(66) 1987: – Gullit, Van Basten en Rijkaard naar AC Milaan

De 2e grote drie gaan naar AC Milaan

In 1986 wordt Silvio Berlusconi eigenaar van AC Milan. De mediamagnaat heeft grootse plannen met de afgegleden topclub. Berlusconi wil Milan weer aanzien geven in Europa. Hij investeert fors en haalt drie Nederlandse topspelers naar de Italiaanse Serie A. De relatief onbekende trainer Arrigo Sacchi smeedt op het trainingscomplex Milanello een elftal dat on-Italiaans aanvallend voetbal speelt. Met Ruud Gullit, Marco van Basten en Frank Rijkaard domineert AC Milan jarenlang het Europese clubtoneel.

AC Milan moest weer mee gaan tellen. Begin jaren tachtig werd de club teruggezet naar de Serie B wegens een omkoopschandaal en ook daarna bleef de club kwakkelen. Toen mediamagnaat Silvio Berlusconi in 1986 een faillisement wist te voorkomen en eigenaar werd van Milan, wilde hij de ploeg weer terugbrengen waar het in de jaren vijftig en zestig ook stond: aan de Europese top.

In de zomer van 1987 zette Berlusconi zijn woorden kracht bij door zijn eerste grote aankoop te doen. Hij telde liefst 17 miljoen gulden voor Ruud Gullit neer, destijds een Nederlands transferrecord en het tot dan toe één na hoogste bedrag wat ooit voor een voetballer werd betaald. Alleen voor Diego Maradona werd in 1984 een hoger bedrag neergelegd toen hij van Barcelona naar Napoli verkaste.

1. Ruud Gullit van PSV naar AC Milan.

In de seizoenen 1985/86 en 1986/87 kwam Gullit voor PSV uit. Het was een succesvolle periode, met respectievelijk 24 en 22 doelpunten, twee Nederlandse landstitels en een titel als Nederlands Voetballer van het Jaar en winnaar van de Gouden Bal (1987). Ook in Oranje was hij inmiddels een vaste waarde en was nadrukkelijk in beeld bij de buiten- landse topclubs.

Gullit was het uithangbod voor Philips en technisch-directeur Hans Kraay bouwde driftig aan een ploeg die PSV terug zou brengen aan de Europese top. Met het aantrekken van internationale vedetten als Gerets, Nielsen en Arnesen en Nederlandse talenten als Gullit, Vanenburg, Koeman en op termijn zelfs Rijkaard leek PSV in 1986 op weg voor de sprong naar de top.

Ongeveer tegelijkertijd maakten ambitieuze multi-ondernemers als Bernard Tapie en Silvio Berlusconi hun intrede in het voetbal door in problemen geraakte topclubs over te nemen. Philips zocht contact met Bayer (Leverkusen), Fiat (Juventus) en Volvo (IFK Göteborg) om een verbond van clubs op te richten. De industrie zag het voetbal niet meer als vermaak voor het personeel maar als reclamezuil. En in deze ontwikkeling was een speler als Ruud Gullit goud waard. PSV was duidelijk zijn tijd vooruit beweren PSV insiders, maar dat is eigenlijk te veel eer voor de Brabantse club, die in het najaar van 1996 vooral uitblonk in het volledig negeren van signalen over een mogelijk vertrek van Gullit, die in mei van dat jaar nog een prachtig contract voor vier seizoenen bij PSV had getekend.

Ruud Gullit voor PSV in actie tgen Frank Rijkaard van Ajax.
foto: onbekend

In augustus speelt PSV, dat na acht jaar eindelijk kampioen was geworden aan de hand van Ruud Gullit, een oefentoernooi in Barcelona. Behalve Barça nemen Tottenham en AC Milan aan dit toernooi deel. Nadat Milan heeft verloren van Spurs, kijkt de nieuwe voorzitter Berlusconi naar Barcelona – PSV. Hij ziet in een paar seconden Ruud Gullit als libero met grote stappen over het veld paraderen. "Die speler moeten we hebben," zegt hij even later tegen zijn compagnon Adriano Galliani. Nog die avond wordt het eerste contact gelegd.

Ook de tweede ontmoeting in Italië blijft geheim voor PSV, omdat Gullit doodleuk zegt dat hij die bewuste dag in Amsterdam was. Drie weken later vindt in het Amstel Hotel, na een verregende interland Nederland en Polen, de beruchte ontmoeting plaats tussen de top van AC Milan en Gullit en Van Basten. Deze geheime ontmoetingen lekken uit in de Italiaanse pers, La Gazzetta doet zelfs tot in detail verslag van deze ontmoetingen. De hoofdredacteur van de La Gazzetta krant werd opgebeld door een verbaasde Berlusconi. "Jullie hebben knap werk verricht. Maar nu ben ik verplicht om die Gullit tegen een veel hogere prijs te kopen. We hoopten op vijf miljard lire, maar dat zal nu wel het dubbele worden.".

In Eindhoven werd er bijkans spastisch gereageerd op het nieuws. Ze kunnen zoveel beweren. Weet U dan wel dat acht miljoen lire helemaal niets voorstelt, probeerde voorzitter Ruts grappig te zijn. "Gullit heeft bij PSV voor vier jaar getekend en ik zie niet waarom hij zou vertrekken." Trainer Hans Kraay snapte allang dat er aan zijn oogappel werd getrokken.

Het absolute hoogtepunt werd bereikt toen Gullit op woensdag 14 januari 1987 gebruik maakte van een vrije dag bij PSV door zich in Milaan, in het geheim, te laten keuren door Milan-arts Monti. Het werd pas interessant, toen die avond door hevige mist geen vliegtuig kon opstijgen van Milaan naar Amsterdam. Gullit miste de ochtendtraining in Eindhoven en had een goede smoes bedacht. Alleen had Hans Kraay bij zijn ontbijt in De Volkskrant al de ware reden gelezen.

Deze keuring was tegen elke regel van de UEFA. PSV dreigde Milan in de ban te laten doen. De Italiaanse club riskeerde een uitsluiting voor een paar Europese seizoenen. Daarbij kondigde PSV aan om de speler alleen aan Juventus te willen verkopen in ruil voor
Michael Laudrup.

1987; spraakmakend interview met Ruud Gullit in de Nieuwe Revu
foto: Nieuwe Revu

De transfer leek op slot, totdat Gullit met een geruchtmakend interview met de bij Nieuwe Revu debuterende Frits Barend en Henk van Dorp een nieuwe opening vonden. Het blad maakte reclame met de dubbelzinnige kop De transfer van het Jaar. Gullit nam bewust afstand van PSV en Hans Kraay in dit interview. Vlak voor het interview stond de wedstrijd tegen SC Veendam op het programma. En Kraay stelde Gullit in die wedstrijd niet op als spits, maar als laatste man. Omdat hij de spits van Veendam zo gevaarlijk vond… Gullit vond dat belachelijk. In het interview zei Gullit : "Met Hans Kraay wordt het nooit wat."

Gullit vertelde dat hij zich als ‘een hoer’ gebruikt voelde, omdat hij door de trainer steeds op een andere positie geposteerd werd. De bom was gelegd. Kraay ging op zijn strepen staan. Hij zei: "Het is Gullit of ik." En daar hoefde manager Kees Ploegsma niet lang over na te denken.

In 2009 in het programma Andere Tijden Sport ontkent Gullit dat hij een breuk met de club wilde forceren en wil hij zelfs doen geloven dat hij ervan uitging dat hij bij PSV zou blijven. We kunnen de vrijheid nemen dat Gullit op dit punt de geschiedenis geweld aan doet.

Hij en zijn zaakwaarnemers waren de na de geheime keuring de regie op de transfer even kwijt, maar door het interview wist PSV dat er nog maar een uitweg mogelijk was. Zo snel mogelijk een deal sluiten en de door Berlusconi geboden tien miljard lire te accepteren.

Tien miljard lire is zeventien miljoen gulden en 7,7 miljoen Euro. Een recordbedrag in die tijd. Het was destijds een Nederlands transferrecord en het tot dan toe één na hoogste bedrag wat ooit voor een voetballer werd betaald. Alleen voor Diego Maradona werd in 1984 een hoger bedrag neergelegd toen hij van Barcelona naar Napoli verkaste.

2. Marco van Basten van Ajax naar AC Milan.

Ook Marco van Basten is in 1987 toe aan een nieuwe uitdaging. Met Ajax heeft hij de Europa Cup II gewonnen en na 172 wedstrijden en 151 doelpunten in Amsterdamse dienst is de sportieve rek eruit. Een week voor de gewonnen Europa Cup II finale had hij een contract ondertekend bij AC Milan. Al een jaar eerder had Van Basten een voorcontract kunnen tekenen, maar hier besloot de spits destijds niet op in te gaan.

Wel gaf hij de toezegging dat AC Milan de eerste gegadigde zou zijn. Van een contrac- tverlenging bij Ajax kwam daardoor niets terecht. Binnen een paar weken lekt het nieuws uit dat Marco van Basten al een voorcontract met AC Milan heeft getekend en zodoende weigert om zijn contract bij Ajax te verlengen. Ajax trainer Cruijff ruikt onraad en weet na een gesprekje met zijn schoonvader Cor Coster voldoende. Afgesproken wordt om de kwestie vooral te laten rusten en Van Basten zal vooral glimlachend op suggesties over een mogelijke transfer reageren. Milan is ambitieus maar kijkt vooral naar een sterke middenvelder als mogelijke versterking.

Marco van Basten in één van 172 wedstrijden voor Ajax.
foto: onbekend

Vlak voordat Berlusconi tot voorzitter was benoemd, had hij een videoband gezien met fragmenten van Van Basten. Na een handjevol doelpunten wist hij genoeg. Marco van Basten maakte in de schaduw van Ruud Gullit ook de overstap naar AC Milan. Hij kwam voor een gelimiteerde transfersom van slechts 1,7 miljoen gulden over van Ajax. Die clausule had zijn zaakwaarnemer Cor Coster in zijn contract op laten nemen. Costers schoonzoon Johan Cruijff en destijds de trainer van Ajax verloor daardoor zijn belangrijkste speler, hoewel hij nog vergeefs probeerde Van Basten op andere gedachten te brengen.

Voor Milan-voorzitter Silvio Berlusconi was dit slechts een kleinigheid in vergelijking tot de afkoopsom van Ruud Gullit, die in maart 1987 ook de overstap naar Milan afrondde. Het eerste seizoen loopt uit op een mislukking. Door blessures komt Van Basten nauwelijks aan spelen toe en levert hij bijna geen bijdrage aan de Italiaanse landstitel. Na het succesvolle EK in Duitsland treed Van Basten definitief uit de schaduw van Gullit.

3. Frank Rijkaard van Real Zaragozza naar AC Milan

Bij Ajax zit de carrière van Frank Rijkaard in 1987 op een dood spoor. Hij botst met trainer Cruijff, die Rijkaard teveel een sterrenstatus opdringt. Halverwege seizoen 1987/1988 gaat het opnieuw mis tussen Ajax en Rijkaard en na 206 wedstrijden verlaat hij de club na een conflict met trainer Johan Cruijff. Rijkaard tekende een contract bij Sporting Lissabon, maar omdat de Portugese transfermarkt al gesloten was, leende Sporting Lissabon hem voor de rest van dat seizoen uit aan Real Zaragoza.

In de zomer van 1988 verhuist Rijkaard naar AC Milan, waar hij herenigd wordt met zijn jeugdvriend Gullit en zijn voormalige ploeggenoot Van Basten.

Frank Rijkaard met Julia Narciso in het shirt van Real Zaragozza
foto: onbekend

Prijzenregen.

Met het Nederlandse supertrio haalt AC Milan succes na succes. Het lijkt steeds meer op de eerste echte bloeiperiode van de club. In de jaren vijftig zijn het de Zweden Nils Liedholm, Gunnar Gren en Gunnar Nordahl die AC Milan naar de top brengen. De drie gaan als Gre-No-Li door het leven en leiden AC Milan naar vier landstitels in acht jaar. De drie Nederlanders doen dat dertig jaar later dunnetjes over, met spelers als Franco Baresi, Alessandro Costacurta, Mauro Tassotti, Carlo Ancelotti, Roberto Donadoni en Paolo Maldini aan hun zijde.

Dat team was een raadsel voor mij. De televisie was te klein, ik had het gevoel dat ik het hele veld moest kunnen zien om echt te begrijpen en ten volle te kunnen waarnemen wat ze deden. Sacchi ging altijd uit van een 4-4-2 formatie. Voorin was een basisplaats weggelegd voor Gullit die zijn transfersom moest waarmaken. Naast hem was er nog één plek over voor Van Basten, maar Sacchi had ook nog de keuze uit Daniele Massaro en de regerend topscorer Pietro Paolo Virdis. De 22-jarige Van Basten kon zich gaan opmaken voor de destijds, volgens velen, sterkste clubcompetitie ter wereld.

Het Milanese supertrio: Gullit, Van Basten en Rijkaard.
foto: onbekend

seizoen: 1987/88

Het seizoen werd een nek-aan-nek race tussen AC Milan met uitblinker Gullit en landskampioen Napoli met sterspeler Maradona. De strijd werd uiteindelijk beslist op 1 mei 1988 in het onderlinge duel tussen de twee titelkandidaten. Door twee doelpunten van Virdis en een treffer van invaller Van Basten werd het 3-2 in het voordeel van Milan. Twee weken later was een gelijkspel tegen Como voldoende voor de eerste landstitel in negen jaar tijd.

Als gevolg van een enkeloperatie stond Van Basten de helft van het seizoen langs de kant en speelde hij slechts elf wedstrijden waarin hij drie keer het net vond. De Zwarte Tulp, zoals Gullit wordt genoemd,  wordt uitgeroepen tot Europees – en Wereldvoetballer van het jaar.

Zoals altijd besluit de Franse journalist met de vraag aan wie hij dit succes wil opdragen. Normaal geeft de voetballer dan de namen van familieleden of een jeugdtrainer. Gullit verrast zijn ondervrager: "Ik zou de Gouden Bal graag willen opdragen aan Nelson Mandela."

Gullit is de eerste Nederlander sinds Cruijff die deze prijs wint, maar in ons land reageert de pers niet echt verheugd. "Deze verkiezing komt te vroeg," verwoordt Voetbal International zeer calvinistisch de algemene opinie. Maar buiten ons land blijkt de uitstraling van Gullit indrukwekkend. En omdat er op Paolo Futre en Emilio Butragueño na eigenlijk geen serieuze tegenkandidaten zijn, wordt Gullit Europees voetballer van het jaar.

Ironisch genoeg zet de jury van Italië (La Gazzetta dello Sport) Gullit op de vijfde plaats achter Michel, Futre, Butragueño en Hagi. In Spanje wordt Gullit slechts 4e, maar Engeland, Frankrijk en België zetten hem op de eerste plaats. Gullit wint deze verkiezing vooral op basis van zijn uitstraling, met zijn dreadlocks lijkt hij onverslaanbaar. "Hij is een fenomeen, die het totaalvoetbal van de jaren 70 naar de 21e eeuw moet overbrengen. Hij is de zeldzame som van virtuositeit, collectief denken, spectaculaire hoogstandjes, hij is vooral atleet en danser, clown en goochelaar." schrijft hoofdredacteur Jacques Thibert in het juryrapport.

seizoen: 1988/89

In de zomer van 1988 kwam Frank Rijkaard over van Sporting Lissabon om de gelederen te versterken. Samen met Gullit en Van Basten zou hij het Nederlandse trio vormen dat de tweede bloeiperiode van de club inluidde. De verwachtingen bij de Milanese tifosi voor het seizoen 1988/89 waren hooggespannen, aangezien het Nederlandse trio na de zomerstop terugkeerde als de nieuwe Europees kampioen. Van Basten was de uitblinker van het EK voetbal geweest en verkozen tot beste speler. Daarnaast was hij met vijf doelpunten top- scorer van het toernooi geworden.

Het succes werd meteen voortgezet, want een week voorafgaand aan het nieuwe seizoen won Van Basten met AC Milan al zijn volgende prijs, de Supercoppa. Mede door een doelpunt van de spits wisten de Milanezen de eerste editie van de nieuw ingevoerde supercup met 3-1 te winnen van Sampdoria. De prestaties van Van Basten werden dat najaar beloond met de uitverkiezing tot Europees voetballer van het jaar. Hij bleef daarmee zijn ploeggenoten Gullit en Rijkaard voor, die respectievelijk op de tweede en derde plaats eindigden.

Van Basten benut een strafschop voor AC Milan
foto: onbekend

De behaalde landstitel van het vorige seizoen betekende dat Milan na negen jaar ook weer mocht deelnemen aan de Europacup I. Het werd het begin van de Europese overheersing van AC Milan. Het versloeg achtereenvolgens Vitosha Sofia, Rode Ster Belgrado, Werder Bremen en kwam in de halve finale het Real Madrid van Leo Beenhakker tegen. In Spanje wordt het 1-1, waarna Milan in de return keihard uithaalt. Gullit, Rijkaard en Van Basten scoren ieder één keer in de met 5-0 gewonnen thuiswedstrijd en het ene doelpunt is nog mooier dan het andere.

In de finale verplettert Milan het Roemeense Steaua Boekarest met 4-0. Van Basten en Gullit scoren ieder tweemaal.

De Italiaanse topscorer Aldo Serena won met zijn club Internazionale de landstitel, Milan eindigde achter Napoli op de derde plaats.

seizoen: 1989/90

Tijdens het seizoen 1989/90 reeg AC Milan wederom de prijzen aaneen. In de eerste seizoenshelft werd afgerekend met Europacup II-winnaar FC Barcelona waardoor de eerste Europese Supercup werd gewonnen. Vervolgens werd in december de Wereldbeker veroverd ten koste van het Colombiaanse Atlético Nacional.

De prestaties van Van Basten leverden hem een tweede uitverkiezing tot Europees voetballer van het jaar op. Opnieuw eindigde hij in de eindklassering voor twee van zijn ploeggenoten, Baresi en Rijkaard.

Daarnaast werd aan het einde van het seizoen wederom de Europacup I aan de prijzenkast toegevoegd. Milan was geen landskampioen geworden maar mocht wel als titelverdediger deelnemen aan het toernooi. De Rossoneri wonnen de relatief saaie finale door een doelpunt van Rijkaard met 1-0 van Benfica.

Ondanks dat Milan op de laatste speeldag het kampioenschap verspeelde en de Coppa Italia verloor van Juventus, was er veel bewondering voor het team van Arrigo Sacchi. Het elftal uit deze periode werd regelmatig aangeduid als Gli Immortali (de onsterfelijken). Vele kenners bestempelen het Milan van 1989/90 als het beste clubteam aller tijden.

1989/1990. Superster Ruud Gullit in actie tegen Napoli
foto: onbekend

Ruud Gullit is de grote ster in de ploeg van Sacchi. In Milaan komt zijn vlammende persoonlijkheid heel goed tot zijn recht. Zowel in als buiten het veld is hij de onbetwiste leider en dat straalt hij ook uit. Van Basten en Rijkaard schikken zich moeiteloos in hun rol, ze hebben helemaal geen zin in een sterrenstatus. Minder graag dan Gullit staan ze in de schijnwerpers en de media beschouwen ze als een noodzakelijk kwaad.

seizoen: 1990/91

Ook het seizoen 1990/91 wist AC Milan op te luisteren met de winst van de Europese Supercup en de Wereldbeker. Het Italiaanse voetbal kende zijn hoogtijdagen: alle Europese prijzen van het vorige seizoen waren gewonnen door clubs uit de Serie A. Milan wist beslag te leggen op de Europacup I, Sampdoria won de Europacup II en Juventus veroverde ten koste van Fiorentina de UEFA Cup.

Milan mocht het daarom in de herfst gaan opnemen tegen het Sampdoria van Roberto Mancini in de strijd om de Europese Supercup. Over twee duels bleken de Milanezen te sterk voor de club uit Genua en pakten daardoor de tweede Supercup op rij. In het duel om de Wereldbeker mocht Milan het opnemen tegen het Paraguayaanse Olimpia. Twee doelpunten van Rijkaard en één van Stroppa bepaalden de eindstand op 3-0.

Frank Rijkaard uitblinker in de Wereldbeker met twee doeplunten.
foto: Leo Vogelzang

In de Europacup I kende Milan minder voorspoedige tijden, vooral toen in maart 1991 het duel tegen Olympique Marseille uitliep op een debacle. In de return van de kwartfinale misten de Milanezen hun goede vorm en konden ze niet beschikken over de geblesseerde Baresi en geschorste Van Basten. De Italianen waren op een 1-0-achterstand gekomen waarna de Fransen hoopten op een spoedig einde van de wedstrijd.

Toen de scheidsrechter in de slotminuten echter floot voor een vrije trap dachten de Marseille-fans dat het eindsignaal had geklonken en bestormden ze van vreugde het veld. De scheidsrechter greep in maar tijdens de ontruiming van het veld vielen er enkele lichtmasten uit waardoor iedereen het terrein verliet. Na een kwartier van herstel- werkzaamheden instrueerde de leidsman beide teams weer terug naar het veld maar Milan weigerde dit, in de hoop dat het duel zou worden overgespeeld.

Er werd besloten om het duel te staken maar de situatie kende niet de gewenste afloop voor de Italianen. De UEFA kende een 3-0-overwinning toe aan Marseille en sloot Milan voor een jaar uit van Europees voetbal. Het seizoen werd uiteindelijk afgesloten zonder Scudetto of nationale beker.

seizoen: 1991/92

In het seizoen 1991/92 vertrok succescoach Sacchi als trainer van AC Milan om bondscoach te worden van het Italiaanse elftal. De voormalige middenvelder van Milan Fabio Capello werd zijn opvolger. Capello kende een vliegende start met de Rossoneri en wist de club naar het winterkampioenschap van de Serie A te leiden zonder een nederlaag te hoeven incasseren. In de tweede seizoenshelft werden de goede prestaties voortgezet. AC Milan leed opnieuw geen nederlagen waardoor de club uiteindelijk ongeslagen landskampioen werd.

Van Basten was dat seizoen verantwoordelijk geweest voor ruim een derde van de totale doelpuntenproductie. Met het zeldzaam hoge aantal van 25 treffers (al 26 jaar niet meer voorgekomen) werd de spits voor de tweede maal Capocannoniere. Het elftal dat die jaargang niet verloor werd regelmatig bestempeld als Gli Invicibili (de onoverwinnelijken).

1992 AC Milan’s wonderteam hier met Demetrio Albertini, Ruud Gullit, Frank Rijkaard en Marco Van Basten
foto: Chris Cole/Allsport

seizoen: 1992/93

Berlusconi besloot in de zomer van 1992 de club flink te versterken en trok vele miljoenen uit voor nieuwe spelers en er werd een transferrecord gebroken voor de komst van Jean-Pierre Papin Papin werd de concurrent van Van Basten in de spits en kwam voor een kleine dertig miljoen gulden over van Olympique Marseille.

Van Basten verkeerde in zijn hoogtijdagen en luisterde zijn contractverlenging op met vier treffers tegen Napoli. Ook in de Champions League tegen IFK Göteborg nam hij nog diezelfde maand met opnieuw vier doelpunten de totale doelpuntenproductie voor zijn rekening. Daarmee werd hij de eerste speler die vier keer in één Champions League-wedstrijd wist te scoren.

"Voor Van Basten zijn geen adjectieven meer," zei Milan-voorzitter Silvio Berlusconi na afloop. "Hij is de beste spits ter wereld en de grootste spits uit de geschiedenis van Milan". Trainer Capello zei dat hij Van Basten niet meer kon geven dan een negeneneenhalf. "Iemand moet zich altijd kunnen verbeteren," zei Capello. En bovendien was zijn wedstrijd niet foutloos. De strafschop was zwak ingeschoten: te dicht bij de doelman en te zacht en alleen door geluk glipte de bal doelman Ravelli door de vingers.

Bekend beeld: een juichende Marco van Basten na wéér een doelpunt.
foto: onbekend

De prestaties van Van Basten werden dat najaar beloond, toen de spits voor de derde maal werd uitgeroepen tot Europees voetballer van het jaar. Hij evenaarde daarmee Cruijff en Platini, waardoor zij de enige spelers zijn die de prijs drie keer in ontvangst mochten nemen. Het hoogtepunt was echter de uitverkiezing tot Wereldvoetballer van het jaar door de Wereldvoetbalbond FIFA. De prijsuitreiking in Lissabon had echter een bittere bijsmaak omdat Van Basten kort daarvoor opnieuw zwaar geblesseerd was geraakt aan zijn rechterenkel in het competitieduel tegen Ancona.

In 1992-1993 speelde Gullit slechts 15 Serie A-wedstrijden (zeven goals) en in de verloren Europacup I-finale tegen Marseille behoorde Gullit niet tot de drie toegestane buiten- landers in de wedstrijdselectie. Wel kon Gullit dit seizoen zijn laatste Italiaanse kampioenschap vieren, maar hij vertrok vervolgens bij de club waar hij zijn grootste successen kende.

Misschien dat het succes hem overmoedig maakt, maar feit is dat hij na paar jaar ook niet meer zo goed in het team van AC Milan ligt: Ruud weet het altijd beter, irritaties bij spelers en trainer Capello leidden er toe dat Ruud wordt uitgeleend aan Sampdoria.

Milan zou in de volgende twee seizoenen nog tweemaal het landskampioenschap vieren en bereikte ook nog tweemaal de finale van de Champions League. Voor het Nederlandse supertrio betekende deze periode echter het begin van het einde.

Het einde van een tijdperk.

Begin jaren negentig kwam een einde aan het tijdperk van de drie Nederlanders bij de Rossoneri.

Ruud Gullit.

In 1993 wordt Ruud Gullit uitgeleend aan Sampdoria. Gek genoeg is dat jaar bij Sampdoria een groot succes, hij scoort het ene na het andere doelpunt. AC Milan was zo onder de indruk van hun voormalige werknemer, dat ze besloten hem opnieuw vast te leggen in het seizoen 1994-1995. Hiermee won hij weer de Italiaanse Super Cup ten koste van Sampdoria. Veel gebruik werd er vervolgens echter niet van hem gemaakt, de magie lijkt over, het lukt niet meer en halverwege het seizoen keerde Gullit terug naar Sampdoria, waar hij 9 keer doel trof in 22 wedstrijden.

Na 8 jaar in Italië te hebben doorgebracht, vertrok de inmiddels 32-jarige Gullit naar Engeland. Bij Chelsea speelde Gullit aanvankelijk in zijn oude rol als ‘sweeper’ achter de verdediging, met wisselend succes. Uiteindelijk werd hij weer als middenvelder gebruikt, en scoorde driemaal in het FA Cup toernooi dat tot de halve finale leidde.

In de competitie kende men weinig succes. In de opvolgende twee seizoenen, waarin Gullit als speler-trainer fungeerde, kwam hij slechts 18 competitiewedstrijden in actie. Wel won hij met zijn ploeg de FA Cup in 1997. In 1998 wordt hij verrassend ontslagen door Chelsea, en beëindigde daarmee zijn actieve voetballoopbaan.

Marco van Basten.

De Champions League-finale tegen Olympique Marseille in 1993 gaat verloren (0-1). Het is de laatste officiële wedstrijd van Marco van Basten, die door een chronische enkelblessure zijn carrière noodgedwongen moet beëindigen. Ruud Gullit is dan al op een zijspoor beland in Milaan.

In augustus 1995 maakte Van Basten bekend dat hij zou stoppen, ruim twee jaar na zijn laatste wedstrijd. De hoop op een rentree was vervlogen, de enkel gesloopt. Vice-voorzitter Galliani zei: "Het voetbal verliest zijn Leonardo da Vinci.".

Na zijn actieve carrière bleef de pijn aan Van Bastens rechterenkel echter bestaan. Daarom nam hij in maart 1996 het besluit om zijn enkel in het AMC vast te laten zetten. Hierdoor zou hij weliswaar altijd enigszins mank blijven lopen, maar wel pijnvrij door het leven gaan. Hoewel hij hierdoor niet meer kon voetballen, verscheen hij toch nog een paar keer op het veld tijdens de afscheidswedstrijden van oud-ploeggenoten Franco Baresi (1997), Demetrio Albertini en Dennis Bergkamp (beiden 2006). Hij liet in de meeste duels zien zijn talent niet te hebben verloren en scoorde zelfs enkele malen.

Frank Rijkaard

Na vijf seizoenen in Milaan zou Rijkaard afbouwen bij Ajax (juli 1993-juni 1995). Hij speelde nog twee seizoenen in Amsterdam, waarin hij tweemaal landskampioen werd (1993-1994, 1994-1995) en in 1994-1995 met Ajax de Champions League won (finale Ajax-AC Milan 1-0).

Frank Rijkaard werd na zijn actieve voetbalcarrière onder meer trainer bij Sparta, Barcelona en Galatasaray. Met Barcelona won hij in 2006 de Champions League. Op op 29 juni 2011 werd hij benoemd als bondscoach van Saoedi-Arabië. Het voornaamste doel van de trainer was het land naar het WK 2014 in Brazilië te brengen. Dit mislukte echter. Hij verloor met 4-2 van Australië. In Januari 2013 werd hij door de bond ontslagen. 

Bronnen en referenties
kentudezenog.nl, sportgeschiedenis.nl, bestevoetballers.nl, heldenonline.nl, voetbalcanon.nl, sportgeschiedenis.wordpress.com, NRC, Volkskrant