101 voetbaliconen: (87) Ronaldo (Luis Nazário de Lima)

PASPOORT

Geboren: Rio de Janeiro, 22 september 1976
Overleden: –
Nationaliteit: Braziliaans
Positie: Spits
Clubs: Cruzeiro, PSV, FC Barcelona, Internazionale, Real Madrid, AC Milan, Corinthians
Interlands: 98 doelpunten: 62
Doelpunten: Cruzeiro: 12, PSV: 54, FC Barcelona: 34, Internazionale; 49, Real Madrid: 83, AC Milan: 9, Corinthians: 18
Trainer: –

Al op jonge leeftijd was duidelijk dat Ronaldo alles in zich had om een grote voetballer te worden. In de Braziliaanse competitie was hij als tiener niet te stoppen, PSV liet er geen gras over groeien en haalde hem direct naar Europa.

De kaalgeschoren zwerveling met de hazentanden was allerminst een complete voetballer, hij kon niet goed koppen en was geen afmaker zoals Gerd Müller of Gary Lineker, maar was snel, enorm sterk en had een goede balcontrole. Op volle snelheid liet hij soms adembenemende dingen zien en was hij vaak niet te stoppen.

In Europa heeft hij de verdediging van Nederlandse, Spaanse en Italiaanse clubs met verve uiteengereten en in 1997 liet hij met Brazilië briljant voetbal zien in de Copa América.

Op het WK van 1998 werd hij aangekondigd als de beste speler van de wereld en maakte zijn reputatie waar met enkele fantastische wedstrijden, maar na het ‘vreemde voorval’ voorafgaand aan de finale tegen Frankrijk (en de onopvallende wedstrijd die hij toen speelde) werd er meer gepraat over zijn gezondheid dan over zijn spel. Dat is inmiddels allang weer verleden tijd. Op het WK van 2002 in Japan en Korea veroverde hij de Gouden Schoen om te bevestigen dat de comeback kid echt terug was.

Bij PSV rezen twijfels over zijn fitheid, maar Barcelona had desondanks 34 miljoen gulden voor hem over en deed daarmee, getuige 34 goals in de Primera Division en de winnende treffer in de EC II finale een gouden aankoop.

Hij scoorde in april 2003 een memorabele hattrick op Old Trafford toen Manchester United door Real Madrid uit de Champions League werd gekegeld.

Hij werd in 1996 en 1997 tot wereldvoetballer van het jaar uitgeroepen. Hij was in 1997 tevens Europees voetballer van het jaar.

WK 1998: Ronaldo passeert Abdelilah Saber van Marokko
foto: Shaun Botterill/Getty Images

Ronaldo Luis Nazário de Lima maakt in 1993 op zijn 16e zijn debuut voor het Braziliaanse Cruzeiro en wordt door zijn scoringsdrift –hij maakt in zijn eerste seizoen 12 doelpunten uit 14 competitiewedstrijden- direct opgenomen in de selectie van Brazilië voor het WK 1994 in de Verenigde Staten. Ronaldo komt geen minuut in actie maar na het door Brazilië gewonnen WK is er al wel volop Europese belangstelling voor de spits.

PSV

Ajax legt in 1994 als eerste een bod bij Cruzeiro neer maar de zaakwaarnemers van Ronaldo willen meer geld zien, een bedrag dat PSV wel wil betalen.

Nog altijd wordt zijn naam in één adem genoemd met Romário de Souza Faria, de man die het pad bij PSV voor hem effende en hem mede adviseerde om de overstap naar Eindhoven te maken. Na het WK van 1994 in de VS, waar hij als 17-jarige reservespeler ook het goud mocht omhangen, tekent Ronaldo zijn contract bij PSV. “In Nederland kan ik me ontwikkelen”, zegt de jonge spits, die overkomt van Cruzeiro en daar met 64 goals in 66 wedstrijden al een voetbalfenomeen in wording is. Half augustus 1994 komt Ronaldo aan in Eindhoven en daar lost hij zijn grote belofte direct in: 33 competitiewedstrijden, 30 goals. Al tijdens de eerste wedstrijd van het seizoen, Vitesse-uit, weet PSV meteen wat voor nieuw koningskoppel er in de aanval staat. Ronaldo scoort al na 9 minuten zijn eerste doelpunt, Luc Nilis maakt er twee en PSV wint uiteindelijk met 2-4.

‘Scoren is een geschenk van God’

“Ik heb mezelf op straat ontwikkeld. Alles wat ik doe, gaat op instinct”, vertelt Ronaldo, die bij zijn legendarische Europese debuut uit tegen Bayer Leverkusen drie doelpunten scoort. “Als ik nadenk, mislukt het meestal. Ik word gedomineerd door wat mijn voeten willen. Mijn voeten dirigeren me: links of rechts maakt me dan niet meer uit. Ik volg de kortste weg naar het doel. Schijnbewegingen vallen me te binnen. Wat er precies gebeurt, weet ik ook niet. Het is een samenspel tussen de bal en mij.” Ronaldo noemt scoren als een ‘geschenk van God’: “Het is de beloning van alle arbeid die je hebt moeten leveren. Als ik scoor, word ik ontzettend gelukkig van binnen.”

1994-1996:Ronaldo in zijn PSV periode
foto: Pro Shots

Nadat hij in 1994-1995 topscorer van Nederland is geworden, komt hij in zijn tweede seizoen door blessures slechts tot dertien competitieduels (waarin hij twaalf keer scoort). Zijn balans in twee jaar PSV: 46 competitiewedstrijden, 42 doelpunten en 54 goals in 57 officiële duels. Het leverde hem een transfer op naar FC Barcelona voor ongeveer 34 miljoen gulden.

FC Barcelona

In 1996 nam het Spaanse FC Barcelona de Braziliaan over en dat bleek meteen een schot in de roos. Met zijn onnavolgbare dribbels en pijlsnelle bewegingen verbaasde de 20-jarige Braziliaan destijds de wereld. Spanje ging al snel op de knieën en Ronaldo bedankte met 34 doelpunten in 37 wedstrijden meteen voor het vertrouwen. Onder zijn impuls won Barça onder meer de Uefa Cup. In deze finale nam Ronaldo, vanaf de stip, het enige doelpunt in de finale tegen het Franse Paris SG voor zijn rekening.

Op 20-jarige leeftijd werd Ronaldo als de beste speler van de wereld aangezien. Hij was Wereldvoetballer van het jaar in 1996 en 1997.

Ronaldo zou maar één seizoen voor FC Barcelona spelen voordat Internazionale de spits naar de Italiaanse Serie A haalde. Wat volgt is een loopbaan vol hoogtepunten en (blessure)dieptepunten langs Internazionale, Real Madrid, AC Milan en Corinthians.

Internazionale

Na de succesvolle jaren bij PSV en FC Barcelona vertrok Ronaldo naar Internazionale. Ondanks grote concurrentie van onder andere de spitsen Ivan Zamorano en Christian Vieri wist de Braziliaan toch nog 25 goals te maken in zijn eerste seizoen. Zo sleepte hij de prijs voor de beste buitenlandse debuterende spits in de wacht.

Ronaldo stond behalve om zijn goals echter ook bekend om zijn blessureleed. Vanaf 1999 tot en met 2001 speelde hij nauwelijks. Toen hij na een zware knieblessure en maandenlang revalideren zijn rentree maakte, zakte hij reeds na 7 minuten weer door diezelfde knie. Na nog eens 20 maanden revalidatie, maakte Ronaldo op 4 april 2002 zijn rentree voor de Nerazzuri, toen hij in de halve finale van de UEFA Cup als invaller twintig minuten meespeelde tegen Feyenoord. Hierdoor was Ronaldo maar net op tijd hersteld voor het WK in Japan en Zuid-Korea.

Door zijn grootse prestaties tijdens het WK 2002, ontvangt hij de titels Europees en Wereldvoetballer van het jaar. Real Madrid wilde ten koste van alles Het Fenomeen in het witte shirt van Los Merengues krijgen. Diens clubpresident Florentino Pérez wilde van Real Madrid de grootste en beste club ter wereld maken door het aantrekken van louter stervoetballers. Voor aanvang van het seizoen 2002/2003 vertrok Ronaldo, ondanks zijn verleden bij FC Barcelona, naar Real Madrid waar hij deel uitmaakte van Los Galacticos, het sterrenteam van voorzitter Florentino Perez.

Ronaldo voor Inter in duel met Maldini in de stadsderby tegen AC Milan
foto: Onbekend

Real Madrid

Nadat eerder Luís Figo en Zinédine Zidane naar Real Madrid kwamen, volgde in 2002 ook de gewaagde overstap voor Ronaldo. Het team bestaande uit deze stervoetballers, kreeg de naam Los Galácticos (De Buitenaardsen). Ronaldo krijgt rugnummer 11 toegewezen.

Ronaldo maakt zijn debuut met Real op 6 oktober 2002. Hij komt het veld op in de 63ste minuut en maakt zijn eerste doelpunt in de 64ste minuut. Nog geen kwartier later hing zijn tweede tegen de netten. In zijn eerste drie seizoenen bij Real Madrid, van 2002 tot 2005, scoort Ronaldo 68 officiële doelpunten in de 197 wedstrijden waarin hij aantrad.

Er is echter kritiek op de spits. Ook de liefhebbers van Ronaldo erkennen een verschil in speelstijl vergeleken met de atletische Ronaldo uit de jaren 90. Ondanks zijn doel- gemiddelde en indrukwekkende statistieken, wordt Ronaldo door de fans van Real Madrid afgerekend op zijn blessureleed, houding en overgewicht. Dit levert hem de bijnaam El Gordo (De Dikke) op. Hoewel hij productief blijft voor zijn ploeg, presteert Real Madrid in de competitie beneden verwachting.

Ronaldo werd door de hoofdcoach regelmatig buiten de selectie gelaten vanwege zijn overgewicht. Hierdoor overweegt de gevallen topspits een mogelijk vertrek aan het einde van het seizoen. Diverse clubs lieten direct van zich horen, waaronder oude liefde Internazionale en AC Milan.

Op 30 januari 2007 wordt bekendgemaakt dat Ronaldo in het tussenseizoen van 2006-2007 Real Madrid dan toch verlaat. Hij vertrekt naar AC Milan, waar hij met behulp van de bekende en grootse medische staf hoopt zijn carrière nieuw leven in te blazen. De benen van de Braziliaanse voetballer Ronaldo waren, toen hij nog voor Real Madrid speelde, verzekerd voor 100 miljoen euro. De club had 100 miljoen euro uitbetaald gekregen wanneer de Braziliaan tijdens een wedstrijd onderuit was getrapt en niet meer had kunnen voetballen. Daar moet een flinke premie tegenover hebben gestaan.

AC Milan

In januari 2007 keert Ronaldo terug naar het stadion waar hij in het verleden prachtige dingen liet zien, hoewel hij nu spits is bij AC Milan en niet bij zijn oude club Internazionale. Hij zal daar spelen met het rugnummer 99, omdat rugnummer 9 al gebruikt werd door Filippo Inzaghi. Bij aankomst in Italië wordt Ronaldo spontaan weer respectvol Il Fenomeno genoemd en niet meer El Gordo zoals in Madrid het geval was.

De bekende en vermaarde medische staf van AC Milan verklaart bovendien dat Ronaldo, anders dan wat de Madrilenen altijd leken te eisen, niet mag vermageren. Ronaldo’s spiermassa zou in evenwicht zijn en hieraan mag in het belang van zijn gezondheid niet getornd worden. In korte tijd slaagt Ronaldo er bij AC Milan in om te tonen dat hij, ondanks zijn voor een aanvaller al niet meer zo jeugdige leeftijd, nog steeds tot de beste voetballers ter wereld behoort.

In zijn eerste halve seizoen bij AC Milan scoort Ronaldo 7 doelpunten in 14 officiële duels. In die periode haalt AC Milan ook de Champions League binnen. Ronaldo mag echter niet aantreden met Milan in de prestigieuze competitie omwille van eerdere selecties bij Real Madrid in dezelfde Champions League-editie.

De eerste helft van het seizoen 2007/2008 is een moeilijke periode voor zowel AC Milan als een voortdurend in de lappenmand liggende Ronaldo. Ronaldo speelt voor nieuwjaar slechts mee in één wedstrijd; waarin een overwinning geboekt werd in de serie A (1-2 bij Cagliari). Er zijn in het tussenseizoen geruchten van een transfer naar RC Flamengo, een club uit Ronaldo’s geboortestad Rio de Janeiro. AC Milan beslist echter om de spits niet te laten vertrekken. Zijn contract loopt normaal af in de zomer van 2008.

Op 13 januari 2008 is het eindelijk allemaal zo ver: Ronaldo staat weer eens aan de aftrap. Namens AC Milan was Ronaldo de sterkhouder met 2 doelpunten. Exact een maand later, op 13 februari 2008, scheurt Ronaldo zijn kruisband af van zijn linkerknie tijdens de competitiewedstrijd tegen Livorno (1-1).

In juli 2008 nodigde PSV Ronaldo uit om in Eindhoven te revalideren van zijn knieblessure en daarna eventueel weer aan de slag te gaan bij de landskampioen. Dit ging niet door en per 2009 ging Ronaldo daardoor aan de slag bij Corinthians.

SC Corinthians

In maart 2009 werd bekend dat Ronaldo terugkeerde in Brazilië om te gaan spelen voor SC Corintians. Bij deze club speelde hij van 2009 tot en met 2010 31 wedstrijden waarin hij 18 doelpunten maakt. Als gevolg van vele blessures maakte Ronaldo op 12 februari 2011 wereldkundig dat hij per direct een punt achter zijn voetbalcarrière zou zetten. Hij wilde zelf nog graag voetballen, zijn lichaam liet het echter niet meer toe zo liet hij weten.

Braziliaans elftal

Ronaldo speelde op drie verschillende WK’s (zie hieronder) en won met zijn land de Copa America in 1997 en 1999. Bij de Olympische Spelen van 1996 veroverden de Brazilianen de bronzen medaille. Bovendien veroverde hij in 1997 de Confederations Cup.

WK 1998

Als Wereldvoetballer van het jaar in 1996 en 1997, ontstonden er voor aanvang van het WK 1998 een hoop verwachtingen rondom Ronaldo. Hij scoorde weliswaar vier doelpunten en behaalde de finale, maar een epilepsie-aanval bedierf de finale voor Ronaldo en Brazilië verloor kansloos met 3-0 van Frankrijk, onder meer door een sterk spelende Zinédine Zidane. Later zou er kritiek komen op de bondscoach, omdat Ronaldo bij zijn insult of een vermeend hart-infarct bijna gestikt was in zijn tong. Het laten spelen van de spits zou daarom onverantwoord zijn geweest.

De WK-finale in Parijs was voor Ronaldo geen geheel nieuwe ervaring. Hij was er op 17-jarige leeftijd reeds bij toen Brazilië in 1994 de wereldtitel behaalde op het wereld-kampioenschap in de VS. Italië werd geklopt na het nemen van strafschoppen, maar Ronaldo kwam die wedstrijd niet van de bank af.

Ronaldo is op het WK in 1998 Frank de Boer en Wim Jonk de baas.
foto: Onbekend

WK 2002

In de twee jaren voor aanvang van het WK 2002 had Ronaldo tegen een hardnekkige knieblessure gevochten. De op dat moment nog voor Internazionale uitkomende aanvaller was maar net op tijd hersteld voor het WK van 2002 in Japan en Zuid-Korea. Desondanks zou O Fenomeno tijdens het WK van 2002 uitgroeien tot dé goaltjesdief van dat toernooi en met 8 treffers, waarvan twee keer in de met 2-0 gewonnen finale tegen Duitsland. Hiermee had Ronaldo een belangrijk aandeel in de vijfde wereldtitel van Brazilië.

WK 2006

Op het WK 2006 loopt het de eerste twee wedstrijden (tegen Kroatië en Australië) wat stroef voor Ronaldo. Hij scoort niet en krijgt kritiek in de pers over zijn gewicht en zijn ondermaatse prestaties. In de derde wedstrijd tegen Japan slaat hij terug en scoort tweemaal. Hiermee evenaart hij het record van Gerd Müller, het hoogst aantal gescoorde goals (14) op WK-eindrondes. In de achtste finale tegen Ghana scoort hij het openings- doelpunt waardoor hij op dat moment op de eerste plaats stond van het all-time-klassement van WK-topscorers.

Ook stijgt hij hiermee boven de 12 goals van de voormalige Braziliaanse sterspeler Pelé uit. Brazilië haalt voor het eerst sinds 4 wereldkampioenschappen voetbal echter de finale niet, na een 1-0 uitschakeling in de kwartfinale door het Frans elftal met een uitstekende Zinédine Zidane. De al niet meer zo jeugdige Ronaldo heeft tegen Frankrijk, in de kwartfinale van het WK 2006 in Duitsland, zijn laatste interland gespeeld.

Ronaldo kwam 98 keer in actie voor Brazilië en maakte 62 doelpunten, hetgeen zorgt voor een indrukwekkend gemiddelde van 0,63 doelpunt per wedstrijd: nagenoeg twee doelpunten per drie interlands. Tussen 1994 en 2006 won hij met Brazilië tweemaal het WK (1994 en 2002), driemaal de Copa América (1997, 1999 en 2004) en eenmaal de Confederations Cup (1997).

Hij nam afscheid van de nationale ploeg op 7 juni 2011 in de interland tegen Roemenië. Hij viel een kwartier in tijdens het oefenduel met Roemenië (1-0 winst), maar kwam niet tot scoren.

Bijnamen

De bekendste bijnaam van Ronaldo luidt Il Fenomeno (Italiaans), O Fenômeno (Braziliaans Portugees), El Fenómeno (Spaans), allemaal dezelfde woorden voor Het Fenomeen. Tussen 1994 en 1996 was zijn bijnaam Ronaldinho (Kleine Ronaldo), vanwege de aanwezigheid van de oudere Ronaldo Rodrigues de Jesus in het Braziliaans elftal.

Dopingperikelen

De coördinator van de dopingcontroles bij de Braziliaanse voetbalbond CBF, Bernardino Santi, beschuldigde PSV ervan Ronaldo op jonge leeftijd anabolen toegediend te hebben waardoor hij in zijn latere carrière veel last had van knieblessures. Santi werd daarop direct ontslagen door de CBF. PSV deed het verhaal af als: “Volstrekt onzinnig.”. Ronaldo verklaarde vervolgens geen doping te hebben gebruikt.

Sponsordeal met Nike

Ronaldo is vanaf het begin van zijn carrière gesponsord door sportkledingbedrijf Nike. In 1996 legde Nike Ronaldo vast voor een periode van 10 jaar en een levenslange “endorsement deal” ter waarde van meer dan $ 180 miljoen. Hij is nauw verbonden met de originele Nike Mercurial R9 die speciaal voor hem ontworpen was voor de FIFA Wereld- beker van 1998. Naast het hoofdkantoor van Nike in Beaverton, Oregon staat sinds 2000 een bronzen standbeeld van Ronaldo.

Meerderheidsbelang in Real Valladolid

In september 2018 werd Ronaldo de grootste eigenaar van de Spaanse club Real Valladolid na het kopen van een 51% meerderheidsbelang in de club voor € 30 miljoen. Bij zijn onthulling als de nieuwe eigenaar van de club in het stadhuis van Valladolid, zei Ronaldo: “Ik heb veel stadia meegemaakt in het bestaan van voetballer en ben dus voorbereid. Bij voetbal draait alles om passie. We willen het best mogelijke team opbouwen om te concurreren terwijl we ook transparant zijn met informatie over ons management ”

Een teleurgestelde Ronaldo na de verloren WK finale in 1998 tegen Frankrijk
foto: Onbekend

Ronaldo wordt beschouwd als één van de grootste en meest complete aanvallers aller tijden. Hij deed zijn bijnaam het fenomeen, eer aan als een productieve doelpuntenmaker, en ondanks dat hij meer een individualistische aanvaller was, leverde hij ook de nodige assists aan zijn ploeggenoten, vanwege zijn inzicht, vermogen om te passeren en te kruisen.

Hij was een extreem krachtige, snelle en technische speler, met uitstekende bewegingen, en een geweldige dribbelaar en afmaker. Hij was een soort van tweebening alhoewel rechts zijn voorkeur had. Samen met zijn Braziliaanse landgenoot Romário en de Liberiaanse ster George Weah, werd Ronaldo gezien als een nieuw soort spits die ook buiten het strafschopgebied al een bal kon aannemen om daarna met de bal richting doel te rennen.

Vaak opgesteld bij het middenveld, verloor hij eenmaal in balbezit geen seconde en dribbelde meteen richting doel. Rob Smyth journalist van te The Guardian schreef over Ronaldo “hij speelde alsof elke aanval een deadline van 10 seconden had ..hij explodeerde zonder waarschuwing voor verdedigers.” Hij versloeg regelmatig meerdere spelers tijdens het dribbelen op snelheid en excelleerde in één op één situaties, door zijn balcontrole, acceleratie, behendigheid, balans en behendig voetenwerk.

Prijzenkast en erelijst:

* Copa do Brasil: 1993 (Cruzeiro), 2009 (Corinthians)
* Campeonato Mineiro: 1994 (Cruzeiro)
* KNVB Beker: 1996 (PSV)
* Johan Cruijff Schaal: 1996 (PSV)
* Spaanse Supercup: 1996 (FC Barcelona), 2003 (Real Madrid)
* Copa del Rey: 1997 (FC Barcelona)
* Europacup II: 1997 (FC Barcelona)
* UEFA Cup: 1998 (Internazionale)
* Wereldbeker: 2002 (Real Madrid)
* UEFA Super Cup: 2002 (Real Madrid)
* Kampioen Primera División: 2003 (Real Madrid)
* Campeonato Paulista: 2009 (Corinthians)
Brazilië:
* 98 interlands, 62 doelpunten
* Wereldkampioenschap voetbal: 1994 en 2002
* Copa América: 1997 en 1999
* FIFA Confederations Cup: 1997
* Brons Olympische Spelen: 1996
Individueel
* Golden Foot 2006
* Wereldvoetballer van het jaar: 1996, 1997 en 2002
* Europees voetballer van het jaar: 1997 en 2002
* Europees voetballer van het jaar U21: 1997 en 1998
* Meest waardevolle speler UEFA: 1998
* Golden Boot FIFA World Cup: 2002 (8 doelpunten)
* Bronze Boot FIFA Worldcup: 2006 (3 doelpunten)
* Topscorer Primera División: 1996 (Barcelona), 2003 (Real Madrid)
* Nederlands topscorer: 1995 (PSV)
* Europees topscorer: 1996 (Barcelona)
* Italiaans topscorer: 1997 (Internazionale)
* Beste speler van het jaar: Brazilië 1993
* Topscorer Zuid-Amerika 31 doelpunten (Cruzeiro)
* Zuid-Amerikaans speler van het jaar 1993
* Topscorer Brazilië: 1993 (Cruzeiro)
* Zilver op beste speler van het jaar: 1998
* Brons op beste speler van het jaar: 2003
* Beste speler van Spanje: 1997, 2003 en 2004
* Beste speler van de FIFA World Cup 1998
* Zilver op Europees voetballer van het jaar: 1996-1997
* Golden Ball: beste spits van het moment: 2006
* Career cup: beste voetbalcarrière: 2010

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, Volkskrant, www.demorgen.be, www.psv.nl, www.bestevoetballers.nl,