(24) 1967: 5 november Wereldbeker: Racing Club – Celtic (beslissingswedstrijd)

Bloed aan de paal (1)

De veldslagen van Bern en Santiago komen misschien ook in aanmerking, maar al met al was dit misschien de smerigste wedstrijd ooit. De wedstrijd begon onder een ongunstig gesternte. De kampioenen van Europa en Zuid-Amerika hadden al twee wedstrijden om de wereldbeker voor clubs uitgevochten (soms letterlijk) en waren op 2-2 beland. Een beslissings- wedstrijd was daarom vragen om moeilijkheden.

Aangezien de Argentijnen in de eerste twee wedstrijden een geweldscampagne hadden gevoerd, met name tegen hun plaaggeest Jimmy Johnstone, stonden er nog enkele onbetaalde rekeningen open. Een neutrale scheidsrechter werd aangesteld, in de ijdele hoop dat deze de spanningen weg zou nemen.

Eigenlijk al vanaf 1966 was het Zuidamerikaanse voetbal, vooral het Argentijnse voetbal, in Europa vervloekt. Op de WK-eindronde van 1966 in Engeland ging Argentinië tijdens de kwartfinale tegen het gastland volledig door het lint. Op Wembley begon aanvoerder Antonio Rattin vrijwel vanaf de aftrap ruzie te maken met tegenstanders en de Duitse scheidsrechter Rudolf Kreitlein. Na ruim een half uur was Kreitlein alle beledigingen beu en stuurde hij Rattin van het veld. De politie en Fifa-official Ken Aston moesten er aan te pas komen om de captain daadwerkelijk in de kleedkamer te krijgen.

De Argentijn Antonio Rattin wordt op het WK van 1966 uit het veld gestuurd.
foto: Getty Images

Tien minuten lag de wedstrijd stil, nadien schopten vrijwel alle spelers van de verliezende ploeg wild om zich heen. Na afloop besteedde de Engelse coach Alf Ramsey precies één woord aan de tegestander: "Animals." Met die bondige samenvatting werd zwaar geblokletterd in de koppen van de kranten. Vanuit Argentinië, dat zich diep beledigd voelde, ontstonden vervolgens politiek getinte protesten. Onder druk van de Engelse voetbalbond besloot Ramsey zijn uitspraak terug te nemen.

Tijdens het WK van 1966 was er nog een ploeg die zich ernstig misdroeg: Uruguay. In de kwartfinale tegen West-Duitsland speelden ook deze Zuidamerikanen zeer grof. Scheidsrechter Jim Finney stuurde twee man van het veld: Horacio Troche en Hector Silva. Het waren deze taferelen die alle Britten zich haarscherp konden herinneren, toen het een jaar later voor de wereldbeker voor clubteams voor het eerst echt finaal uit de hand liep.

Wereldbeker 1967: Racing Club-Celtic. Schoppen troef.
foto: onbekend

Dat was het geval in Uruguays hoofdstad Montevideo, waar Celtic en Racing Club Buenos Aires hun derde wedstrijd speelden. Celtic had in Glasgow met 1-0 gewonnen, Racing de return met 2-1.

In Buenos Aires waren al grote problemen ontstaan. Celtic was contre coeur aan de letterlijke vechtpartij begonnen, nadat doelman Ronnie Simpson tijdens de warming up door een steen aan het hoofd was geraakt. De verwonding was van dien aard, dat tweede doelman John Fallon onder de lat moest. In Montevideo gedroeg het publiek in het Centenar-stadion zich buitengewoon anti-Argentijns. Van begin af aan was het vechten geblazen. Vijf man werden van het veld gestuurd door scheidsrechter Perez Osorio uit Paraguay. De arme man wist niet hoe hij het had en stond op den duur met zijn handen in de zij naar weer een kluwen vechtende voetballers te kijken. De politie, het geweer in de aanslag, deelde hier en daar wat spelers klappen uit.

Hoewel vooral de Argentijnen verantwoordelijk waren voor de toonzetting van de wedstrijd, moet eerlijkheidshalve gezegd worden dat ook de spelers van Celtic zich niet onbetuigd lieten. Toen bij het elftal van Jock Stein eenmaal de stoppen waren doorgeslagen, ontwikkelde de wedstrijd zich tot een ordinaire veldslag, geladeerd met hier en daar een vleugje voetbal.

Ook Celtic laat zich gaan in de veldslag tegen Racing Club.
foto: onbekend

Het wegsturen van Rulli in de zevenendertigste minuut was de aanleiding tot een vechtpartij waarbij nog twee speler het veld werden uitgestuurd en de plaatselijke oproerpolitie tussenbeide moest komen.

Jimmy Johnstone was de vierde speler die kon inrukken. Tot het uiterste getergd moest hij na een elleboogstoot tot teleurstelling van de lokale toeschouwers van het veld.

Van de Racing-brigade werden Basile en Rulli weggestuurd, bij Celtic haalden Bobby Lennox, Jimmy Johnstone en John Hughes het einde niet. Basile weigerde te vertrekken.

Net als bij Rattin een jaar eerder, moest de politie hem van het veld voeren. Er werd in de slotfase van het door Racing met 1-0 gewonnen duel nog een zesde speler door Osorio te verstaan gegeven dat hij niet meer mee mocht doen. Dat was de Schot Bertie Auld. Hij weigerde echter het veld te verlaten, waarna de scheidsrechter hem in de chaos hem maar liet staan.

Oproerpolitie probeert de orde te herstellen in de beslissingswedstrijd Racing Club – Celtic.
foto: onbekend

Wat ? De uitslag ? O, Racing won met 1-0.

Wedstrijdgegevens:
5 november 1967
Beslissingswedstrijd wereldbeker voor clubteams
Racing Club – Celtic 1-0
Deolpunt: Cardenas
Estadio Centenario, Montevideo-Uruguay
Scheidrechter: Perez Osorio (Paragauy)

Racing Club:
1. Cejas, 2. Perfumo, 3. Chabay, 4. Martin, 5. Rulli, 6. Basile, 7. Cardoso, 8. Maschio, 9. Cardenas, 10. Rodriquez, 11. Raffo.
Coach: Juan José Pizzuti.

Celtic:
1. Fallon, 2. Craig, 3. Gemmel, 4. Murdoch, 5. McNeill, 6. Clark, 7. Johnstone, 8. Lennox, 9. Wallace, 10. Auld, 11. Hughes.
Coach: Jock Stein.

Een jaar later was het opnieuw mis en weer ging het om een Brits-Argentijnse ontmoeting: Estudiantes-Manchester United. Van overheidswege was voor aanvang van de eerste partij in Buenos Aires geprobeerd de spelers van beide partijen bij elkaar te krijgen. Op voorhand moesten de teams zich met elkaar verzoenen. De Engelse spelers verschenen op het afgesproken tijdstip, maar de jongens van Estudiantes bleven weg. In de praktijk van de wedstrijd was schoppen andermaal troef.

Ook de return in Manchester ontaardde. George Best en Juan Medina werden van het veld gestuurd. Dit alles was echter nog niets in vergelijking met de puinhoop die weer een jaar later, in 1969, tijdens Estudiantes-AC Milan ontstond.

Wereldbeker 1968: José Hugo Medina van Estudiantes wordt samen met George Best het veld uitgestuurd.
foto: PPP

Wereldbeker voor clubteams

Het idee voor de cup was afkomstig van Henri Delaunay. Hij stelde de wedstrijd tussen de beide continentale bekerwinnaars voor, zodat de clubs uit de twee belangrijkste voetbalcontinenten, Europa en Zuid-Amerika, konden beslissen wie de beste club van de wereld was. Er was wel al een dergelijk toernooi, de Pequeña Copa del Mundo, maar dit toernooi dat sinds 1952 werd gehouden stond los van de Europese voetbalbond UEFA en de Zuid-Amerikaanse voetbalbond CONMEBOL. Waar de Europese Europa Cup I al bestond, was er nog geen tegenhanger in Zuid-Amerika, waarop de Copa Libertadores door de CONMEBOL in het leven werd geroepen, zodat de strijd om de wereldbeker mogelijk was.

Oorspronkelijk bestond de strijd om de Wereldbeker uit een uit- en thuisduel, tot 1968 werd er een derde duel gespeeld indien nodig, daarna werd er via strafschoppen beslist. Door de extreem gewelddadige finale van 1969 waarin de spelers van Estudiantes de spelers van Milan bewust fysiek verwondden, lieten sommige Europese ploegen de beker in de jaren zeventig links liggen.