(74) 1994: 9 juli WK VS: Nederlands elftal

Nederland struikelt over Brazilie

Voor het eerst vond het WK voetbal in 1994 niet in Europa of Latijns-Amerika plaats. Hoewel voetbal in de VS niet de populairste sport is, konden de VS de WK-organisatie met gemak aan. Met uitstekende faciliteiten en enthousiaste fans werden die vooroordelen gelogenstraft. Het toeschouwersrecord van 1994 geldt nog steeds. Nooit kwamen er zo veel fans naar de wedstrijden als toen. Het toernooi werd gekenmerkt door twee grootmachten: Brazilië en Italië.

Het WK in 1994 was de voorlopig laatste editie die gespeeld werd met 24 landen. Deze werden opgedeeld in 6 verschillende groepen, die op een zo verschillend mogelijke manier werden samengesteld. Zo was er in groep C bijvoorbeeld ruimte voor Spanje en Duitsland, die speelden tegen Bolivia en Zuid-Korea. Andere landen die deel mochten nemen waren bijvoorbeeld Saoedi-Arabië, Bulgarije, Nigeria en Roemenië. Hierdoor ontstond er een interessant WK voetbal, waarbij diverse landen mee mochten strijden om de goede plekken. De opkomst van landen buiten Europa en Zuid-Amerika leek tijdens het WK van 1994 weer een behoorlijke boost te hebben gekregen, waardoor het een echt wereld- kampioenschap werd.

Nederland kwam voor de kwalificatiecampagne voor het WK 1994 terecht in groep 2, samen met Noorwegen, Engeland, Polen, Turkije en San Marino. Nederland kwalificeerde zich rechtstreeks door tweede te eindigen in de poule.

Het was de zesde keer dat Oranje aan het WK deelnam. Reeds voor het EK 1992 ging de KNVB op zoek naar de opvolger van bondscoach Rinus Michels. Johan Cruijff, die in 1990 de favoriet van de spelersgroep bleek te zijn, werd in januari 1992 benaderd door de KNVB. Hoewel de toenmalige trainer van FC Barcelona aanvankelijk bereid leek om Michels op te volgen, kwamen Cruijff en de KNVB niet tot een officieel akkoord. Uiteindelijk werd Dick Advocaat, de assistent van Michels, gepromoveerd tot bondscoach.

Nederland was redelijk succesvol op het WK in 1994, dat in de Verenigde Staten gehouden werd. Men kwam op een relatief gemakkelijke manier door de poule heen, waarvan uiteindelijk de beste drie door mochten naar de knock-out fase van het toernooi. Nederland wist te winnen van Saoedi-Arabië en Marokko, waardoor het verlies tegen België geen probleem opleverde. De eerste drie ploegen hadden alle drie zes punten verzameld tijdens de drie wedstrijden. Vervolgens wist Nederland ook de 1/8e finale te winnen, maar werd het einde van het WK in 1994 voor Nederland bepaald door een sterker Brazilië in de kwartfinale.

Het toernooi werd halverwege opgeschrikt door de moord op de Colombiaanse speler Escobar die tijdens het WK ongelukkig in eigen doel schoot en thuis in Colombia werd neergeschoten.  Maradona werd geschorst na een positieve cocaïnetest. In de finale nam Brazilië de strafschoppen uiteindelijk beter dan Italië.

Ruud Gullit bedankt voor het WK 1994

Huis ter Duin:
Het is maandag 30 mei 1994, achttien dagen voor de WK-start in Amerika, als zo’n beetje het hele Nederlandse persleger zich heeft verzameld in hotel Huis ter Duin te Noordwijk. En daar is alle reden toe, want het nieuws dat de verslaggevers van radio, televisie, kranten en tijdschriften te horen zullen krijgen, is bepaald niet gering. Bondscoach Dick Advocaat maakt wereldkundig dat niemand minder dan Ruud Gullit zich terugtrekt uit de selectie. Gullit zelf, die op dat moment aan de linkerzijde van Advocaat zit, verscholen in zijn blauwe spijkerjack, hoort het geëmotioneerd aan. Een reden, zo verklaart de hoofdrol- speler daarna zelf, heeft hij zijn trainer niet gegeven. Dat komt wel na het WK.

Bondscoach Dick Advocaat met Ruud Gullit naast zich tijdens de persconferentie in Noordwijk.
foto: onbekend

Sampdoria:
Ruud Gullit tijdens de persconferentie in Huis ter Duin Gullit, destijds 31 jaar, heeft ten tijde van zijn opzienbarende besluit een ijzersterk seizoen achter de rug. Na zijn success- periode bij AC Milan, waar hij met landgenoten Marco van Basten en Frank Rijkaard de prijzen aaneenrijgt, vertrekt hij naar Sampdoria. Voor die ploeg scoort hij in zijn eerste jaar aan de lopende band in de Serie A en als hoogtepunt is er de winst van de Italiaanse beker. Na het echec van vier jaar eerder is het WK in Amerika voor Gullit hét podium om zijn goede vorm door te trekken en met Oranje eindelijk eens te schitteren op een mondiale eindronde. Daarna, zo had hij al laten doorschemeren, zou hij afscheid nemen als international. Het loopt anders.

De ware reden:
Na het toernooi blijkt dat Gullit zich niet kon vinden in het offensieve systeem (4-3-3) dat Advocaat voor ogen had. Dominant spel op de helft van een uitgekookte tegenstander, en dat met veertig graden: daar had de aanvaller weinig fiducie in. Advocaat voelde echter weinig voor een twee spitsen-tactiek, iets wat volgens Gullit wel was afgesproken. Vader George Gullit mengt zich ook in de discussie. Nog voor het WK stelt hij in het Rotterdams Dagblad dat zijn zoon niet veel op heeft met de ‘Ajax-kliek’ binnen de selectie. Ook dát zou hebben meegespeeld.

Spijtbetuiging van Ruud Gullit:
Jaren later bekent Gullit meerdere keren spijt te hebben van zijn beslissing. Bij een uitzending van Studio Voetbal in december 2013, waarin de twee hoofdrolspelers te gast waren, kwam de affaire nog eens ter sprake. "Ik was emotioneel. Het was stom om niet te gaan. We hebben het allebei fout gedaan," reageerde Gullit. "Het was ook wel een beetje mijn trots ja. Ik had er veel meer met hem (Dick Advocaat) over moeten praten." Ook Advocaat trok het boetekleed aan."Ruud belde mij ’s avonds op om te zeggen dat hij de volgende ochtend een persconferentie zou geven. Toen had ik in mijn auto moeten stappen. Dat is de onervarenheid die ik toen nog had. Ik was nog vrij jong. Als we met elkaar hadden gesproken, was hij meegegaan."

Het blijft merkwaardig waarom de grote Gullit – captain tijdens het gewonnen EK van 1988, de man die Nelson Mandela meerdere malen de hand schudde en het uithangbord van het Nederlandse voetbal – zijn ego zó erg de overhand liet krijgen. Maar prangender misschien nog wel is de vraag: hadden we Brazilië met Ruud Gullit wél verslagen? Zonder ‘De Zwarte Tulp’ reist het Nederlands elftal af naar Amerika. Ronald Koeman, die Gullit nog tevergeefs tracht over te halen, erft de aanvoerdersband en John Bosman wordt als vervanger opgeroepen, nadat Advocaat eerst nog even met de gedachte had gespeeld om Marco van Basten mee te nemen als pinchhitter.

Groepsfase

Nederland werd ondergebracht in groep F, samen met België, Marokko en Saoedi-Arabië. Advocaat startte het toernooi met een zeer aanvallende 3-3-4-formatie, waarbij schaduw- spits Dennis Bergkamp in steun speelde van diepe spits Ronald de Boer en Marc Overmars en Bryan Roy de buitenspelers waren. Oranje won in zijn eerste duel met 2-1 van Saoedi-Arabië.

De volgende tegenstander was van een ander kaliber: België.

In een kokend Orlando, het kwik stond vlak voor aanvang van de wedstrijd op bijna 40 graden celcius, treden de twee lage landen op 25 juni 1994 aan in de Citrus Bowl. Ruim 62.000 toeschouwers zullen getuigen zijn van de wedstrijd, die als inzet een vrijwel zekere plaats bij de laatste 16 heeft. Advocaat heeft uiteindelijk de volgende elf namen het veld in gestuurd: Keeper Ed de Goey, verdedigers Stan Valckx, Frank de Boer, Ronald Koeman en Frank Rijkaard, op het middenveld Jan Wouters, Wim Jonk en Ronald de Boer en in de voorhoede kregen Gaston Taument, Bryan Roy en Dennis Bergkamp de voorkeur. De keus voor Valckx was opmerkelijk. Hij moest in de mandekking spelen op Josep Weber. Advocaat hield dus wel degelijk rekening met de kracht die de Belgen in de selectie hadden.

25 juni 1994. Bergkamp in actie tegen België.
foto: ANP-Cor Mulder

De eerste helft heeft Nederland een redelijke grip op het duel, al krijgen ook de Belgen aardig wat kansen. Doelman Ed de Goey grijpt enkele malen goed in en een doelpunt van Enzo Scifo wordt afgekeurd wegens buitenspel. Aan de andere kant zijn er kansen voor de internationale sterren Ronald Koeman en Frank Rijkaard. In de rust moeten er harde woorden gevallen zijn, want Nederland herpakt zich goed. Direct na rust moet de Belgische doelman Michel Preud’homme gelijk ingrijpen op een schot van Bergkamp. Nederland krijgt vervolgens kans op kans en de uitmuntend keepende Preud’Homme sleept zijn team er doorheen.

Gek genoeg grijpen de Belgen juist dan hun kans. Uit een corner in de 65e minuut komt de bal voor de voeten van Phillip Albert en deze scoort binnenkant paal. Wat volgt is een scala van aanvallen voor de goal van de Belgen. Absolute uitblinker Preud’homme sleept de Belgen er keer op keer opnieuw doorheen. Enkele counters van de Belgen leveren ook geen doelpunt op. Er is nog twijfel of Ed de Goey hands maakt buiten het strafschopgebied en in de laatste minuut wordt Nederland een vrijwel zekere strafschop ontnomen, nadat een kopbal van Bergkamp met de hand gekeerd lijkt te worden door een Belgisch verdediger. Het mocht niet baten, want Marsiglia legt bal niet op de stip. Ook Ed de Goey wordt bespaard. Zijn handsbal wordt niet bestraft. Tot grote woede van de Belgische spits Josep Weber, die anders een vrije doorgang had gehad. Na 93 minuten fluit Marsiglia dan toch echt af en Nederland moet in de laatste wedstrijd tegen Marokko winnen om plaatsing af te dwingen.

Nederland-Marokko. Doelpuntenmaker Hassan Nader heeft het zwaar te verduren tegen Jonk en Koeman.
foto: ANP-Toussaint Kluiters

In de derde groepswedstrijd moest Oranje het opnemen tegen Marokko. Advocaat koos net als in de tweede helft tegen België voor een 3-4-3-systeem. Rechts op het middenveld maakte Frank Rijkaard plaats voor Aron Winter. In de aanval keerde Overmars terug en werd linksbuiten Bryan Roy vervangen door Peter van Vossen. Witschge behield zijn positie als linkermiddenvelder. Nederland won het duel met 2-1 en werd dankzij de verrassende nederlaag van België tegen Saoedi-Arabië onverhoopt groepswinnaar.

Groepswedstrijden:
20 juni 1994
Nederland 2 – 1 Saoedi-Arabië
Doelpunten: Jonk 50′, Taument 86′, Amin 81′
RFK Stadium, Washington
Toeschouwers: 50.535
Scheidsrechter: Manuel Díaz Vega (Spanje)

25 juni 1994
België 1 – 0 Nederland
Doelpunt: Albert 65′
Citrus Bowl, Orlando
Toeschouwers: 62.387
Scheidsrechter: Renato Marsiglia (Brazilië)

29 juni 1994
Marokko 1 – 2 Nederland
Doelpunten: Bergkamp 43′, Roy 77′, Nader 47′
Citrus Bowl, Orlando
Toeschouwers: 60.578
Scheidsrechter: Alberto Tejada Noriega (Peru)

Achtste finale: Nederland – Ierland

In de achtste finale trof Nederland het Ierland van de Engelse bondscoach Jack Charlton. Beide landen stonden ook op het vorige WK tegenover elkaar. In de aanloop naar het duel tegen Ierland experimenteerde Advocaat tijdens een trainingssessie met een 4-4-2-formatie, maar toen dat experiment mislukte – het A-team verloor met 0-3 van een B-team dat bestond uit onder meer fysiotherapeut Rob Ouderland en reservedoelman Edwin van der Sar als libero – koos Advocaat voor een 4-3-3-formatie.

De bondscoach greep terug naar vier verdedigers omdat aanvoerder Ronald Koeman en linksachter Frank de Boer zich niet in hun sas voelden in een driekoppige defensie. Door het veranderen van de tactiek belandde Winter op de positie van rechtsachter en keerde Rijkaard terug in het elftal in de plaats van de geschorste Wouters. Oranje won het duel tegen de Ieren met 2-0 dankzij doelpunten van Bergkamp en Wim Jonk.

Nederland-Ierland: de teruggekeerde Frank Rijkaard onderschept een Ierse aanval.
foto: Shaun Botterill/ALLSPORT

Wedstrijdgegevens:
4 juli 1994
Nederland 2 – 0 Ierland
Doelpunten: Bergkamp 11′, Jonk 41′
Citrus Bowl, Orlando
Toeschouwers: 61.355
Scheidsrechter: Peter Mikkelsen (Denemarken)

Kwartfinale: Nederland – Brazilië, een wedstrijd om te onthouden.

Advocaat voerde ook voor de kwartfinale tegen Brazilië een tactische wissel door. Linksachter Frank de Boer maakte verrassend plaats voor Jan Wouters, die de opdracht kreeg om mandekking te spelen op de Braziliaanse aanvaller Bebeto. Stan Valckx moest dan weer zijn vroegere PSV-ploegmaat Romário uit de wedstrijd houden.

De kwartfinale tussen Brazilië en Nederland op het WK 1994 zorgt voor heel wat spektakel.

De kwartfinale kende een zinderend slot; in minder dan een half uur tijd vielen er vijf doelpunten. Na de rust opende Romário de score voor Brazilië. Tien minuten later bezorgde Bebeto de Seleção een 0-2 voorsprong, maar Bergkamp scoorde vrijwel meteen de 2-1. Opnieuw tien minuten later verlengde Winter een hoekschop in het doel: 2-2.

Kwartfinale: Nederland-Brazilië. Bergkamp in actie tegen Brazilië.
foto: Sporza

Nu wordt elk tegendoelpunt zuur ontvangen, maar aan Bebeto’s 2-0 was bovendien buitenspel vooraf gegaan. Of niet? De op dat moment buitenspelstaande Romário maakte wijselijk geen enkele beweging naar bal of tegenstander, iets dat hij kennelijk goed onder de knie heeft. En hoewel ‘not interfering with play‘ al sinds het begin van deze eeuw onderdeel is van de buitenspelregel, werd deze aanscherping ervan in de aanloop naar het WK in 1994 de Nederlandse defensie waarschijnlijk fataal op dat moment. In 1995, leert deze geschiedenis van de buitenspelregel, werd het niet-hinderlijk buitenspel staan zoals Romario dat deed in de ogen van scheids- en grensrechter definitief in het FIFA-regelboek opgenomen.

Een verlenging leek in de maak, maar Brazilië trok alsnog aan het langste eind via een late treffer van linksachter Branco. De verdediger joeg een vrije schop van op zo’n 25 meter rechtstreeks in doel. Had doelman Ed de Goey het afstandsschot van Branco nou moeten hebben of niet? De meningen zijn nog steeds verdeeld. Maar dankzij de enorme uithaal van de Braziliaanse middenvelder verloor Oranje de kwartfinale in de snikhete Cotton Bowl in Dallas. In de slotminuten werd Romário in het strafschopgebied tegen de grond gewerkt, maar de Braziliaanse spits kreeg geen penalty.

Kwartfinale: Branco schiet Brazilië vanaf 25 meter een ronde veder.
foto: onbekend

Het vrolijke wiegdansje dat Bebeto opvoerde om zijn doelpunt te vieren in de kwartfinale van het WK 1994 wekt in Nederland altijd enige weerzin. Zo schreef NRC-redacteur Hubert Smeets destijds dat er "een grens was overschreden. De superioriteit, de vernedering die daaruit sprak, irriteerde. En niet alleen omdathet 2-0 was geworden. Want het louter voor de fotografen bestemde kruisje van Romario elf minuten eerder had een vergelijkbare holiday-on-ice-diepgang. Geen echte maar gekunstelde extrovertie."

Kwartfinale: Het vervelende wiegdansjevan Bebeto (m)
foto: onbekend

Wedstrijdgegevens:
9 juli 1994
Nederland – Brazilië 2-3
Doelpunten: Romário 53′, Bebeto 63′, Dennis Bergkamp 64′, Aron Winter 76′, Branco 81′
Cotton Bowl – Dallas
Toeschouwers: 63.500

Nederland:
Ed de Goey, Frank Rijkaard (65′ Ronald de Boer), Ronald Koeman, Rob Witschge, Jan Wouters, Marc Overmars, Wim Jonk, Dennis Bergkamp, Stan Valckx, Peter van Vossen (54′ Bryan Roy), Aron Winter.
Coach: Dick Advocaat

Brazilië:
Taffarel, Jorginho, Mauro Silva, Branco (90′ Cafu), Bebeto, Dunga, Zinho, Romario, Aldair, Marcio Santos, Mazinho (81′ Rai)
Coach: Carlos Alberto Parreira

Advocaat en Louis van Gaal

Nederland had de grootste moeite met Saudi Arabië. Een afstandschot van Wim Jonk in de tweede helft en een kopbal met de ogen dicht van Gaston Taument zorgen ervoor dat Nederland toch met (toen nog) twee punten het openingsduel afsluit. Wel zijn de mannen van het Nederlands Elftal zich ervan bewust dat het absoluut beter moet. Het woord falen wordt nog net niet in de mond genomen. Een dag voor de clash tegen België ging het dan ook vooral nog over het openingsduel van Oranje.

Bondscoach Advocaat werd door onder anderen Louis van Gaal ernstig bekritiseerd over de manier van spelen. Advocaat zelf counterde dat hij kennelijk meer fatsoen had als bepaalde collega’s en wees erop dat zijn selectie stabiel genoeg is om niet in de war te raken van dergelijke invloeden van buitenaf.

Als de wedstrijd tegen België aan bod komt reageert Advocaat in eerste instantie verbaasd. Een Belgische journalist wijst hem er namelijk op dat de Belgische keuzeheer Paul van Himst besloten heeft Luc Nilis buiten de basis te laten en een extra verdediger laat starten. Dit houdt in dat de Belgen starten met vijf verdedigers en anderhalve aanvaller.

Een teken van de traditionele angst die onze zuiderburen hebben voor het Nederlands Elftal. Dick Advocaat wordt er op de persconferentie verder nauwelijks warm of koud van. Hij geeft aan de selectie op één plaats te wijzigen (Gaston Taument zou in de basis starten ten koste van Marc Overmars). Ook de Belgische vedette Enzo Scifo krijgt geen speciale bewaker. "We gaan uit van onze eigen kracht. Als ik Scifo een speciale bewaker geef zou ik dezelfde fout maken als Louis van Gaal eerder dit jaar bij Parma – Ajax," bitst de geboren Hagenaar nog even terug richting de toenmalige Ajax trainer.

Selectie Nederlands elftal:
1 Ed de Goey, 2 Frank de Boer, 3 Frank Rijkaard, 4  Ronald Koeman, 5 Rob Witschge, 6 Jan Wouters, 7 Marc Overmars, 8 Wim Jonk, 9 Ronald de Boer, 10 Dennis Bergkamp, 11 Bryan Roy, 12 John Bosman, 13 Edwin van der Sar, 14 Ulrich Van Gobbel, 15 Danny Blind, 16 Arthur Numan, 17 Gaston Taument,18 Stan Valckx, 19 Peter Van Vossen, 20 Aron Winter, 21 John de Wolf,22 Theo Snelders. 

De finale: Brazilië – Italië

Onder het oog van 94.000 uitzinnige voetbalfans in Pasadena kruisden twee stijlen elkaar. Het dansende voetbal van Brazilië versus het defensieve en robuuste Italiaanse spel.

Als trotse aanvoerder leidt Franco Baresi op 17 juli 1994 de Squadra Azurri de Rose Bowl Arena in Pasadena in voor de finale van het WK tegen Brazilië. Wie daar ruim 3 weken daarvoor zijn geld op zou hebben gezet, zou nu een fortuin hebben verdiend. Op 23 juni, in de 2e groepswedstrijd tegen Noorwegen, slaat het noodlot voor Baresi en Italië toe: bij een sliding slaat zijn knie dubbel en krimpend van de pijn wordt de aanvoerder van het veld gedragen.

De volgende dag wordt hij in Italië al geopereerd. De prognose: 4 weken rust en daarna een voorzichtig herstel, zodat hij met een maand of 3 weer wedstrijdfit zal zijn. Maar daar heeft Baresi geen boodschap aan: hij maakt zelf wel uit hoe fit hij is. Vanaf dag 1 stort hij zich met een privetrainer in een waanzinnig revalidatieprogramma. De oude Baresi (hij ziet er uit als 50, maar is toch "pas" 34) had en heeft een doel voor ogen: wereldkampioen worden. In 1982 werd hij al eens wereldkampioen, maar als reserve speelde hij toen geen minuut. Nu wil hij die titel zelf verdienen en niemand houdt hem tegen.

Brazilië-Italië. Roberto Baggio (10) in de aanval voor Italië.
foto: Onbekend

Een paar dagen voor de finale staat hij ineens in het trainingskamp van de Italianen en meldt zich bij bondscoach Sacchi. Sacchi en Baresi, 2 handen op 1 buik. Samen maakten ze de grote successen van AC Milan mee (met o.a. van Basten, Rijkaard en Gullit). Baresi weet Sacchi te overtuigen. Hij zal starten in de WK finale en is, zoals vanouds, Il Capitano. In de derde minuut houdt heel Italië zijn hart vast: met een bikkelharde tackle botst
Baresi op het Braziliaanse rotsblok Mauro Silva. De Braziliaan blijft aangeslagen achter, Baresi wandelt weg of er niets is gebeurd. Hij is fit en klaar voor zijn mooiste wedstrijd!!

Het wordt een uitputtingsslag in de bloedhete Rose Bowl. Na 90 minuten is het nog steeds 0-0 en er wordt verlengd. Nog 3 minuten te spelen, strafschoppen lijken onontkoombaar. Maar dan slalomt de Braziliaanse invaller Viola langs 3, 4 uitgeputte Italiaanse verdedigers en legt de bal panklaar voor topschutter Romario, die de trekker mag overhalen. Brazilië juicht al, maar dan is daar uit het niets Baresi, die zich met ware doodsverachting in de baan van het schot werpt. Italië leeft nog!

Strafschoppen. Verdwaasd en helemaal leeg gespeeld staan de spelers van beide teams bij elkaar. Wie durft nu de verantwoording op zijn vermoeide schouders te nemen? Ook Baresi is helemaal kapot. Het is al een wonder dat hij hier is, een wonder dat hij aan de aftrap stond en een nog groter wonder dat hij 120 minuten als een godheid heeft gespeeld. Inderdaad, de wedstrijd van zijn leven.

Strafschoppen: Roberto Baggio mist een strafschop voor Italië.
foto: Daily Mail

Il Capitano kan nauwelijks nog op zijn benen staan, maar weet dat hij als eerste het goede voorbeeld moet geven. Hij zal de 1e o zo belangrijke strafschop nemen. De gang naar de stip is een lange. Het wordt Baresi haast zwart voor de ogen en hij wankelt op zijn benen. Dan klinkt het fluitje, een korte aanloop, keeper Taffarel gaat naar de linkerhoek en Baresi kiest voor de lege rechterhoek. Maar het zal de vermoeidheid zijn, die hem veel te ver achterover doet hellen en er voor zorgt dat de bal metershoog over gaat…..Baresi zakt in elkaar, zijn wereld vergaat. Taffarel helpt hem sportief overeind en Baresi strompelt terug naar de middencirkel. Italië is geknakt en een paar strafschoppen later is Brazilië wereld- kampioen. De wedstrijd van zijn leven werd het (voetbal)drama van zijn leven. De beelden van een huilende Franco Baresi in de armen van zijn coach Arrigo Sacchi gaan de hele wereld over.

De teleurstelling van Baresi na het verlies door strafschoppen.
foto: Onbekend

Wedstrijdgegevens:
17 juli 1994
Brazilië 0 – 0 (3-2 n.s) Italië
Strafschoppen: Brazilië: Romáio, Branco, Dunga, Márcio Santos (gemist)
Strafschoppen Italië: Albertini, Evani, Baresi (gemist), Massaro (gemist), Baggio (gemist)
Rose Bowl, Pasadena
Toeschouwers: 94.194
Scheidsrechter: Sándor Puhl (Hongarije)

Adrés Escobar

Het WK van 1994 staat bij veel mensen vooral bekend om het incident rondom Andrés Escobar, die speelde voor zijn land Colombia. In de wedstrijd tegen de Verenigde Staten maakte hij een eigen doelpunt, waardoor zijn land in de eerste ronde werd uitgeschakeld. Later in 1994 werd hij tijdens het uitgaan in een buitenwijk van Medellin vermoord en zou de moordenaar het woord ‘goal’ hebben gescandeerd tijdens de daad. Men gaat er daarom vanuit dat hij is vermoord vanwege de eigen goal die hij maakte tijdens het WK in 1994, dat in de Verenigde Staten gehouden werd.

Een kleine twintig jaar geleden bleef het bij die constatering, maar inmiddels is wel duidelijk dat er wel iets meer aan de hand was in het Zuid-Amerikaanse land midden jaren negentig. Dat werd duidelijk bij het zien van de schitterende documentaire ‘The Two Escobars’, waarin de wereld van Colombia-aanvoerder Andrés Escobar zich op drama- tische wijze vermengt met dat van zijn naamgenoot, de maffiabaas Pablo Escobar.

WK Helden

Brazilië-spits Romario was ontegenzeggelijk de grootste ster bij de Brazilianen. Toch werden de prestaties van verdedigers Dunga en Branco niet uit het oog verloren. Stoichkov was na het toernooi een held in Bulgarije door zijn fenomenale spel en doelpunten. Voor de Italiaan Baggio was het toernooi er één van uitersten. Eerst de absolute ster, maar uiteindelijk de schlemiel door in de finale te missen vanaf de strafschopstip.

Bronnen en referenties
Volkskrant, NRC, voetbalstats.nl, oranje11.nl, wkvoetbal.nl, goal.com