101 voetbaliconen: (89) Karl-Heinz Rummenigge

PASPOORT

Geboren: Lippstadt, 25 september 1955
Overleden:
Nationaliteit: Duits
Positie: Aanvaller
Clubs: Bayern München, Internazionale, Servette
Interlands: 95 doelpunten: 45
Doelpunten: Bayern München: 162, Internazionale: 24, Servette: 34
Trainer: voorzitter van Bayern München

Toen het grote Duitse elftal uit het begin van de jaren zeventig uiteenviel, zocht bondscoach Helmut Schön vergeefs maar sterren ter vervanging van Beckenbauer, Overath en Müller. Het moet hem dan ook veel deugd hebben gedaan toen Karl-Heinz Rummenigge zich aandiende. Rummennige, snel en beweeglijk, met een opvallende blonde haardos en een typisch Beierse air, was moeilijk te dekken en leek altijd een gaatje te kunnen vinden om een schot op doel te wagen.

Maar op WK-eindtoernooien lachte het geluk hem nooit toe. In 1978 speelde hij in een povere ploeg en in 1982 en 1986 verloor hij als aanvoerder beide keren de finale. Rummenigge kampte op beide toernooien met een blessure en Duitsland was zonder hem machteloos. Hij had echter meer geluk op het EK van 1980, toen hij speelde met zijn gebruikelijke flair en kon rekenen op de op maat gegeven passes van de jonge spelmaker Bernd Schuster.

Als de begaafde Schuster bereid was geweest voor het Duitse elftal te blijven spelen, zou Rummenigges doelpuntentotaal zeker hoger zijn geweest. In zijn tijd als voetballer ontbrak het Duitsland aan een goede spelmaker die hem op maat kon bedienen.

Zijn hattrick op het WK van 1982 tegen Chili was een masterclass in het maken van doelpunten. Hij maakte er één met links, één met rechts en één met een fraaie kopbal.

Het besluit om in de WK finale van 1982 de geblesseerde Rummenigge op te stellen had in de rust naar verluidt een grote ruzie tot gevolg in de West-Duitse leedkamer.

In zijn tien jaar voor Bayern München werd Rummenigge meerdere malen landskampioen en won hij twee keer de Europese beker voor bekerwinnaars. Daarna beproefde hij drie seizoenen lang zijn geluk bij Inter, maar grote successen bleven daar uit. Aan het einde van zijn carrière speelde hij nog voor het relatief onbekende Servette in de Zwitserse competitie.

De transfersom van circa 9 miljoen gulden die Inter aan Bayern betaalde was destijds een Duits record.

In 1980 en 1981 was hij voetballer van het jaar.

Karl-Heinz Rummenigge als Duits international tegen Italië
foto: Pressefoto Baumann

Jeugdjaren

Vader Rummenigge was actief bij voetbalclub Borussia Lippstadt en gaf zijn liefde voor het voetbal door aan zijn zonen Karl-Heinz, Wolfgang en Michael. Zowel Karl-Heinz als de 9 jaar jongere Michael begon zijn carrière bij de jeugd van Borussia Lippstadt. In een jeugdwedstrijd viel Karl-Heinz Rummenigge voor de eerste keer op toen hij 16 doelpunten scoorde in een 32-0 overwinning. Hoewel hij al vroeg als een groot talent werd beschouwd, werd hij niet geselecteerd voor de nationale jeugdselectie, maar alleen voor de Westfalenelf.

Bayern München

In 1974 versierde Rummenigge een transfer naar Bayern München. De 19-jarige aanvaller, die op dat ogenblik studeerde om bankier te worden, brak zijn studies af en kreeg bij Bayern aanvankelijk een maandsalaris van 8.000 DM (zo’n € 4.000). De verlegen Rummenigge werd aanvankelijk bespot om zijn rode wangen en maakte geen grote indruk op Franz Beckenbauer, de toenmalige aanvoerder en ster van Bayern. Zo zei Beckenbauer na Rummenigges komst: “Das wird nie einer. (Dat wordt niets.)” In zijn eerste seizoen scoorde Rummenigge 5 keer in 21 competitiewedstrijden, maar eindigde Bayern op een teleurstellende tiende plaats.

De Duitse topclub veroverde dat jaar wel voor de tweede keer op rij de Europacup I. Rummenigge kwam in de finale niet van de bank. In 1976 won Bayern voor het derde jaar op rij de beker met de grote oren. Ditmaal kwam Rummenigge in de finale wel in actie. Hij vormde samen met goalgetter Gerd Müller en Uli Hoeneß het aanvalstrio van het Duitse team. Later dat jaar won Bayern ook de wereldbeker voor clubs. Het was Rummenigges derde grote prijs in twee jaar tijd.

Eind jaren 70 nam Bayern afscheid van clubiconen als Beckenbauer, Müller en Sepp Maier en kregen jonge spelers als Rummenigge de kans om zich te ontplooien. In geen tijd werd hij een van de sterkhouders bij die Rekordmeister. Bovendien haalde de club in 1978 ook Paul Breitner terug naar Bayern. Rummenigge en Breitner vonden elkaar blindelings op het veld. Het duo werd ook wel “Breitnigge” genoemd door de Duitese media. In 1980 werd Bayern voor het eerst in zes jaar kampioen. Rummenigge werd dat jaar ook topschutter met 26 doelpunten.

Na afloop van het seizoen werd hij opnieuw verkozen tot Europees voetballer van het jaar.

Karl-Heinz Rummenigge speelde 10 seizoen voor Bayern München.
foto: Onbekend

In het seizoen 1980/81 deed Rummenigge nog beter. Hij werd niet alleen topschutter in de Duitse competitie, ook in de Europacup I maakte hij dat seizoen het meeste goals. Bayern sloot het seizoen voor de tweede keer op rij af als kampioen, waarna Rummenigge opnieuw verkozen werd tot Duits en Europees voetballer van het jaar. Met zijn tweede Ballon d’Or trad hij in de voetsporen van illustere voorgangers als Beckenbauer, Kevin Keegan en Alfredo Di Stéfano.

In 1982 bereikte Rummenigge met Bayern opnieuw de finale van de Europacup I. Maar de Duitse club ging in de finale met 1-0 onderuit tegen Aston Villa, mede omdat Rummenigge enkele grote kansen onbenut liet. Enkele maanden later verloor hij met West-Duitsland ook de finale van het WK. In 1982 won hij met Bayern wel voor het eerst de beker.

In 1984 pakte Karl-Heinz, die op dat ogenblik al enkele jaren een ploegmaat was van zijn jongere broer Michael, zijn laatste trofee met Bayern. De Duitse club won dat jaar opnieuw de beker. Rummenigge zelf werd voor de derde keer Duits topscorer.

Internazionale

Na precies 10 seizoenen Bayern München verhuisde de aanvaller naar Italië. In de zomer van 1984 legde Internazionale zo’n 10 miljoen DM (€ 5 miljoen) op tafel voor zijn transfer. Hij was op dat ogenblik de tweede duurste transfer ter wereld, hoewel hij later dat jaar nog overtroffen zou worden door Diego Maradona’s transfer naar Napoli.

De verwachtingen in Italië waren door de aanzienlijke transfersom torenhoog. Maar de net geen 30-jarige spits haalde in de Serie A niet zijn oude niveau. Hij was regelmatig geblesseerd en kon de hoge verwachtingen niet inlossen. Hij bleef in totaal drie seizoenen bij Inter, maar won met de Italiaanse topclub geen enkele prijs.

Rummenigge (rechts) in actie voor Inter in de stadsderby tegen AC Milan.
foto: Onbekend

Servette

In 1987 verkaste Rummenigge naar het Zwitserse Servette FC. Hij sloot er in 1989 zijn carrière af met het behalen van de topschutterstitel in de Nationalliga A. Hij werd dat jaar ook verkozen tot beste buitenlander in de Zwitserse competitie. Rummenigge was 33 jaar toen hij een punt zette achter zijn spelerscarrière.

Rummenigge scoorde 162 doelpunten in 310 Bundesliga-wedstrijden en scoorde na Gerd Muller de op één na meeste doelpunten voor Bayern in de Bundesliga. In 64 Europese wedstrijden scoorde hij 30 doelpunten voor Bayern.

Duitse elftal

Rummenigge speelde in 1975 zijn eerste interland met het B-elftal van West-Duitsland. Op 6 oktober 1976 maakte hij zijn officieel debuut in het A-elftal. Twee jaar later nam bondscoach Helmut Schön de 22-jarige aanvaller mee naar het WK in Argentinië. Tijdens het toernooi kwam hij vijf keer in actie en was hij goed voor drie doelpunten.

In 1980 nam hij met West-Duitsland deel aan het EK in Italië. In de groepsfase schakelde het land onder meer Nederland uit en werd het groepswinnaar. In de finale nam West-Duitsland het op tegen België. Die Mannschaft won met 2-1 en werd voor de tweede maal Europees kampioen. Hij scoorde één doelpunt en nam in de finale de corner waaruit Horst Hrubesch het winnende doelpunt scoorde.

Het WK 1982 is één van de hoogtepunten in de carrière van Rummenigge, hij is de nieuwe aanvoerder en scoorde vijf doelpunten.

WK 1986:Rummenigge voor Duitsland in actie tegen Marokko
foto: Bongarts/Getty Images

Rummenigge en zijn landgenoten schakelden in de halve finale Frankrijk uit na strafschoppen. Deze wedstrijd tegen Frankrijk, vaak beschouwd als één van de beste in de geschiedenis van het WK, stond ook in het teken van de niet bestrafte overtreding door Harald Schumacher op Patrick Battiston.

Toen Rummenigge in de verlengingen van die wedstrijd en bij een 3-1 stand in het voordeel van Frankrijk mocht invallen, reageerde toenmalig Frans president François Mitterrand angstig met de woorden: “Mon dieu, Rümmenisch! (Mijn God, Rümmenisch)”. Niet veel later scoorde Rummenigge de aansluitingstreffer en kwam West-Duitsland nog terug tot 3-3. In de finale mocht West-Duitsland het opnemen tegen Italië. De Zuid-Europeanen wonnen met 3-1.

Op EURO ’84 kon West-Duitsland zijn Europese titel niet verlengen. Rummenigge, die aanvoerder was van de West-Duitse selectie, zag hoe zijn team teleurstelde en de groepsfase niet overleefde. Twee jaar later probeerde West-Duitsland op het WK in Mexico, onder leiding van zijn voormalig ploeggenoot Franz Beckenbauer, revanche te nemen. Het Duitse team, waarvan Rummenigge nog steeds de aanvoerder was, overleefde groepsfase, hoewel het slechts één wedstrijd had gewonnen. In de tweede ronde schakelde het Marokko uit met het kleinste verschil en in de kwartfinale hadden de West-Duitsers strafschoppen nodig om voorbij Mexico te geraken.

In de halve finale ging opnieuw Frankrijk voor de bijl. Zonder een groots toernooi te spelen stond West-Duitsland opnieuw in de WK-finale, maar daarin verloor het met 3-2 van Argentinië. Rummenigge, die door een blessure amper aan spelen was toegekomen tijdens het toernooi, scoorde in de finale één van de twee Duitse doelpunten. Na het WK zette hij een punt achter zijn loopbaan als international.

Van 1986 tot 1993 was hij met 95 caps Duits recordinternational. In 1993 werd hij voorbijgestoken door Lothar Matthäus.

Rummenigge werd na zijn actieve carrière voorzitter van Bayern München
foto: Getty Images

Voorzitter en commentator

Van 1990 tot 1994 was Rummenigge co-commentator voor de ARD. In 1991 werd hij gekozen tot vicevoorzitter van Bayern München en sinds 2002 is hij voorzitter van de Duitse topclub.

Prijzenkast en erelijst:

* Duits kampioen: 1980, 1981
* DFB-Pokal: 1982, 1984
* DFB-Supercup: 1982 (officieus)
* Europacup I: 1975, 1976
* Wereldbeker voor clubs :1976
Duits elftal
* 95 Interlands, 45 doelpunten
* Europees kampioen: 1980
* Vice-wereldkampioen: 1982, 1986
Individueel
* Duits voetballer van het jaar: 1980
* Europees voetballer van het jaar (Ballon d’Or): 1980, 1981
* Topscorer van Duitsland: 1980, 1981, 1984
* Topscorer van Zwitserland: 1989
* Topscorer Europacup I: 1980–81
* Doelpunt van het jaar in de Bundesliga: 1980, 1981
* Beste buitenlander in de Zwitserse competitie: 1989
* Onze d’Or: 1980, 1981
* Onze de Bronze: 1983
* Bronzen Schoen (#3 Europees topscorer): 1981
* FIFA WK topscorer Zilveren Schoen: 1982
* FIFA WK beste speler Bronzen Bal: 1982
* DFB Pokal Topscorer: 1982
* Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland: 1989
* Beierse Orde van Verdienste: 2007
* UEFA EK elftal van het toernooi: 1980
* FIFA WK All-Star Team: 1982
* FIFA 100
* Golden Foot, als voetballegende: 2009
* Bayern Munich All-time XI
* International football Hall of Fame
* Kicker Bundesliga elftal van het seizoen: 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1992

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, www.kentudezenog.nl, spiedelen.com,