, Jonathan Reis en Marcelo volgen. Het merendeel raakte nooit gewend en bleef terugverlangen naar het land van herkomst.

De voetballer maakte furore bij PSV, waar hij in 1988 aan de slag ging. Hij zou in Eindhoven drie keer kampioen worden van de eredivisie. De spits van uitzonderlijke klasse kwam wel eens te laat op de training, maar dat mocht de pret niet drukken.

Hij was regelmatig ‘een beetje moe’, kwam vaak te laat of helemaal niet en liep er op de trainingen maar een beetje bij. Tot ergernis van trainers en medespelers. Ze konden hem soms wel schieten, maar op zondag als het er op aankwam, stond hij er, liet hij PSV swingen en vonden ze hem weer een lief mannetje.

Hij was geen trainingsdier, en dat is zacht uitgedrukt. Hij versliep zich ook regelmatig, maatje Twan Scheepers werd er regelmatig op uitgestuurd om Romário wakker te maken.

Spelers als Linskens en Van Tiggelen pikten zijn gedrag op een gegeven moment niet meer, de laatste uitte zelfs een keer pittige kritiek op de lichtvoetige aanvaller, maar Romário kreeg alles en iedereen stil, hij presteerde namelijk fenomenaal in de lichtstad en bezorgde PSV in zijn eentje meer dan eens de punten.

1991: Een schietende Romario tijdens PSV-Besiktas 2-1,
foto: Leo Vogelzang

In vier seizoenen wist de aanvaller maar liefst 98 maal het net te vinden in 109 wedstrijden, iedereen herinnert zijn goals nog. Bijvoorbeeld die schitterende treffer tegen Steaua Boekarest, waarbij hij drie Roemenen volledig het bos instuurde. De honderd competitietreffers haalde de Braziliaan echter niet, want FC Barcelona pikte de aanvaller op uit Nederland. Met onder meer drie landstitels en een KNVB-beker op zak verliet hij Eindhoven.

Barcelona

FC Barcelona werd in 1993 zijn nieuwe club. Romário maakte bij de Catalaanse club deel uit van het illustere Dream Team. Hij vormde een aanvalsduo met de Bulgaar Hristo Stoitchkov en de Deen Michael Laudrup. In Spanje ging de kleine spits rustig verder met waar hij zo goed in is: scoren.

Als profvoetballer wist Romário de stap van de krottenwijk naar ‘het asfalt’ te maken. Toen FC Barcelona hem in 1993 overnam van PSV, kocht Romário een gebouw met twaalf verdiepingen en haalde zijn hele familie uit de favela van Rio de Janeiro.

Naast Stoichkov en Laudrup speelden verder nog de middenvelders José Mari Bakero en Pep Guardiola en de productieve verdediger Ronald Koeman. Met Romario in de gele- deren won Barcelona de titel van de La Liga, terwijl hij topscorer van het seizoen werd 30 doelpunten in 33 wedstrijden.

De Braziliaan had een hoofdrol in de galavoorstelling tegen Real Madrid in 1994. Het werd 5-0 voor FC Barcelona en Romário scoorde drie keer. Hij gaf tevens de assist op Iván Iglesias voor de laatste treffer.

Barcelona bereikte ook de UEFA Champions League finale van 1994, ondanks het feit dat Barcelona zwaar favoriet was, , verloren ze uiteindelijk met 0-4 van Milaan. De Spaanse kranten zagen in aanloop naar de finale Barcelona, met Romário en Stoichkov als aanvallers al als winnaar van de finale terwijl coach Johan Cruijff zijn team vertelde: “Jullie zijn beter dan Milaan, we gaan winnen”. Milan-verdediger Paolo Maldini gaf toe dat zijn ploeg de underdog was, maar dat ze werden aangespoord door wat ze zagen als arrogantie uit Barcelona. Een lid van de technische staf van Barcelona gaf toe dat Barcelona zelfvoldaan was, “We zijn daarheen gegaan om de beker op te halen, niet om er voor te strijden.”

Zijn hoogtepunt voor Barcelona kwam in de Champions League in de twee wedstrijden tegen Manchester United, waarin hij scoorde op Old Trafford en opnieuw scoorde in de 4-0 overwinning in Camp Nou voor 114.000 fans. Nadenkend over de wedstrijd in Camp Nou, zei aanvoerder en verdediger Steve Bruce van Manchester United later: “Van alle grote dingen die tijdens mijn carrière gebeurden, is de wedstrijd tegen Barcelona het meest bijgebleven, omdat we daar een pak slaag kregen. Stoichkov en Romário staan nog steeds in mijn geheugen gegrift, vooral Romário, de beste speler die ik ooit heb gezien. ”

Romario in het shirt van FC Barcelona
foto: FC Barcelona

Romário werd in 1994 tot FIFA Wereldspeler van het jaar gekozen, nadat hij in 1993 de nummer twee was. Hoewel hij werd geprezen voor zijn spel was Romário gevoelig voor controverse, en in 1994 belandde hij een linkse hoek van Romario op het gezicht van Sevilla speler Diego Simeone en werd hij geschorst voor vijf wedstrijden.

Spanje, Zuid-Amerika, Qatar, Amerika, Australië

Begin 1995 keerde Romário na een conflict met FC Barcelona-trainer Johan Cruijff terug naar Brazilië om bij CR Flamengo te gaan spelen. In 46 wedstrijden voor de Catalanen vond Romário maar liefst 34 keer de weg naar het doel, hij speelde slechts anderhalf jaar in het Camp Nou. Met een gewonnen landstitel en supercup vertrok hij naar zijn geboorteland.

Na twee doelpuntrijke seizoenen (59 goals in evenveel wedstijden), ging de wereld- voetballer van het jaar 1994 wederom in Spanje voetballen, ditmaal voor Valencia. Zijn tweede Spaanse periode was echter geen succes en binnen een jaar verliet Romário Valencia CF alweer.

Daarna speelde hij in Brazilië achtereenvolgens bij CR Flamengo (1997-1999), CR Vasco da Gama (2000-2002), Fluminense FC (2002-2004) en opnieuw CR Vasco da Gama (2005-2008) In 2003 stond Romário enkele maanden bij Al-Sadd Sport Club uit Qatar onder contract, maar bij deze club speelde hij slechts drie competitieduels. Voor de AFC Champions League, de competitie waarvoor Al-Sadd hem in eerste instantie had gecontracteerd, bleek de Braziliaan niet speelgerechtigd.

In 2007 werd Romario voor 120 dagen geschorst door de tuchtcommissie van de Braziliaanse voetbalbond wegens het gebruik van verboden middelen. Bij de toen 41-jarige spits en coach van Vasco da Gama werden sporen aangetroffen van finasteride, na een wedstrijd tegen Palmeiras. Dat middel kan het gebruik van anabole steroïden maskeren. Volgens de voormalig speler van onder meer PSV en Barcelona was die substantie in zijn lichaam beland door het gebruik van een middel tegen haaruitval. Op 14 februari 2008 wordt hij in hoger beroep echter vrijgesproken. Een week eerder was Romario opgestapt als trainer van Vasco da Gama na onenigheid met de voorzitter.

De jacht naar het duizendste doelpunt

In april 2006 vertrok Romário op huurbasis naar het Amerikaanse Miami FC, dat uitkomt in de USL First Division (één niveau onder de Major League Soccer). Hoofddoel was om zo veel mogelijk doelpunten te maken om zo op het magische aantal van duizend doelpunten te komen. Romário scoorde uiteindelijk negentien treffers, waarmee hij volgens zijn eigen telling op 984 doelpunten kwam. In september besloot de Braziliaan zijn jacht naar de duizend goals voort te zetten in Australië.

Romário tekende een contract voor vier weken als gastspeler bij Adelaide United, wat mogelijk was doordat volgens de reglementen van de Australische voetbalbond clubs per seizoen twee spelers voor een maand mogen vastleggen als gastspeler. Veel succes had Romário niet Down Under: in vijf wedstrijden kwam hij slechts één keer tot scoren.

Na zijn periode in Australië keerde de Braziliaan terug naar CR Vasco da Gama om met de club het slot van de Campeonato Brasileiro mee te maken. Hier scoorde hij 15 doelpunten, waardoor zijn teller op 999 stond. Uit een penalty scoorde Romario zijn 1000e doelpunt, een record dat alleen Pelé eerder op zijn naam had gezet.

Romario was lange tijd op jacht naar 1000 doelpunten in het betaald voetbal (inclusief jeugd- en amateurwedstrijdjes), een prestatie die voor hem alleen door Pelé werd geleverd (en volgens sommigen ook door Arthur Friedenreich). Op 8 april 2007, toen Romario volgens zijn eigen telling op 999 doelpunten stond, meldde De Volkskrant dat hij echter was vergeten een wedstrijd die hij destijds met PSV speelde tegen Nieuw-Buinen mee te tellen, zodat hij de 1.000 al op 25 maart 2007 zou hebben bereikt.

Het bericht werd wereldnieuws, maar Romario hield vast aan zijn 999 goals.Bovendien werd dit doelpunt volgens de archivaris van PSV niet door Romario gemaakt, maar door Twan Scheepers. Op 20 mei 2007 was het zover; in een wedstrijd tegen Sport Recife maakte de spits in de 46e minuut uit een strafschop zijn 1000e doelpunt. Hierop werd hij bedolven door teamgenoten en journalisten. De wedstrijd lag zestien minuten stil.

Romario viert zijn “1000e” doelpunt.
foto: Onbekend

Romario regisseerde zijn eigen afscheidstournee. De spits benaderde zijn oud-werkgevers in zijn zoektocht naar de goals die hij heeft gemaakt. Al snel bleek dat de 84-voudig international van Brazilië als profvoetballer het aantal van duizend doelpunten niet zou halen.

De voetballer legde zich er niet bij neer en verzon een aantal listen. De spits bedacht zijn eigen regels en begon te tellen vanaf het moment dat hij in 1983 als jeugdvoetballer actief werd bij Olaria Atlético Clube. Oefenduels, feestwedstrijden en – volgens sommige critici – zelfs nooit gespeelde wedstrijden zou laten meetellen. Hoewel zijn prestatie veel lof oogstte, was er aan het einde ook veel kritiek. Zijn club, Vasco da Gama, organiseerde veel oefenpartijtjes – soms tegen strandvoetballers – om Romario aan zijn duizend doelpunten te helpen. Ook zou Romario het salaris van zijn teamgenoten hebben betaald, zodat hij in de spits mocht spelen.

De fans van Vasco da Gama trokken zich niets van de kritiek aan. Zij lieten een standbeeld maken voor de beste voetballer die de club voorbracht.

Persoonlijk claimt Romario dus meer dan 1.000 goals te hebben gescoord. Er zijn veel statistieken (met verschillende uitkomsten), maar geen enkele statistiek komt ook maar enigzins in de buurt van 1000 doelpunten. Er wordt gesproken over 529 doelpunten in 662 wedstrijden een ander van 590 doelpunten in 742 wedstrijden, de Engelstalige Wikipedia komt op 364 doelpunten, de Nederlandstalige Wikipedia komt uit op 504 doelpunten. Maar wat overeind blijft is dat waar Romario ook speelde, hij (bijna) altijd scoorde.

Braziliaans elftal

Als lid van het Braziliaanse nationale team won Romário de zilveren Olympische medaille in Seoul in 1988 en eindigde als de topscorer met zeven doelpunten in zes wedstrijden. Hij kreeg de status van nationale held na de Copa América in 1989 toen hij het enige doelpunt scoorde in de finale tegen Uruguay in het Maracanã stadion en sloot hierbij een lange periode af waarin het Brazilianse elftal weinig tot geen succes had. Hij maakte deel uit van de Braziliaanse ploeg in de Wereldkampioenschappen van 1990 en 1994. Hij scoorde 71 doelpunten in 85 internationale wedstrijden (inclusief het Olympische elftal), waarmee hij op de vierde plaats staat in de topscorerslijst van het Braziliaanse elftal.

Romário was een van de meest besproken sterren in de aanloop naar het WK van 1990 in Italië, maar liep drie maanden voor aanvang van het toernooi een ernstige blessure op. Ondanks alle pogingen om op tijd te herstellen was hij niet fit en speelde daarom slechts 66 minuten in het hele toernooi in een wedstrijd tegen Schotland. Brazilië werd geëlimineerd in de achtste finale door hun rivaal Argentinië.

In 1992, tijdens Romário’s succesvolle seizoen bij PSV, werd hij opgeroepen voor de nationale ploeg voor een vriendschappelijke wedstrijd tegen Duitsland op 16 december 1992. Coach Carlos Alberto Parreira hield Romario de hele wedstrijd op de reservebank, waarop Romario zijn ontevredenheid uitsprak en beweerde dat hij niet uit Nederland zou zijn gekomen als hij had geweten dat hij niet zou gaan spelen. Deze opmerking viel in slechte aarde en Parreira selecteerde hem niet meer voor het Braziliaanse team.

Brazilië speelde de eerste zeven wedstrijden van de kwalificatie voor het WK van 1994 zonder Romário, en leed hun eerste verlies ooit in een kwalificatiewedstrijd voor een WK tegen Bolivia. Onder druk van verontwaardigde journalisten werd Romario weer geselecteerd voor het Braziliaanse elftal. Brazilië moest in het Maracanã-stadion winnen of gelijk spelen tegen Uruguay om als eerste van hun groep te eindigen. Terug in zijn geliefde nummer 11-shirt, zei Romário voorafgaand aan de wedstrijd: “Ik weet al wat er gaat gebeuren: ik ga Uruguay afmaken. ” Brazilië won met 2-0, terwijl Romário beide doelpunten scoorde en zich kwalificeerde voor het WK. Parreira zei achteraf: “God stuurde Romário naar Maracanã”

Op het WK van 1994 in de Verenigde Staten, slaagde Romário erin, met mede-aanvaller Bebeto, om Brazilië aan een record van vier gewonnen WK’s te helpen. Romário scoorde vijf doelpunten in het toernooi: één in elk van de drie groepswedstrijden, tegen Rusland, Kameroen en één met zijn handelsmerk, met de punt van zijn schoen, tegen Zweden. Hij scoorde er één tegen Nederland in de kwartfinale; en één in de halve finale tegen Zweden.

Romário gaf de assist aan Bebeto voor het enige doelpunt in de wedstrijd tegen de Verenigde Staten in de achtste finale. Hoewel hij niet op het scoreformulier voorkwam in de finale tegen Italië, een wedstrijd in schroeiende hitte die eindigde in een doelpuntloos gelijkspel, benutte hij de tweede penalty van Brazilië in de strafschoppenserie, die eindigde in een 3-2 overwinning voor Brazilië. Romário won de Gouden Bal als de meest waarde- volle speler van het toernooi en werd geselecteerd in het All Star-team van het WK. Romário is ook de laatste speler die de Gouden Bal en het wereldkampioenschap won in hetzelfde toernooi.

Beschreven door Jere Longman van The New York Times als “een tekort aan nederigheid en teveel aan talent”, vroeg Romário een stoel bij het raam in het vliegtuig en weigerde om naast Bebeto te zitten. Hij deed echter mee met Bebeto in een van de meest iconische beelden van het toernooi. Nadat Bebeto scoorde tegen Nederland haalde hij de kranten- koppen over de hele wereld toen hij een denkbeeldige baby begon te wiegen – zijn vrouw had enkele dagen eerder hun derde kind gekregen – met Romário (en Mazinho) en met Bebeto in de rockende beweging.

Romario passeert de Amerikaanse verdediger Alexi Lalas op het WK van 1994
foto: Associated Press/Thomas Kienzle

In de daaropvolgende jaren vormde Romário, samen met Ronaldo, een gevreesd aanvallend Braziliaans duo, dat de naam het Ro-Ro-duo kreeg. De eerste titel die de aanvallers wonnen toen ze samen in de voorhoede speelden, was de Copa América in 1997 in Bolivia waar ze in totaal acht goals scoorden. Later in december 1997 scoorden ze elk een hattrick in een 6-0 overwinning tegen Australië in de FIFA Confederations Cup-finale van 1997. Romário eindigde het toernooi als de topscorer met zeven doelpunten, terwijl Ronaldo er vier voor zijn rekening nam. Aan het begin van 1997 had het duo een indrukwekkend totaal van 34 interlanddoelpunten gescoord, waarvan 19 door Romário.

Na enkele jaren niet opgeroepen te zijn geweest voor de nationale selectie, gunde bondscoach Carlos Alberto Parreira Romário een afscheidswedstrijd. Op 28 april 2005 speelde de aanvaller tegen Guatemala zijn laatste interland. Hij maakte het tweede doelpunt in de oefenwedstrijd, die uiteindelijk met 3-0 werd gewonnen door Brazilië.

Romário speelde 79 interlands, waarin hij 55 doelpunten maakte. De aanvaller won met Brazilië in 1988 zilver op de Olympische Spelen van Seoel. Dit toernooi was de grote doorbraak van Romário. Met zeven treffers leidde hij zijn land naar de finale, waarin met 2-1 werd verloren van de Sovjet-Unie. Met zijn land won Romário ook een paar mooie prijzen, waaronder het WK 1994 in Amerika. Samen met Bebeto vormde Romario een heerlijk spitsenkoppel. De Goddelijke Kanaries versloegen onder meer Oranje in het bloedhete Dallas met 3-2. Uiteindelijk wonnen Romario en co de finale van Italië na strafschoppen.

Als voetballer hield Romario het uiteindelijk lang vol. Pas in 2007 vond hij het op 41-jarige leeftijd mooi geweest en verdween hij uit de spotlights. Voor even dan. Drie jaar na zijn voetbalpensioen veroverde O Baixinho met bijna honderdvijftigduizend voorkeurstemmen een plekje in het Braziliaanse parlement.

Individuele prijzenkast

Naast de diverse prijzen die Romário met zijn land en clubs won, veroverde de Braziliaan ook verschillende persoonlijke prijzen. In 1994 werd hij door de FIFA uitgeroepen tot Wereldvoetballer van het jaar.Won in 1994 ook de Golden Bal voor de beste speler tijdens het Wereldkampioenschap voetbal. In 2000 ontving Romário de prijs voor Zuid-Amerikaans Voetballer van het Jaar. Tevens werd hij dat jaar verkozen tot Braziliaans voetballer van het jaar.

Topscorerstitels

Romário mocht zich negentien keer topscorer van een officiële competitie noemen. Romário is met drie topscorerstitels in de Campeonato Brasileiro mederecordhouder samen met Darío (jaren zeventig) en Tulio (jaren tachtig en negentig). Verder is hij met zeven keer topscorer van het Campeonato Carioca (kampioenschap van de staat Rio de Janeiro) recordhouder. Alleen Zico komt met zes titels als Rio’s artilheiro enigszins in de buurt.

Strandvoetbal

Strandvoetbal is een grote hobby van Romario. Geregeld nam hij deel aan toernooien in Rio. Ook maakte hij deel uit van de Braziliaanse ploeg die in 2005 op het eerste door de FIFA georganiseerde WK derde werd.

De top 5 van Romario

Als Romario zegt wie de beste vijf voetballers aller tijden zijn, spitsen wij onze oren. In zijn eigenzinnig lijstje staan onder meer een Ronaldo en een kleine, Zuid-Amerikaanse wereldtopper.

De Braziliaanse website Esporte Ponte Final vroeg Romario in 2016 wie voor hem de beste vijf voetballers ooit zijn. Uiteraard staan daar mooie namen tussen, maar één keuze is toch ietwat verrassend.

Pele zet hij erbij omdat hij de meeste wereldbekers heeft gewonnen en Diego Maradona omdat niemand ooit zo’n verfijnde techniek had als de Argentijn. Ook Zinédine Zidane is een van de vijf gelukkigen. Romario zegt over de Fransman dat hij kon scoren, kon passen, een goede techniek had én intelligent was.

Het voorlaatste postje wordt ingenomen door Ronaldo. Niet Cristiano, maar zijn gezette en Braziliaanse tegenhanger. Volgens Romario omdat hij belangrijke goals maakte voor alle teams waar hij voor speelde.

De vijfde en laatste plaats gaat naar een kleine speler die geen grote atleet is, maar toch de absolute top heeft bereikt. Romario plaatst niet Lionel Messi, maar wel zichzelf bij de vijf beste spelers.

Romario als politicus

Romario gooide zich na zijn actieve voetbalcarrière op de politiek waar hij deel uitmaakt van de Socialistische Partij. Drie jaar na zijn voetbalpensioen veroverde O Baixinho met bijna honderdvijftigduizend voorkeurstemmen een plekje in het Braziliaanse parlement.

Als politicus werd het WK van 2014 zijn stokpaardje. Schandalig vond hij het dat de Braziliaanse regering zoveel geld in het toernooi stopte. De overheid moest het geld in zaken als de gezondheidszorg en het onderwijs investeren. De wereldkampioen van 1994 zet zich als kritisch politicus af tegen Braziliaanse voetbalhelden als Pelé en Ronaldo, die juist openlijk de steun voor het WK uitspraken. Romário leek in dat opzicht meer op de overleden oud-voetballer Socrates, die ook als socialist opkwam voor de zwakkeren in de samenleving.

Romário’s ogen werden geopend na de geboorte van zijn dochter Ivy in 2005. Zijn zesde kind kwam met het syndroom van Down op de wereld. Hij dacht aanvankelijk dat dit een straf voor zijn zonden was. Zijn vrouw Isabella Bittencourt wist hem ervan te overtuigen dat zijn kind een gift van God was. Romário ging anders tegen het leven aankijken en kwam in aanraking met andere ouders van gehandicapte kinderen. Hij zag opeens hoe weinig voorzieningen er in Brazilië waren voor mensen met een handicap en besloot politiek actief te worden.

Iedereen die ook maar iets met het WK te maken had, werd door Romario bekritiseerd. Oud-teamgenoot en WK-ambassadeur Ronaldo was daarbij zijn favoriete mikpunt. Een stoot onder de gordel schuwde hij daarbij niet.

Ronaldo werd in 2008 op een hotelkamer in Rio de Janeiro betrapt met drie travestieten? Op de Braziliaanse televisie moest hij destijds diep door het stof. Een pijnlijke affaire die veel Brazilianen eind 2013 al waren vergeten. Romario echter niet. “Ik houd van vrouwen”, twitterde de politicus nadat hij het aan de stok had gekregen met Ronaldo. “Maar ik heb geleerd om ieders smaak te respecteren.”

Over diezelfde Ronaldo had Romario eerder al gezegd: “Hij is geen voetbalfenomeen, maar een marketingfenomeen.” Hij verwees daarmee naar de vele reclames waarin Ronaldo meespeelde. Dat uitgerekend Romario via een commercial geld verdiende aan het toernooi waar hij geen goed woord voor over had laat zijn ware karakter zien. Een opportunist met de nodige kilo’s boter op zijn hoofd.

Ooit was Romario een groot voetballer met een karakter waar journalisten en fans van smulden. In zijn eentje was de spits goed voor meer doelpunten en kleurrijke anekdotes dan menig team bij elkaar. Maar niet iedereen heeft zulke fijne herinneringen aan hem. Oud-bekenden van Romario schetsen een beeld van een persoon die schijt had aan iedereen, maar zelf als een prins behandeld wilde worden. Zo niet, dan was hij weg.

Prijzenkast en erelijst:

* Campeonato Carioca – Vasco da Game (Kampioen provincie Rio de Jainero): 1987, 1988
* Campeonato Brasileiro Série A – Vasco da Gama (Kampioen Brazilië): 2000
* Copa Mercosur – Vasco da Gama (mini toernooi Zuid-Amerika) : 2000
* Kampioen Nederland -PSV: 1989, 1991, 1992
* KNVB Beker: 1989, 1990
* Nederlandse Super Cup: 1992
* La Liga – Barcelona (Spaans kampioen) : 1994
* Campeonato Carioca – Flamengo (Kampioen provincie Rio de Jainero): 1996, 1999
* Copa Mercosur – Flamengo (mini toernooi Zuid-Amerika): 1999
* Qatar Crown Prince Cup – Al-Sadd: 2003
Brazilië:
* Zuid-Amerikaans kampioen onder de 20: 1985
* Zilveren medaille Olympische Spelen: 1988
* Copa América: 1989, 1997
* Wereldkampioen: 1994
* FIFA Confederations Cup: 1997
Individueel
* Onder 20 topscorer Zuid-Amerikaans kampioenschap: 1985
* Campeonato Carioca’s (Competitie regio Rio d’Janeiro) topscorer: 1986, 1987, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000
* Vasco da Gama Speler van het Jaar: 1987, 1988, 2000, 2001
* Topscorer Olympische Spelen 1988 Seoul
* Topscorer Nederland : 1989, 1990, 1991
* Topscorer KNVB beker: 1989, 1990
* Nederlands voetballer van het jaar: 1989
* Champions League topscorer: 1990, 1993
* Onze de Bronze: 1993
* FIFA Wereld Speler van het Jaar: #2 in 1993
* FIFA World Cup Golden Ball: 1994
* FIFA World Cup Bronze Boot: 1994
* FIFA World Cup All-Star Team: 1994
* Onze d’Or: 1994
* FIFA Wereld Speler van het Jaar: 1994
* Zuid-Amerikaans Elftal van het Jaar: 1995, 2000, 2001
* FIFA Confederations Cup Golden Shoe: 1997
* FIFA Confederations Cup Silver Ball: 1997
* Topscorer Braziliaanse competitie: 2000, 2001, 2005
* FIFA World Cup Bronze Ball: 2000
* Zuid Amerikaans voetballer van het jaar: 2000
* FIFA World Cup Dream Team: 2002
* FIFA 100: 2004
* Golden Foot Legends Award: 2007
* International Football Hall of Fame – Pachuca, México
* Brazilian Football Museum Hall of Fame
* Ballon d’Or: 1994 – Le nouveau palmarès (de nieuwe winnaars)

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, NRC, Voetbal International, Andere Tijden Sport, www.kentudezenog.nl, www.voetbalprimeur.nl, www.voetbalinfo.nl