(57) 1982: 5 juli WK: Italie – Brazilie 3-2

De wederopstanding van Paolo Rossi.

Op 5 juli 1982 troffen Brazilië en Italië elkaar op het WK in Spanje. Het werd één van de mooiste WK-wedstrijden aller tijden. Het betekende de weder- opstanding van Paolo Rossi, die tot dat moment sterk werd bekritiseerd door Italiaanse media. De uiteindelijke winnaar schakelde de gedoodverfde favoriet uit voor de WK titel in een absolute klassieker. Brazilië was al 24 wedstrijden ongeslagen en hoefde alleen maar gelijk te spelen om door te gaan naar de halve finale. Italië daarentegen had in het toernooi een moeizame start gekend en zich met drie gelijke spelen door de groepsfase geworsteld.

Het WK van 1982 werd gespeeld met 24 landen, wat een uitbreiding betekende ten opzichte van de eerdere jaren waarin het toernooi werd georganiseerd. Tijdens eerdere edities was er altijd plaats geweest voor 16 verschillende landen. Door meer landen toe te laten was het mogelijk om ook de werelddelen naast Europa en Zuid-Amerika wat meer kans te bieden. Tijdens de afgelopen edities was gebleken dat ook die landen meer ambities hadden dan die voor een rol in de marge van het spel. Het WK in 1982 zorgde voor een belangrijke uitbreiding van het toernooi, die in 1998 voortgezet zou worden. De FIFA kon tevreden zijn over hun eerste 24 ploegen Wereldbeker: een verdiend winnaar, veel prachtige doelpunten, spannende wedstrijden en goede nieuwkomers.

Nederland wist tijdens het WK van 1982 helaas geen enkele rol van betekenis te spelen. Om zich te kwalificeren werd er gespeeld in een poule met nog vier andere teams. Van de landen België, Frankrijk, Ierland en Cyprus deed alleen de laatstgenoemde het nog minder goed dan Nederland. Het Nederlands Elftal werd vierde achter België, Frankrijk en Ierland en mocht om die reden niet deelnemen aan het WK van 1982 dat in Spanje georganiseerd werd. De Nederlandse toeschouwers diende het WK uit dat jaar achter de televisie of op de tribune te volgen, om te zien hoe de andere landen om de titel zouden gaan strijden.

2e Ronde Groep C, poule des doods

Italië begon het toernooi slecht met drie gelijke spelen tegen Polen, Kameroen en Peru. Met de hakken over de sloot werd de tweede ronde behaald. In de tweede ronde werden Argentinië, Brazilië en Italië bij elkaar ingedeeld in groep C, de winnaar van deze ijzersterke groep zou zich plaatsen voor de halve finale.

29 juni 1982> Italië-Argentinië 2 – 1
(Doelpunten: Marco Tardelli 55′, Antonio Cabrini 67′, Daniel Passarella 83′)
2 juli 1982: Brazilië-Argentinië 3 – 1
(Doelpunten: Zico 11′, Serginho 66′, Júnior 75′, Ramón Díaz 89′)

Terwijl het grote stadion van Nou Camp halfvol liep voor wedstrijden als Polen-Sovjet-Unie, vonden in het veel kleinere Sarrià stadion van Barcelona drie geweldige krakers plaats, waar twee oud-wereldkampioenen (Italië en Brazilië) en regerend wereldkampioen Argentinië vochten om een plek in de halve finale.

Na een matige eerste ronde gaf niemand Italië tegen Argentinië een kans, maar coach Enzo Bearzot beriep zich op het aloude catenaccio-systeem, het liet Argentinië de wedstrijd domineren en zinspeelde op uitvallen. Tweemaal was Italië in de tegenaanval succesvol via Marco Tardelli en linksback Antonio Cabrini en won daardoor met 2-1.

Interessanter was het duel binnen het duel: Bearzot offerde de Marco Gentile op om Diego Maradona overal te schaduwen, waar Maradona liep was ook Gentile. Omdat Maradonna niet werd beschermd door de scheidsrechter, kon Gentile zich ongegeneerd uitleven en had eigenlijk een rode kaart moeten krijgen, hij kreeg slechts geel.

WK 1982: Brazilië met Falcao zoekt de aanval tegen Argentinië.
foto: Press Association

De tactiek werkte wel, Maradonna raakte gefrustreerd, kreeg zelf ook een gele kaart en kwam niet verder dan een vrije trap op de paal. De Brazilianen hadden een totaal andere benadering om de Argentijnen te bestrijden. De strijd was gelijkwaardig, maar de extra klasse van de Brazilianen gaf de doorslag. Zico scoorde na een verwoestende vrije trap van Éder, Serginho scoorde na flitsend voorbereidend werk van Éder, Zico en Falcao en verdediger Junior maakte het derde doelpunt na snel combinatie-spel met Zico.

Maradona kon niet op tegen al dat geweld, probeerde nog een strafschop te versieren, raakte gefrustreerd en werd vijf minuten voor tijd uit het veld gestuurd na een ordinaire schop op Batista. De Brazilianen waren nonchalant in de verdediging, gaven veel kansen weg en de tegentreffer van Ramon Diaz was een weggevertje.

En op 5 juli moest alweer een kraker uitsluitsel geven welke ploeg de halve finale zou bereiken: Italië of Brazilië ?

Zinderende wedstrijd: Italië – Brazilië

Op maandagmiddag 5 juli 1982 om kwart over vijf staan twee doorgewinterde ploegen tegenover elkaar. Het kleine Sarrià-stadion is weer tot de laatste plaats bezet en kookt onder een adembenemende zon bij een temperatuur van 38 graden in de schaduw. Zolen van espadrilles blijven in het asfalt staan. Alles trilt en swingt op de betonnen tribunes op het ritme van de sambatrommelaars.

Brazilië heeft aan een gelijkspel voldoende en Italië moet winnen, maar niemand verwacht dat de Azzurri zomaar zullen aanvallen. En toch gebeurt dat vanaf de aftrap. Na vier minuten maait de tot dan in het toernooi zwak spelende Paolo Rossi in kansrijke positie knullig over een voorzet van Marco Tardelli heen.

Na vijf minuten scoort Paolo Rossi, hij kopt bij de tweede paal de bal in het doel nadat hij vrij gelaten werd door de fragiele Braziliaanse verdediging.

De spits, die vanwege een vaag omkoopschandaal twee jaar niet mocht spelen, stapt uit een nachtmerrie en is in een klap weer de Pablito van het WK-78. Eindelijk heeft hij een cruciaal doelpunt gemaakt. Later zal hij verklaren dat dit de belangrijkste treffer in zijn loopbaan is.

Paolo Rossi op weg naar een hattrick tegen Brazilië.
foto: onbekend

Maar op dat moment zindert Sarrià alleen nog maar, want deze goal belooft alles voor een onvergetelijke namiddag. Lang kunnen de Italianen niet genieten van de vroege voor- sprong, want het Braziliaanse middenveld rukt op in hoog tempo op. De sambavoetballers kennen de plicht van het wegwerken van een achterstand. Serginho mist ook een enorme kans als voorbode op een juweel van een doelpunt. Socrates scoort de gelijkmaker door doelman Dino Zoff door de benen te spelen 1-1.

Het wordt nu echt een wedstrijd. Conti dribbelt als een Braziliaan, Antognoni, Rossi en Graziani combineren net zo fraai als Zico, Eder en Socrates. Luizinho tackelt als een Italiaan, maar het is vooral een sportieve wedstrijd in tegenstelling tot de wedstrijd van Italië tegen Argentinië.

Opvallend is wel dat de Brazilianen zich vaak enorm op de eigen helft laten terugvallen en met maar één echte spits spelen. Maar de dreiging komt uit alle hoeken en gaten. Door een afspeelfout van Toninho Cerezo krijgt Rossi na 25 minuten een nieuwe kans en deze laat de spits niet onbenut. Met een droog schot zorgt hij voor 2-1. De Brazilianen vinden dat er nog weinig aan de hand is, maar de neutrale toeschouwers beginnen al met een daverende stunt rekening te houden.

Paolo Rossi scoort één van zijn drie treffers tegen Brazilië.
foto: onbekend

Toch speelt Brazilië vreemd genoeg zijn beste wedstrijd van dit WK, alleen tegen een tegenstander die ook prachtig speelt. Brazilië krijgt kansjes maar de 40-jarige doelman Dino Zoff is met attente reddingen zeer nuttig. Zelfs het uitvallen van verdediger Fulvio Collovati na een half uur wordt opgevangen. Giuseppe Bergomi, slechts 19 jaar, valt in. Hij heeft zijn snor laten staan omdat zijn ploeggenoten anders dachten dat hij nog in de pubertijd zat.

In de tweede helft is Italië drie keer in de buurt om de wedstrijd in het slot te gooien. Conti en Rossi missen goede kansen alleen voor de Braziliaanse doelman Valdir Peres en een zuivere strafschop wordt de Azzurri onthouden wanneer Luizinho Rossi onderuit haalt.

Zoff blijft attent en redt een paar keer knap. Maar Zoff moet zich halverwege de tweede helft gewonnen geven, wanneer Falcao de bal krijgt aangespeeld door Junior en na een prachtige loopactie van Cerezo vrij op het doel kan schieten: 2-2. De Brazilianen hebben aan dit resultaat voldoende maar gaan door met druk zetten, maar Zoff raakt niet onder de indruk van de afstandschoten van Zico en Eder.

Brazilië had nu 20 minuten de tijd de wedstrijd rustig uit te spelen, maar het bleef aanvallen. Uit een hoekschop kwam de beslissende dreun: Rossi was opnieuw vrijgelaten en maakte de 3-2 voor Italië. In de wedstrijd was nog genoeg opwinding in de slotfase: binnen één minuut werd een doelpunt van Antognoni afgekeurd vanwege randje buiten- spel en redde Zoff een kopkans van Oscar net voor de doellijn.

Paolo Rossi (l) schuift de bal naast doelman Waldir Peres en scoort de 3-2. Junior, Luisinho, Oscar en Francesco Graziani van Italië kijken toe.
foto: onbekend

In de blessuretijd voorkwam Zoff opnieuw een doelpunt na een effectvolle hoekschop van Éder. Het bleef 3-2 voor Italië, heel de wereld treurde vanwege het prachtige spel van de Brazilianen, maar de zwakke plekken van het team waren beslissend: de onbetrouwbare verdediging en een matige spits. Rossi transformeerde zichzelf tot de grote held van Italië na al zijn zwakke wedstrijden in het begin van het toernooi.

De Braziliaanse wereld stort in en kleurt de hemel azuurblauw. "Heel Italië in tranen van vreugde," kopt Tuttosport. Alle Italianen gaan de straat op, alsof de 175-jarige vrijheids- strijder Garibaldi weer tot leven is gewekt. In Rome, Milaan, Turijn, Napels en Bologna is sprake van een eruptie van geluk.

Op de Ponte Vecchio van Florence worden verbaasde Japanners voor uren ingesloten door juichende Florentijnen. En in Rio de Janeiro plegen vier volwassen mannen zelfmoord. Deze nederlaag wordt beschouwd als een misdaad. De rest van de wereld kijkt vooral verbaasd naar het scorebord: Brazilië – Italië 2-3:

De Braziliaanse sambavoetballers hadden geen antwoord op het plotselinge aanvallende voetbal van de Italianen, die doorgingen naar de halve finale en uiteindelijk wereld- kampioen werden door West-Duitsland in de finale te verslaan (3-1).

Paolo Rossi hing zijn schoenen aan de haak in 1987, bij Hellas Verona. Hij was de man die op 5 juli 1982 zo’n 120 miljoen Brazilianen deed huilen.

Paolo Rossi ongrijpbaar voor de Braziliaanse verdediging.
foto: onbekend

Wedstrijdgegevens:
5 juli 1982
Italië 3 – 2 Brazilië
Doelpunten: Paolo Rossi 5′, Paolo Rossi 25′, Paolo Rossi 74′, Sócrates 12′, Falcao 68′
Estadio Sarrià, Barcelona
Toeschouwers: 44.000
Scheidsrechter: Abraham Klein (Israël)

Italië
Dino Zoff, Claudio Gentile, Fulvio Collovati (34′), Gaetano Scirea, Antonio Cabrini, Giancarlo Antognoni, Gabriele Oriali, Marco Tardelli (76′), Bruno Conti, Francesco Graziani, Paolo Rossi.
Wissels: Giuseppe Bergomi (34′), Giampiero Marini (76′)
Coach: Enzo Bearzot

Brazilië
Valdir Peres, Leandro, Oscar, Luizinho, Júnior, Toninho Cerezo, Zico, Falcão, Sócrates (71′), Serginho, Éder.
Wissels: Paulo Isidoro (71′).
Coach: Tele Santana.

Italië ging richting halve finale dankzij Rossi’s doelpunten. Daar trof Rossi ook tweemaal tegen de Polen, en op 11 juli 1982 lift Paolo Rossi de Wereldbeker in de lucht, als de Azzurri van West-Duitsland winnen in Madrid, eindstand 3-1 met tevens één doelpunt van ‘Pablito’ Rossi.

Het Braziliaanse elftal

Zoals we in Nederland weten worden de beste teams niet altijd wereldkampioen. Na stug voetbal in de jaren zeventig keren de Brazilianen op het WK van 1982 terug als ambassa- deurs van het sambavoetbal. In de eerste vier wedstrijden trakteren Zico, Sócrates, Falcão en Éder de toeschouwers op weergaloos aanvallend voetbal, vol briljante passes, hakjes, overstapjes en doelpunten.

Tijdens het WK in Spanje, had Brazilië; misschien wel het beste Braziliaanse elftal in de geschiedenis. Het was het toernooi van Paolo Rossi, de veelscorende spits die de Italianen uiteindelijk de wereldtitel bezorgde. Maar het waren de Brazilianen die de wereld in beroering brachten. Met het verzorgde voetbalspel werd het samba-voetbal geboren.

Vriend en vijand waren het er over eens. Eigenlijk had Brazilië in 1982 de wereldtitel verdiend, met dank aan de in 2006 overleden coach Telê Santana.

Roberto Falcão (Brazilië) achtevolgt door Bruno Conti van Italië.
foto: Bob Thomas/Getty Images

WK finale Italië – West-Duitsland

De finale van het wereldkampioenschap voetbal 1982 ging tussen Italië en West-Duitsland en werd gespeeld in het Estadio Santiago Bernabéu in Madrid.

De eerste helft begon voorzichtig, het enige "hoogtepunt" was een gemiste strafschop van Antonio Cabrini namens Italië. Bij West-Duitsland was aanvoerder Karl-Heinz Rummenigge opgenomen in de finale, terwijl hij nauwelijks fit was. In de tweede helft was Paolo Rossi weer scherp voor de goal en na de 1-0 voorsprong werden de Duitsers over- klast. Marco Tardelli en Alessandro Altobelli scoorden beiden na een indrukwekkende rush van Bruno Conti.

Een uitzinnige Marco Tardelli na zijn historische treffer tegen West-Duitsland.
foto: BBC

Iconisch was het extatische gejuich van Tardelli na zijn doelpunt. Hij rende na het doelpunt met armen op borsthoogte en gebalde vuisten over richting de bank, wild schuddend met zijn hoofd en met tranen in zijn ogen.Paul Breitner scoorde vlak voor tijd een tegendoelpunt en werd daarmee de tweede speler na Vava, die twee keer scoorde in de finale.

Wedstrijdgegevens:
Italië 3 – 1 West-Duitsland
Doelpunten: Rossi 57′, Tardelli 69′, Altobelli 81′, 83′ Breitner
Estadio Santiago Bernabéu, Madrid
Toeschouwers: 90.000
Scheidsrechter: Arnaldo Cézar Coelho (Brazilië)

Paolo Rossi werd de nationale held voor de Azzurri in 1982.

Paolo Rossi leek als tiener te mislukken. Juventus keurde hem af vanwege een slechte knie. De schatrijke club uit Turijn begeerde de spits later wel. Maar Perugia bood meer: vijftien miljoen gulden, toen een wereldrecord. De carrière van Paolo Rossi dreigde te verongelukken tijdens het omvangrijke omkoopschandaal in Italië.

Rossi weet maar 13 maal te scoren bij Perugia, maar op 1 maart 1980 barst het voetbalschandaal ‘Totonero’ open.  Op vraag van de Perugia president, moest Rossi zich één wedstrijd inhouden van te scoren, want een gelijkspel zouden beiden teams ten goede komen.

Rossi beweert tot op heden nog steeds zijn onschuld, maar hij krijgt een schorsing van 3 jaar aan zijn broek.  Ook AC Milan was er toen bij betrokken, en werd gedegradeerd naar de Serie B.  Voor Rossi een streep door de rekening bij de Azzurri, toen het Europees Kampioenschap stond geprogrammeerd in 1980 in eigen land dan nog.

Hij kreeg een schorsing van drie jaar. Na twee jaar werd hem het resterende jaar vergeven. Hij kon daardoor schitteren op het WK van 1982 in Spanje.

De winst van Italië op het Wereldkampioenschap voetbal 1982 kwam grotendeels tot stand door toedoen van aanvaller Paolo Rossi. Door zijn doelpunten tegen Brazilië en Polen wist Italië de eindstrijd te bereiken. Ook in de finale tegen Duitsland was hij belangrijk door de openingstreffer voor zijn rekening te nemen.

Paolo Rossi: de ster van het WK in 1982.
foto: onbekend

Met zes doelpunten reageerde hij al zijn frustraties af op tegenstanders als Argentinië, Brazilië en West-Duitsland. Juventus had hem tijdens zijn verbanning al vastgelegd. Perugia nam genoegen met een bedrag van zes miljoen gulden, omdat Paolo Rossi toch niet binnen de lijnen mocht optreden. In 1982 won hij de titel van Europees voetballer. Hij maakte 20 doelpunten in 46 interlands. Hij liep verschillende blessures op en beëindigde noodgedwongen zijn loopbaan op 29-jarige leeftijd.

Italië had een goede generatie spelers met behalve sterspeler Rossi onder anderen spelmaker Giancarlo Antognoni, libero Gaetano Scirea, de snelle rechtsbuiten Bruno Conti en het talent Giuseppe Bergomi. Deze laatste verving als 18-jarige de geschorste Claudio Gentile in de wedstrijd tegen Brazilië, waarin hij Serginho uit de wedstrijd speelde. Doelman Dino Zoff van Juventus was de stille leider van de ploeg.

Bronnen en referenties
wkvoetbal.nl, voetbalprimeur.nl, sportgeschiedenis.nl, devoetbalprofeet.wordpress.com, cyclopaedia.nl.