(88) 2006: 9 juli WK finale: Italie – Frankrijk 1-1 (5-3 ns.)

Zidane verliest zijn hoofd

De finale van het wereldkampioenschap voetbal 2006 vond plaats op 9 juli 2006 tussen Italië en Frankrijk. De finale is een legendarische wedstrijd geworden. Een geniale goal van Zidane, een rode kaart voor de afscheid nemende aanvoerder en een penaltyserie waarin Italië koeler bleek dan de Fransen

De finale vond plaats in het Olympiastadion in Berlijn. Net als in 1994, toen Italië van Brazilië verloor, brachten strafschoppen de beslissing. Voor het eerst sinds de WK-finale van 1978 (Argentinië – Nederland) vond een finale plaats zonder Brazilië of Duitsland. Italië stond voor de zesde keer in finale na de gewonnen kampioenschappen van 1934, 1938 en 1982, en de verloren finales van 1970 en 1994.

Voor Frankrijk was het de tweede WK-finale na de zege in eigen land op het WK van 1998. Van de achttien kampioenschappen was dit de zevende ‘Europese finale’ en de eerste na 1982 (Italië – West-Duitsland). Voor de Italiaan Fabio Cannavaro was de finale zijn 100e interland en voor de Fransman Zinédine Zidane zijn laatste wedstrijd.

Net als vier jaar eerder waren de Brazilianen dé favoriet. Ronaldo kreeg opnieuw het gezelschap van Ronaldinho, die toen gezien werd als de beste voetballer ter wereld. De aanvaller had net FC Barcelona naar de Champions League-winst geloodst en zag op het WK andere toppers als Kaka en Adriano naast zich lopen.

Het land won in Duitsland wel zijn eerste vier partijen, maar strandde in de kwartfinale op het Frankrijk van Zinedine Zidane. Die Franse ploeg was het WK moeizaam begonnen met gelijke spelen tegen Zwitserland en Zuid-Korea, maar daarna kwamen Thierry Henry en co toch op toerental.

Frankrijk schakelde het hoog aangeschreven Spanje uit (3-1) en daarna moesten ook Brazilië (1-0) en het Portugal van Cristiano Ronaldo(1-0) eraan geloven. De 34-jarige Zidane regisseerde daarbij het Franse elftal zoals in zijn beste dagen. In de finale stootten de Fransen echter op Italië.

Topcoach Marcelo Lippi had van zijn ploeg een hecht blok gemaakt. De Italianen waren onder impuls van draaischijf Andrea Pirlo verder geslopen, mede door een onverdiende zege tegen Australië. In de halve finales toonde Italië zich na verlengingen sterker dan gastland Duitsland, dat onder coach Jürgen Klinsmann verfrissend voetbal had gebracht.

WK finale 2006: Italië – Frankrijk

De finale kende een zeer hectische openingsfase. Met nog geen minuut op de klok kreeg Henry een behoorlijke klap te verduren. De spits kwam in botsing met Cannavaro en bleef roerloos op de grond liggen. Ook na behandeling aan zijn hoofd oogde de spits groggy, maar na een rustpauze kwam hij weer binnen de lijnen.

Nog niet terug op zijn stoel kon de Franse arts zijn dokterstas opnieuw pakken, toen Zambrotta Viera onderuit schopte met een gevaarlijke sliding. Het kwam de Juventus-verdediger op geel te staan.

Al na vijf minuten kreeg Frankrijk een penalty omdat Florent Malouda gebeukt werd door Marco Materazzi (althans, daar leek het op, of het echt was was onduidelijk). Zinedine Zidane stond achter de bal om hem te nemen, hij schoot op de Panenka manier onderkant lat, de bal stuiterde, kwam weer op de lat en ging het veld in. Was hij over de lijn geweest? Ja, zei de scheidsrechter en hij had gelijk. 0-1.

Zinedine Zidane zet Frankrijk al vroeg op voorsprong door een strafschop te benutten.
foto: onbekend

Toen zette Italië aan. Gattuso, Pirlo, Camoranesi, Totti, Toni en de opkomende linksback Fabio Grosso zetten zoveel druk, dat verdedigers Lilian Thuram en William Gallas alleen met heroïsch stunt en vliegwerk staande konden blijven. Tot de 18e minuut.

Zondebok Materazzi had niet veel tijd nodig zijn fout te herstellen. Bij een corner van Pirlo torende de voorstopper boven de ook niet kleine Viera uit en kopte raak: 1-1. Een finale- waardige openingsfase.

Met een gelijke stand kon Frankrijk ook af en toe iets terugdoen, met voorin Thierry Henry, die eindelijk zijn goede vorm te pakken had. Maar de Azzurri bleven levens- gevaarlijk uit corners. Een kopbal van Luca Toni werd door Barthez gekeerd en Materazzi raakte nog de lat.

De gelijkmaker van Italië door Materazzi met een kopbal in de 18e minuut
foto: onbekend

Na de rust waren de Fransen beter. Zidane, Henry, Ribéry en Malouda lieten hun klasse zien, individuele klasse die Italië niet in huis had. Maar de Italianen bleven gevaarlijk en stichtten al vroeg in de tweede helft voor gevaar van het doel van Barthez, maar uit de scrimmage kon het beslissende zetje niet gegeven worden. Henry en Malouda waren daarna enkele malen zeer gevaarlijk. Het kopdoelpunt van Toni veranderde niets aan de score; de goalgetter stond in buitenspelpositie en werd teruggefloten.

Beide verdedigingsblokken bleken een onneembare vesting voor de spitsen. Thuram (Frankrijk) en Cannavaro (Italië) speelden tot de finale een uitstekend WK en waren ook in de eindstrijd niet van hun stuk te brengen. Achter de defensieve zekerheden speelden Barthez (op één slippertje na) en Buffon een knappe finale.

In een lager tempo en met veel onderbrekingen sukkelde de wedstrijd richting verlenging. Frankrijk was de ploeg met het initiatief, het team met de ideeën. Italië had echter altijd een antwoord op de aanvalspogingen van de tegenstander.

Kortsluiting bij Zidane

In de verlenging wijzigde het spelbeeld nauwelijks. Frankrijk zocht de aanval, voor- namelijk in de persoon van Henry. Cannavaro verpersoonlijkte het catenaccio-spel door elke aanvalsgolf vakkundig te elimineren.

Zidane was dichtbij dé bekroning op zijn loopbaan toen hij een zelf opgezette aanval via een voorzet van Sagnol hard richting doel kopte. De redding van Buffon was even mooi als de inzet van Zidane. Hoewel de Fransen ook Ribery en Henry moesten wisselen bleven zij toch de partij met de drang naar voren.

Eén moment van kortsluiting in het hoofd van Zinedine Zidane maakte een bizar einde aan zijn glorieuze loopbaan, en eigenlijk ook aan de Franse kansen op de wereldtitel.

Het moet hebben gestormd in zijn hoofd. In de 110de minuut van Frankrijk – Italië gebeurt het onwaarschijnlijke. Zizou de tovenaar, loopt naast Marco Materazzi, een Italiaanse sloper van het betere soort. De stand is gelijk Frankrijk is beter. De twee bakkeleien wat. Zidane versnelt even de pas, draait zich dan om, wacht tot de verdediger bij hem is en geeft de Italiaan een keiharde kopstoot in de borststreek. De bal is ver weg.

Kortsluiting: Zidana geeft Materazzi een kopstoot op zijn borst
foto: onbekend

Buiten het zicht van de scheidsrechter beukte hij met zijn hoofd de verdediger omver. Het is een ongelooflijk beeld dat aan duizenden mensen in het stadion voorbijgaat. Maar de camera’s registreren bijna alles en herhalen het gebeuren telkens weer.

De Italiaanse doelman Buffon rende na het incident direct naar de assistent om hem op de actie van de Fransman te wijzen. Daarop volgde overleg met de scheidsrechter. De grens- rechter had het geconstateerd en op advies van zijn assistent kon de Argentijnse leidsman niets anders doen dan Zidane een trieste aftocht te geven.

Buiten het zicht van de scheidsrechter beukt Zidane Materazzi tegen de grond
foto: onbekend

Heeft Materazzi iets verschrikkelijks tegen hem gezegd, zoals Staelens in 1998 tegen Kluivert riep dat hij een verkrachter en een moordenaar was, waarop Kluivert reageerde. Was hij Materazzi’s taaiheid beu? Zidane was vermoeid, dat was duidelijk. In de eerste verlenging had hij naar zijn dijbeen gegrepen. Maar telkens raapte hij de draad van de wedstrijd op.

Na de finale gingen allerlei verhalen de ronde, zo zou Materazzi de Fransman hebben uitgescholden voor terrorist, en tevens zijn zus en moeder hebben beledigd.

Naar Materazzi’s zeggen lag het echter anders: hij trok Zidane aan zijn shirtje, waarop deze zou hebben geroepen: "Als je mijn shirt zo graag wil hebben, geef ik je het wel na de wedstrijd."

Hierop antwoordde Materazzi dat hij dan "liever het zusje van Zidane zou willen." Volgens Materazzi een defensief, verbaal antwoord op de provocatie.

De kopstoot van de voormalig voetballer van onder meer Juventus en Real Madrid bleek het laatste wapenfeit van de middenvelder uit zijn carrière te zijn. En toch past de aftocht ook bij de 34-jarige Zidane, die mysterieus is. Ook in 1998, tijdens het door Frankrijk gewonnen WK, kreeg hij de rode kaart. Destijds ging hij op de borst van een Arabier staan, maar kreeg hij een straf zonder gevolgen: twee duels schorsing. Hij was ruimschoots op tijd terug om toe te slaan in de finale tegen Brazilië, met twee kopballen.

Italië vecht zich naar wereldtitel: 5-3 na penalties

Er werd niet gescoord in de verlenging, zodat de wedstrijd op een 1-1 eindigde. Het was de tweede keer in de geschiedenis dat strafschoppen de beslissing moesten brengen. De eerste keer was het Italië dat verloor in 1994 tegen Brazilië.

Andrea Pirlo, namens Italië, nam de eerste, erin. Sylvain Wiltord, ingevallen, scoorde ook, 1-1. Toen Marco Materazzi, en ook hij schoot hem tegen de touwen. David Trezeguet moest toen, maar hij raakte de lat en de bal stuiterde weer op de grond, maar deze zat niet. David Trezeguet was de man die zes jaar eerder, in de finale van Euro 2000 de ‘Golden Goal’ had gescoord tegen Italië.

Daarna Alessandro Del Piero en natuurlijk scoorde hij. Linksback Eric Abidal moest Frankrijk in de race houden en dat lukte. Toen Daniele De Rossi, die tot aan de finale geschorst was en nu dus weer mee mocht doen. Hij scoorde. Willy Sagnol scoorde voor de Fransen en hij moest hopen dat de volgende van Italië gemist werd.

Fabio Grosso nam hem en… scoorde! Italië wereldkampioen! Na vierentwintig jaar weer Italië en de Fransen konden de tranen niet bedwingen. Fabio Cannavaro mocht als aanvoerder de beker als eerste optillen en een gejuich barstte los. Italië’ wereldkampioen.


Fabio Grosso scoort de beslissende penalty en laat de Franse doelman Fabien Barthez kansloos
foto: DPA/KAY NIETFELD

De Italianen staan allemaal bij elkaar tijdens de strafschoppenserie. Behalve Materazzi.

Hij is bij de hoekschopvlag en laat zich vallen als Grosso de beslissende strafschop benut. Het is een andere val dan die van een kwartier eerder.

Italië werd dus voor de vierde keer wereldkampioen. Voor het Brons zou Duitsland Portugal kloppen met 3-1.

Wedstrijdgegevens:
9 juli 2006
Italië – Frankrijk 1-1, n.v. 5-3 na strafschoppen
Doelpunten: Zidane 7′ 0-1 penalty, Materazzi 19′ 1-1
Strafschoppen: Pirlo (1-0), Wiltord (1-1), Materazzi (2-1), Trezeguet (gemist), De Rossi (3-1), Abidal (3-2),
Del Piero (4-2), Sagnol (4-3), Grosso (5-3)
Olympiastadion in Berlijn, Duitsland
Scheidsrechter: Horacio Elizondo (Argentinië)

Italië:
Gianluigi Buffon, Gianluca Zambrotta, Fabio Cannavaro, Marco Materazzi, Fabio Grosso, Mauro Camoranesi (86′ Alessandro Del Piero), Gennaro Gattuso Andrea Pirlo Simone Perrotta (61′ Daniele De Rossi), Francesco Totti (61′ Vincenzo Iaquinta) en Luca Toni.
Coach: Marcello Lippi.

Frankrijk:
Fabien Barthez, Willy Sagnol, Lilian Thuram, William Gallas , Éric Abidal, Patrick Vieira (56′ Alou Diarra), Claude Makélélé Zinédine Zidane (Weggestuurd), Franck Ribéry (100′ David Trezeguet), Thierry Henry (107′ Sylvain Wiltord) en Florent Malouda.
Coach: Raymond Domenech.

Triest afscheid Zidane

Hoe wreed ook, maar de rode kaart waarmee Zinedine Zidane afscheid nam van het voetbal, past bij hem. De verloren finale. Het maakte in zekere zin de cirkel rond. Zijn eerste grote finale (met Bordeaux) verloor hij. En tijdens het WK in 1998 moest hij al eens met de rode kaart van het veld. Zidane is een grandioze balvirtuoos, maar evenzeer snel aangebrand.

Bondscoach Raymond Domenech van Frankrijk begrijpt de kopstoot van Zinedine Zidane in de finale van het WK tegen Italië. "Als je tachtig minuten wordt geslagen en geschopt, zijn er momenten dat je je hoofd niet meer koel houdt”, aldus Domenech. “Ik praat het niet goed, maar ik begrijp het wel."

"Je kan wel zeggen dat het moment ons de kop heeft gekost", vervolgt Domenech, die de zege van Italië niet terecht vond. "Zeker in de extra tijd speelde Italië voor een penalty- serie. Wij kunnen alleen maar teleurgesteld zijn. Niet over ons toernooi, maar over de manier waarop het is geëindigd. Wij verdienden het om te winnen."

Zinedine Zidane loopt onder applaus van coach Raymond Domenech het veld ad na zijn rode kaart
foto: onbkend

Zinedine Zidane werd ondanks zijn rode kaart in de WK-finale uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Bij een verkiezing onder journalisten bleef de Fransman de wereld- kampioenen Fabio Cannavaro en Andrea Pirlo voor.

Gianluigi Buffon werd na de finale tot beste keeper van het toernooi verkozen. De Italiaan kreeg slechts twee treffers te verwerken: een eigen doelpunt van Zaccardo en een penalty van Zidane.

Bronnen en referenties
labdarugo.be, buitenkantvoet.com, voetbalnieuws.be, nickerie.net, Volkskrant, voetbalzone.nl, voetbal24.be, strafschop.nl.