(20) 1966: 30 juli WK finale: Engeland – West Duitsland 4-2

"Das Wembley Tor"

In de finale, op 30 juli 1966, botste Engeland, met Bobby Moore, Gordon Banks en Bobby Charlton, op West-Duitsland, dat zijn heil verwachtte van Uwe Seeler, Karl-Heinz Schnellinger en de jonge Frans Beckenbauer. Geoffrey Hurst was de enige speler die er in slaagde drie keer te scoren in een finale. Eén van zijn doelpunten is nog steeds stof voor discussie. De bal botste via de dwarsligger weer in het veld, maar de grensrechter zag de bal over de doellijn. Zo won Engeland na verlenging de Wereldtitel met 4-2.

Wereldbeker wordt gestolen

In 1966 kwam het wereldkampioenschap naar de bakermat van het voetbal: Engeland. Voor het eerst in de historie deed de marketing rond het mondiale evenement zijn intrede: er werd een mascotte en een officieel logo ontworpen. Ook was er ophef rond de wereld- beker, de Jules Rimet Cup, die in de aanloop naar het toernooi werd gestolen. Grote paniek in maart, enkele maanden voor de aftrap van het WK werd de Jules Rimet Cup gestolen op een tentoonstelling in Westminster Central Hall. Een schande voor de natie dreigt. Wat honderden rechercheurs niet lukte, namelijk de wereldbeker opsporen, lukte wel Pickles. De kleine hond vond de in een krant gewikkelde wereldbeker onder een struik in een tuin in Zuid-Londen een week na de diefstal.

De hond Pickles wordt de held van Engeland na het vinden van de wereldbeker.
foto: Getty Images

Het WK 1966

Na 4 deelnames op rij, zonder al te veel succes overigens, was het aan Engeland om het WK van 1966 te organiseren. Aan het voorrondetoernooi deden 53 landen mee waaronder ook België en Nederland, maar geen van beiden kon zich kwalificeren. Het toernooi zelf begon op 11 juli met de openingswedstrijd tussen Engeland en Uruguay en eindigde naar traditie 3 weken later op 30 juli. Acht stadions in 7 steden werden klaargestoomd.  Oorspronkelijk zouden er wedstrijden van groep A gespeeld worden op Wembley maar op vrijdagen werd deze locatie gebruikt voor hondenrennen.

Uit protest werd de wedstrijd tussen Uruguay en Frankrijk gespeeld op de hondenrenbaan White City Stadium. Het moet gezegd Engeland coach Ramsey had een gouden generatie Moore, de Charltons, Hurst, Hunt waren allemaal toppers. En op eigen bodem waren ze de te kloppen favoriet. Maar er waren kapers op de kust, Duitsland met Beckenbauer, Portugal met Eusebio maar opnieuw en vooral Brazilië van Pele was een gevaarlijke outsider.

Primeur, voor de allereerste keer was er een officiële WK mascotte, genaamd Willie.

Buiten het (gestolen) trofee debacle werd het echter wel een vlekkeloze organisatie vanwege de Engelsen. In groep A verscheen Mexico doelman Antonio Carbajal voor de 5e maal op een WK. Ondanks dit record mocht Mexico wel na de eerste ronde terug naar huis. Het waren thuisland Engeland en Uruguay die doorgingen

Groep B was met West-Duitsland, Spanje , Argentinië en Zwitserland de groep des doods. Het was de jonge middenvelder Franz Beckenbauer die de Duitsers vlot door de eerste ronde duwde. Spanje met tal van oudere sterren als Gento, Suarez konden nooit impo- neren en eindigde als derde. Het was een heel agressief spelend Argentinië dat met Duitsland doorstootte.

Voor het WK beschouwde men Brazilië als een van de grote outsiders maar dat was dan buiten Hongarije gerekend. Het team van trainer Bároti Lajos met sterren als Florian Albert en Ferenc Bene vernederde het team van Pele en stuurde Brazilië na de eerste ronde terug naar huis. Het waren Hongarije en zoals verwacht het Portugal van een sterk imponerende Eusebio die doorgingen naar de knock-out fase.

Maar de allergrootste schok uit WK 1966  kwam uit Groep D. De Sovjet-Unie met Lev Jasjin had geen enkel problem, maar klein en nietig voetballand en debutant Noord-Korea knalde wel het grote Italië probleemloos uit het toernooi. Ook zorgden ze bijna voor een verassing in de eindronde door 3-0 uit te lopen tegen Portugal. Eusebio en zijn ploeg moesten alle zeilen bij zetten om niet dezelfde blamage mee te maken als de Italianen. Tegen Portugal stonden de Koreanen 3-0 voor, maar Eusebio zorgde met vier goals voor 3-5. Hij zou de man van deze Wereldbeker worden én topschutter met negen treffers.

Eusebio scoort een van zijn vier goals in de kwartfinale tegen Noord-Korea.
foto: Press Assocation

Kwartfinales met Zuid-Amerikaans geweld

Veel beroering was er rond de wedstrijden van de Zuid-Amerikaanse ploegen. West-Duitsland tegen Uruguay werd geleid door de Engelse scheidsrecht Finney. Uruguay was niet de mindere van Duitsland en de scheidsrechter liet een handsbal van Karl-Heinz Schnellinger onbestraft. Na een 1-0 achterstand raakte Uruguay van de kook en werden twee spelers van Uruguay uit het veld gestuurd. Op weg naar de kleedkamer sloeg aanvoerder Hector Silva Uwe Seeler in het gezicht. Tegen negen man liep West-Duitsland in de slotfase uit naar 4-0.

Engeland tegen Argentinië was nog erger. De Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein stuurde de Argentijnse aanvoerder Rattin uit het veld vanwege onophoudelijk protesteren. Echter, de Duitser sprak geen woord Spaans en Rattin weigerde van het veld af te stappen. Het duurde tien minuten, voordat de wedstrijd door kon gaan. Daarna ontaarde de wedstrijd in een ordinaire schoppartij met als enig hoogtepunt het Engelse doelpunt van Geoff Hurst. Na afloop mochten de Engelse spelers van coach Alf Ramsey geen shirts wisselen en hij noemde de tegenstander na afloop beesten.

De Argentijnen en Uruguayanen waren woedend op de arbitrage, stelden de neutraliteit van de Engelse en Duitse scheidsrechters ter discussie, stuurden alle journalisten naar huis en overwogen uit de FIFA te stappen. Vanwege deze incidenten besloot de FIFA vanaf nu gele en rode kaarten in te voeren.

Scheidsrechter Finney heeft het moeilijk in de kwartfinale Duitsland-Uruguay.
foto: onbekend

Uiteindelijk bereiken Engeland en West-Duitsland de finale door in de halve finales respectievelijk Portugal en de Sovjet-Unie te verslaan. Misschien niet zo briljant als het voor fijnproevers nu reeds historische duel dat de Hongaren en de onttroonde Brazilianen op die historische vrijdagavond in het Goodison park in Liverpool uitvochten, maar niettemin zo boeiend en vooral ook zo dramatisch verlopen dat men zich geen betere slotapotheose had kunnen wensen.

Engeland, al maanden door eigen pers en coach op een bijzonder aanvechtbare wijze als nieuwe titeldrager geannonceerd heeft het dus gered. Het door Engeland in de verlenging van de finale gemaakte derde en beslissende doelpunt is nog steeds onderwerp van discussie. Vooral in Duitsland, waar men spreekt van das Wembley Tor. Het beslissende doelpunt werd door Geoff Hurst tegen de onderkant van de lat geschoten en kaatste naar beneden. De vraag is of de bal voor of achter de doellijn de grond raakte.

WK finale: Engeland – Duitsland: De eerste helft.

Cassius Clay, dichtbij koningin Elisabeth op het ereterras gezeten, moet in de eerste minuten van het duel al aan zijn komende ontmoeting met de Britse kampioen Brian London gedacht hebben. Nog maar nauwelijks was de bal aan het rollen gebracht of Roger Hunt torpedeerde op niet mis te verstane wijze goallie Hans Tilkowski. Zoals een bokser veelal tracht de veroorzaakte verwonding van zijn tegenstander door een regen van vuistslagen nog te verergeren, zo klom de Liverpooltank tegen de nauwelijks herstelde linkerschouder van Duitslands laatste man op. De finale dreigde na zes minuten reeds te devalueren tot een ongelijk en dus bij voorbaat onbevredigend duel.

Tilkowski kreeg van Dienst een handvol minuten ten om opgelapt te worden. Voldoende voor een volledig herstel natuurlijk niet maar toch bleek enkele seconden na zijn weder- opstanding reeds dat wilskracht en eerzucht het van de pijn wonnen. Met een waarlijk meesterlijke parade tipte hij een onbeschrijflijk hard en onverwacht door Peters afgevuurd schot uit de benedenhoek.

Wolfgang Overath, na een slecht toernooibegin in deze finale onbetwist de beste Duitser, had met een hard schot voor de tot deze openingstreffer leidende paniek gezorgd. Ray Wilson, in alle situaties een bijzonder nuchter verdediger, kopte zwak weg en eer de koele routinier besefte waartoe zijn fout zou leiden, had strateeg Helmut Haller de touwen achter Gordon Banks reeds gevonden (0-1). Hallers’s Britse evenknie architect en tevens afmaker Bobby Charlton stortte zich met nog meer energie op de in het middenveld opdoemende mogelijkheden.

Haller scoort de 0-1 voor West-Duitsland.
foto: Cattani/Fox Photos/Getty Images

De kalende Manchester United-captain was veelvuldig aan de bal. De soms wat te rustig spelende Duitsers mochten dan in Uwe Seeler een door zijn werklust en arbeidsvermogen bijzonder inspirerende aanvoerder bezitten, de door een gescandeerd England England in de richting van Tilkowski gestuwde ploeg van Ramsey kreeg in de 23ste minuut zijn verdiende gelijkmaker. Een razend knap door Moore genomen vrije schop haalde de hele Duitse defensie uit balans.

Een fractie van een seconde slechts maar juist voldoende voor de verschrikkelijk zeker koppende Dave Hurst om in het gat te sprinten en Tilkowski tot een geslagen man te devalueren (1-1). Wembley schudde op zijn grondvesten.

Maar nog belangrijker dan dit ongekende enthousiasme bij de Engelse supporters was de waarde die deze treffer voor het verdere verloop van de eerste helft had. In een vaak enorm hoog tempo, veelal bereikt na uit tactische overwegingen sterk vertragende breedte- combinaties op het middenveld, ontspon zich een voetbalgevecht waarin de kansen voor beide ploegen gelijkwaardig bleven.

Banks moest bijvoorbeeld in de 36ste minuut al zijn niet geringe kwaliteiten aanspreken om Overath van een treffer af te houden en Tilkowski reflexte nog geen twintig seconden daarna de bal na een van enkele meters afstand afgevuurde kogel van Hunt op briljante wijze over het houtwerk om nog eens een handvol seconden later de handen op elkaar te brengen voor een nieuwe meesterlijke redding van collega Banks na een effectvol schot van Seeler. Volkomen gelijkwaardig die eerste helft dus.

WK finale: Engeland – Duitsland: De tweede helft.

Ondanks de gelijkopgaande eerste helft tekende zich toen reeds de naderende nederlaag der Westduitsers af. Lothar Emmerich, het kanon van Borussia Dortmund, had namelijk nog geen bal goed geraakt. Zijn wel heel erg beperkte technische gaven degradeerden hem zonder meer tot een waardeloze figurant hetgeen uiteraard zijn uitwerking op club- en en vleugelgenoot Sigi Held niet miste.

Maar desondanks hielden wilskracht en Ehrgreist de Duitsers ook na de hervatting nog lang overeind. Op bewonderenswaardige wijze pareerden Weber, Hoettges en Schulz steeds maar weer de nu in aantal veel talrijkere Engelse aanvallen en het moet vooral voor de met veel kunst en vliegwerk voor deze finale weer fit gedokterde Horst Hoettges bijzonder triest zijn dat juist hij, die tot dan toe een foutloze demonstratie van modern uitverdedigen had gegeven, in de 32ste minuut de fatale fout maakte.

Volkomen onnodig bracht hij een ergens bij de cornervlag verdwaalde bal met een paniekerige mistrap voor eigen doel terug. De stoere en onverzettelijke Bremer verraste daarmee wel zijn eigen teamgenoten doch niet Jim Peters die volkomen vrij staand geen mededogen kende en het leer ongekend hard en onhoudbaar voor Tilkowski tegen het net joeg (2- 1).

Wolfgang Weber van West-Duitsland (links) en Martin Peters van Engeland springen naar de bal.
foto: Daily Mail/Getty Images

En terwijl een steeds doller wordend publiek al overmoedig het "Great Brittain rules the waves" begon te zingen deed Bobby Charlton er hoogst persoonlijk nog een schepje bovenop door na een technisch knappe solo oog in oog met de Duitse doelman te geraken. Zijn iets te haastig afgevuurde schot miste echter op enkele centimeters de juiste richting.

Met de nu snel voortschrijdende tijd als voornaamste vijand moesten de wit-zwarten van Schön wel terugkomen. En zij kwamen. Alleszins gedurfd ontketenden zij een slot- offensief waarvan Overath en Halier met tientallen zuivere en geraffineerde passes het karakter bepaalden. De Duitsers forceerden echter niet.

Weloverwogen kozen zij hun weg naar het doel van Banks. Op de valreep. Zo knap dat de Engelse defensie er even door in paniek raakte en met name Stiles en Jackie Charlton zich aan overtredingen gingen bezondigen. Zo ook achttien seconden voor het einde de Leeds United-stopper de gehele middag dag superieur in eigen strafschopgebied opererend sprong hij het koppen Emmerich in de rug.

Emmerich zelf nam de vrije schop en ofschoon de bal uit zijn inzet in eerste instantie op het roodwitte Engelse muurtje afsprong en zowel Charlton als de opgerukte Schnellinger het leer met de handen in de goede richting wilden stuwen, was het Weber die zijn ploeg op de valreep toch nog vaar een alleszins verdiende verlenging kon knallen (2 . 2). De sensatie had niet groter kunnen zijn.

Terwijl de duizenden Duitsers elkaar van vreugde huilend en zingend om de hals vielen, zweeg het zo luidruchtige Engelse publiek als één man. Verbijsterd als zij waren door deze onverwachte ommekeer.

De verlenging

Al onmiddellijk in de eerste verlenging bleek echter dat de manmoedig doorvechtende Manschaft niet de kracht zou bezitten om Engeland van de wereldtitel af te houden. Uwe Seeler, duidelijk vermoeid door de ongekend grote hoeveelheid arbeid die hij in de voorgaande negentig minuten voor zijn rekening had genomen, was niet langer de grote inspirator van de Duitsers.Engeland beschikte over de grootste reserves. Bobby Charlton raakte de paal en Hunt knalde over.

Bij de stand van 2-2 maakte Hurst in de verlenging één van de meest besproken doelpunten ooit op een WK. De knal belandde via de lat op de grond, maar de vraag was natuurlijk: was de bal over de lijn? Volgens Engeland wel, volgens West-Duitsland niet. De beslissing lag bij de grensrechter en die kende het doelpunt toe tot grote woede van de West-Duitsers.

Die beslissing is – en wordt nog steeds – door velen betwist: de bal zou de lijn niet gepasseeerd zijn en had nooit als doelpunt geteld mogen worden. Dat Hurst er later nog 4-2 van maakte, is slechts van belang voor de statistieken. Er werd na de 4-2 niet meer afgetrapt.

Engeland was wereldkampioen. De smeekbede van miljoenen Britten was realiteit geworden. Wembley leek minutenlang op een wild kolkende arena waarin de acteurs, ook de bijzonder sportieve Duitsers, een overweldigende hulde ten deel viel.

Geoff Hurst scoort de dubieuze derde goal via de onderkant van de lat..
foto: BBC/Getty Images

Een recent onderzoek wijst erop dat dit vermoedelijk vóór de doellijn zou zijn geweest. Maar op advies van zijn grensrechter keurde de scheidsrechter de goal goed. Ook het vierde Engelse doelpunt van Hurst is omstreden omdat zich op het ogenblik dat deze goal viel, vlak voor het eindsignaal, al Engelse supporters op het veld bevonden.

Op het WK 2010 kreeg Engeland de rekening gepresenteerd want toen werd een identieke goal van Lampard tegen Duitsland niet toegekend terwijl de bal duidelijk over de lijn was.

Geoff Hurst‘s “Wembley Goal”
foto: Wikipedia

Met aanvoerder Bobby Moore in het eerste gelid werden de trappen naar de Koninklijke loge genomen. En terwijl Uwe Seeler zich ook na dit voor hem toch wel bijzonder teleurstellend verlopen duel als een ware aanvoerder gedroeg door de huilende rechtsback Hoettges, de man die in de gehele ontmoeting slechts één fout maar dan ook een fatale had gemaakt, te troosten was het koningin Elisabeth hoogst persoonlijk die een streep onder het wereldkampioenschap zette.

De Coupe Jules Rimet, het uiterlijk zo monsterachtig lelijke beeldje dat als inzet van dit toernooi geldt, werd door haar met een koele handdruk aan Bobby Moore ter hand gesteld. Engeland kon zijn wereldkampioenschap gaan vieren.

Hoewel Engeland over enkele spelers van grote klasse beschikte Bobby Moore, Bobby Charlton, doelman Gordon Banks moest de ploeg van de legendarische bondscoach Alf Ramsey het toch vooral van hard werken en een fantastische teamspirit hebben. Wat voor de Engelsen vooral telde: de wereldbeker ging in de toen 36-jarige geschiedenis van het WK eindelijk naar het land waar de voetbalsport ook was `uitgevonden’

Wedstrijdgegevens:
30 juli 1966
WK finale Engeland – West Duitsland 4-2 (n.v.)
Doelpunten: 0-1 Haller 12′, 1-1 Hurst 18′, 2-1 Peters 78′, 2-2 Weber 89′, 3-2 Hurst 101′, 4-2 Hurst 120′
Wembley stadion
Toeschouwers: 98.000
Scheidsrechter: Gottfried Dienst (Zwitserland)

Engeland:
1 Gordon Banks, 2 George Cohen, 5 Jack Charlton, 6 Bobby Moore, 3 Ray Wilson, 4 Nobby Stiles, 7 Alan Ball, 9 Bobby Charlton, 16 Martin Peters,’ 10 Geoff Hurst, 21 Roger Hunt.
Coach: Alf Ramsey

West-Duitsland:
1 Hans Tilkowski, 2 Horst-Dieter Höttges, 5 Willi Schulz, 6 Wolfgang Weber, 3 Karl-Heinz Schnellinger, 4 Franz Beckenbauer, 12 Wolfgang Overath, 8 Helmut Haller, 9 Uwe Seeler, 10 Sigfried Held, 11 Lothar Emmerich.
Coach: Helmut Schön

Nabeschouwing

Geoff Hurst is de enige maker van een hattrick in een WK-finale. Hij scoorde met zijn hoofd, linker- en rechtervoet. Duitsland voegde zich bij een niet te benijden record. In vijf achtereenvolgende WK-finales verloor het team dat als eerste had gescoord.

Ramsey pepte zijn spelers voor de verlenging op met de beroemde woorden "Jullie hebben al een keer gewonnen, doe het nu nog een keer." Met de keuze voor Hurst haalde Ramsey zijn gelijk. Greaves was geliefder bij het publiek, maar Hurst verving hem in de kwartfinale en behield zijn plaats. Ramsey werd kort na de overwinning geridderd. Bobby Charlton en Geoff Hurst ontvingen later dezelfde onderscheiding.

Bobby Charlton werd uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Voor Eusebio was enkel de troostprijs als topscorer weggelegd.

Martin Peters scoort de tweede goal voor Engeland.
foto: onbekend

Efedrine

Drie voetballers van West-Duitsland zijn na afloop van de WK-finale van 1966 positief getest op doping. Dat stelde het tijdschrift Der Spiegel in oktober 2011 op basis van een officieel document van een WK-official.

Na de door West-Duitsland verloren WK-finale werden drie spelers van West-Duitsland positief getest op doping. Welke spelers dat precies waren is niet vermeld. De Russische WK-official Mihailo Andrejevic verstuurde zijn lang geheim gebleven rapport pas maanden na afloop van de finale naar de FIFA. De wereldvoetbalbond liet in een reactie weten dat de zaak wordt onderzocht. (nooit meer iets over gehoord)

Bij het trio Duitsers waren sporen van efedrine gevonden. Het is een middel dat gebruikt zou kunnen worden als medicijn tegen verkoudheid, maar het is ook een stimulerend middel dat op de lijst van verboden middelen stond ten tijde van de start van het WK. Spelers werden tijdens dit toernooi voor het eerst gecontroleerd op doping.

Diplomaten uit Engeland in het nauw door WK 1966

Engelse diplomaten in Zuid- en Midden-Amerika hebben na de finale van het WK-voetbal in 1966 grote inspanningen moeten leveren om het geschonden imago van het land te herstellen….

Engeland werd bij het in eigen land gehouden evenement wereldkampioen door in de finale West-Duitsland met 4-2 te verslaan. In Zuid- en Midden-Amerika werd deze eindstrijd beschouwd als een logische ontknoping van een Europese samenzwering. In Mexico werd de Engelse ambassade al tijdens de WK-eindronde met een bomaanslag bedreigd.

Voor de deuren van de woning van de Britse afgezant in Montevideo verzamelde zich een grote menigte die het huis wilde bestormen. Op vele plaatsen hebben de regerings- vertegenwoordigers tot ver na het toernooi extra politie-bescherming gehad.

Vrijwel alle diplomaten lieten de Engelse regering in Londen al gedurende het WK weten dat het aanzien van het land in Zuid- en Midden-Amerika grote schade opliep tijd. Het rotsvaste geloof in het Engelse fair-play was op slag verdwenen door de gang van zaken in Engeland.De verontwaardiging op het Amerikaanse continent was vooral groot omdat de Engelse scheidsrechter in het treffen tegen West-Duitsland twee Uruguyaanse spelers uit het veld had gestuurd.

De Argentijnse aanvoerder Antonio Rattin wordt van het veld gestuurd in de wedstrijd tegen Engeland.
foto: BBC

De Argentijnse aanvoerder Rattin werd in de ontmoeting met Engeland door de Duitse scheidsrechter Kreitlein uit het veld gestuurd. De Engelse bondscoach Alf Ramsey noemde de Argentijnse spelers na het spijkerharde treffen ‘beesten’. Een opmerking die nogal wat reacties losmaakte in Argentinië. De latere FIFA-voorzitter João Havelange, toen nog president van de Braziliaanse voetbalbond, beschuldigde de Engelsen ervan ‘politieke’ scheidsrechters te hebben aangewezen en ze bovendien te hebben omgekocht.

In de onlangs geopenbaarde brief van de Engelse ambassadeur in Montevideo schrijft deze aan de Engelse regering: "Het is natuurlijk onzin om te geloven in de hier verspreide theorie dat achter elke nederlaag van een Zuid-Amerikaanse ploeg een complot zit. Maar helaas moet ik ook constateren dat teveel van deze heel normale en vriendelijke burgers van Uruguay ervan overtuigd zijn geraakt dat de traditionele Britse fair-play niet meer bestaat."

Londen reageerde met een oproep aan alle posten in Midden- en Zuid-Amerika om een vriendelijkheidsoffensief te starten.

Nederland en het WK van 1966

Nederland speelde net als tijdens een aantal eerdere edities van het WK geen enkele rol van betekenis. Net als in 1950, 1954 en 1958 slaagde men er niet in om zich te kwalificeren voor het eindtoernooi, al had men zich in ieder geval wel ingeschreven voor de kwali- ficaties. Deze werden gespeeld tegen Noord-Ierland, Zwitserland en Albanië. Zwitserland was destijds een uitstekend team, waardoor Nederland er niet in wist te slagen om zich te kwalificeren als winnaar van de groep. Sterker nog, het was Noord-Ierland dat met een tweede plaats dichterbij kwalificatie voor het WK in 1966 was, maar Zwitserland dat het uiteindelijk lukte.

WK 2010; omgekeerd recht evenredig

Wat als scheidsrechter Jorge Larrionda in de 38e minuut van de achtste finale op het WK tussen Duitsland en Engeland ‘gewoon’ de treffer van Frank Lampard had waargenomen? Die vraag heeft Engeland nog even bezighouden. In het stadion van Bloemfontein en op televisie zag nagenoeg iedereen dat het schot van Lampard ruimschoots de doellijn was gepasseerd en dat Engeland daarmee op 2-2 zou zijn gekomen. Larrionda en zijn assistenten zagen het echter niet en mede daarom kon Duitsland na rust uitlopen naar een 4-1-overwinning.

De clash tussen Duitsland en Engeland werd zo een klassieker die een prominente plaats zal krijgen in geschiedenisboeken. De vergelijking met de WK-finale van 1966 drong zich direct op. Op Wembley maakte de Engelsman Geoff Hurst een van de meest controversiële doelpunten uit de historie. Mede dankzij het vermeende doelpunt van Hurst won Engeland met 4-2.

Doelpunt dat nooit werd gegeven: Frank Lampard’s schot gaat duidelijk over de lijn.
foto: Telegraph

"We hebben Wembley nu rechtgezet", sprak de Duitse uitblinker Thomas Müller glimlachend. Het toptalent van Bayern München zag Lampard in de 38e minuut vanaf twintig meter hard uithalen. De bal verdween via de onderkant van de lat ruimschoots achter de doellijn, om met een vreemde stuit opnieuw via de lat in handen van de Duitse doelman Manuel Neuer te belanden.

"Ik heb maar snel weer uitgetrapt zodat de scheidsrechter niet kon gaan denken dat de bal er misschien inderdaad wel in zat", verklaarde Neuer. Larrionda liet het spel doodleuk doorgaan en ook zijn grensrechter greep niet in. "Ik kon vanaf mijn plek op de tribune zien dat die bal over de doellijn was", gaf de voorzitter van de Duitse voetbalbond al tijdens de rust toe.

De Duitsers konden ook niet anders dan eerlijk toegeven dat het een doelpunt was. Op televisiebeelden was duidelijk te zien dat de bal zeker dertig centimeter over de lijn was. "Dit was een onvergeeflijke fout", zei voormalig topscheidsrechter Helmut Krug. "De grensrechter had het moeten zien. De bal was duidelijk over de lijn. Een assistent moet dat zien, ook zonder herhalingen op televisie.". Krug kreeg bijval van het Duitse voetbalicoon Franz Beckenbauer. "Het was gewoon een doelpunt, dat had de grensrechter moeten zien."

Toch was de zege van Duitsland uiteindelijk niet ‘gestolen’. Vooral in het eerste halfuur speelde de ploeg van Joachim Löw de Engelsen regelmatig zoek. Matthew Upson liet zich na twintig minuten simpel opzij zetten door Miroslav Klose, die wél attent reageerde bij een verre uittrap van Neuer. Klose tikte de bal met de punt van zijn voet langs doelman David James (1-0). Enkele minuten later verdubbelde Lukas Podolski op aangeven van Müller de score.

Nog geen minuut nadat Upson de Engelsen met een kopbal had teruggebracht in de wedstrijd, dacht Lampard de gelijkmaker aan te tekenen. Het doelpunt werd hem echter ontnomen door Larrionda en diens assistent langs de lijn. In de tweede helft liep Duitsland uit naar een ietwat geflatteerde zege. Müller rondde twee vloeiende counters beheerst af, waardoor de Duitsers niet alleen revanche namen voor 1966 maar ook doorstoten naar de kwartfinale van het WK.

Bronnen en referenties
gymbo.plazilla.com, npogeschiedenis.nl, historiek.net, Algemeen Dagblad (AD), Voetbal International (VI), NOS, Volkskrant, NRC