101 voetbaliconen: (37) Paul van Himst

PASPOORT

Geboren: Sint-Pieters-Leeuw, 2 oktober 1943
Overleden:
Nationaliteit: Belgisch
Positie: Aanvaller
Clubs: RSC Anderlecht (1959-1975), RWDM (1975-1976)
Interlands: 81 doelpunten: 30
Doelpunten: RSC Anderlecht: 235, RWDM: 1
Trainer: RSC Anderlecht, RWDM (Technisch Directeur), België (Bondscoach)

Toen België aan het einde van de jaren zestig samen met Nederland uit de voetbaljungle tevoorschijn kwam, was Pol van Himst de vaandeldrager van de nieuwe generatie. Hij was een zeer moderne voetballer, die met zijn techniek, elegantie en spelinzicht in eigen land zijn tijd ver vooruit was, hij werd al op zeventienjarige leeftijd verkozen tot Belgisch speler van het jaar.

Van Himst lange carrière bij Anderlecht eindigde vóór de Europese gouden jaren van die club, maar hij won een opmerklijk aantal van acht landstitels en talrijke ander trofeeën en prijzen. Zijn enige kans op een Europese clubprijs liep uit op een teleurstelling, nadat Anderlecht in 1970 in de eerste finalewedstrijd om de Jaarbeursstedenbeker met 3-1 van Arsenal had gewonnen, gingen de Belgen in de tweede wedstrijd kansloos met 3-0 ten onder.

Als international was hij de sterspeler van België, wat een zware last bleek voor zo’n bescheiden man. Hij was verbijsterd en gekwetst toen hij persoonlijk de schuld in de schoenen geschoven kreeg voor het slechte optreden van België tijdens het WK van 1970, en voor twee jaar trok hij zich terug van het interlandvoetbal.

Hij dwong eerherstel af toen hij in 1972 onder Raymond Goethals terugkeerde bij het nationale elftal. België behaalde een bewonderenswaardige derde plaats bij het EK van 1972, na een gedenkwaardige overwinning op een goed Italiaans elftal in de kwartfinale. Van Himst scoorde de beslissende twee treffers, speelde een uitstekend toernooi en zag zijn status in zijn geboorteland hersteld.

In 2000 werd Pol van Himst uitgeroepen tot Belgisch speler van de eeuw en kreeg een plekje in de FIFA Hall of Fame.

De dertig doelpunten die van Himst voor België scoorden zijn tot op heden een record.

Als coach leidde Van Himst Anderlecht naar twee opeenvolgende UUFA Cup finales. De eerste tegen Benfica werd gewonnen, de tweede tegen Tottenham Hotspur ging verloren, na strafschoppen. Hij behaalde ook enig succes als bondscoach toen hij de kwalificatie voor het WK van 1994 wist af te dwingen.

Paul van Himst
foto: PhotoNews

Jeugdjaren

Paul Van Himst werd geboren in Sint-Pieters-Leeuw en groeide op in de wijk Negenmanneke, waar hij voor het eerst in contact kwam met het voetbal. In het Sint-Niklaasinstituut waar hij naar school ging, kreeg hij op een gegeven moment training van de Brit Bill Gormlie, toenmalig bondscoach van België.

Op 8-jarige leeftijd trok Van Himst samen met een neef naar het jeugdcomplex van RSC Anderlecht. Daar werd Van Himst opgemerkt door Constant Vanden Stock, de latere Anderlecht-voorzitter die toen verantwoordelijk was voor het jeugdcentrum. Vanden Stock liet de jonge Van Himst een aansluitingskaart ondertekenen, hoewel dit officieel pas mocht vanaf zijn tiende. Daarom werd de aansluitingskaart eerst nog twee jaar achter- gehouden.

Van Himst lag bij Anderlecht steeds voor op zijn leeftijdsgenoten. Hij was nog maar 12 jaar oud toen hij al deel uitmaakte van de scholieren. Op zijn zestiende maakte hij de overstap naar het eerste elftal van Anderlecht.

RSC Anderlecht

Debuut als 16-jarige

Gewezen bondscoach Bill Gormlie was tijdens het seizoen 1959/60 als trainer van Anderlecht ontslagen en vervangen door Arnold Deraeymaeker. Die laatste nam de 16-jarige Van Himst als eerste op in de A-kern. Hij mocht de geblesseerde Jacky Stockman vervangen tijdens een uitwedstrijd tegen Beringen FC. Van Himst kwam toen in een ploeg terecht met ervaren rotten als Jef Jurion, Martin Lippens en Pierre Hanon. Anderlecht won de wedstrijd met 1-5.

Van Himts: “Ik speelde als jonge snaak met kleppers als Jurion, Hanon, Cornelis en Heylens maar ik werd snel aanvaard omdat ik met hen al vaak had getraind. Jurion was de patron en het klikte onmiddellijk met hem. Hij zag ook snel dat ik kon sjotten.”

Nadien nam de Fransman Pierre Sinibaldi de taken van Deraeymaeker over. De Corsicaan opteerde voor technisch geraffineerd, tactisch gebaseerd op en hechte collectiviteit, waarbij de buitenspelval ervoor moest zorgen dat de lijnen dicht bij elkaar bleven. “Het is helemaal niet erg een doelpunt te slikken, als we er zelf maar drie maken”, predikte Sini, een instelling waar voetballers als Jurion en Van Himst, door Sinibaldi steevast Polo genoemd, zich helemaal konden in vinden.

Sinibaldi introduceerde het systeem van de 4-2-4, de opstelling waarmee het Brazilië van Pelé in 1958 wereldkampioen was geworden. In dat spelsysteem werd Van Himst één van de belangrijkste pionnen op het veld. Met zijn uitstekende techniek en neus voor doel- punten werd hij reeds als tiener een uitblinker bij Anderlecht.

Tot op heden is hij de vijfde jongste debutant bij paars-wit, na Nii Lamptey, Romelu Lukaku, Célestine Babayaro en Youri Tielemans. Uiteindelijk zou Van Himst tussen 1959 en 1975 niet minder dan 566 wedstrijden voor paars-wit spelen. Daarin scoorde hij 235 keer. Alleen Jef Mermans maakte meer doelpunten.

Mislukte transfers naar het buitenland

Overigens maakte het voetbal van Sinibaldi én Van Himst snel naam in Europa: in 1962 kreeg Van Himst al een voorstel van Modena, toen nog een prestigieuze Italiaanse eersteklasser. Om Paul te stimuleren ging Modena zelfs zo ver zijn jongere broer, André, die enkele wedstrijden bij de invallers van Anderlecht speelde en daarna afzakte naar Evere en Wetteren, ook een voorstel te doen.

Als zijn broertje meekwam zou Paul sneller toehappen, dacht men bij Modena, maar Anderlecht zei nee. Later zou de club ook voorstellen van Barcelona en Real Madrid (via de Franse middenvelder Lucien Muller) naast zich neerleggen.

Zo werkte hij in die periode net zoals Jurion en Stockman als vertegenwoordiger voor Labor, het brandstoffenbedrijf van voorzitter Albert Roosens. Van Himst: “Ik was toen nog te jong om met de auto te rijden, zodat ik soms meeging op ronde met Jef Jurion. Vaak ook trok ik alleen naar klanten, met de tram en te voet, tot in Ruisbroek. Omdat ik nog minderjarig was stortte Anderlecht mijn salaris en premies op een speciale bankrekening. Ik ben trouwens maar een half seizoen amateur gebleven, daarna kreeg de hele ploeg het statuut van semiprof.” Met Sinibaldi werd Van Himst vier keer landskampioen, drie keer op rij zelfs.

Gouden Schoen

In het begin van 1961 werd Van Himst beloond voor zijn uitstekende prestaties bij paars-wit. De toen nog geen 18-jarige aanvaller kreeg zijn eerste Gouden Schoen. Hij werd de jongste winnaar ooit en de tweede speler van Anderlecht, na Jurion, die de trofee in ontvangst mocht nemen. Het was het begin van een periode waarin hij de beste Belgische voetballer werd. Hij scoorde vaak, maar zorgde ook regelmatig voor belangrijke assists. Bovendien werd hij ook een leider op het veld. In de loop der jaren nam hij de aan- voerdersband van Jurion over. Een jaar na zijn eerste Gouden Schoen volgde hij zichzelf op als laureaat.

Paul van Himst viermaal winnaar van de Gouden Schoen.
foto: Belga

Anderlecht in Europa

In de Belgische competitie stond er begin jaren 60 geen maat op Van Himst en Anderlecht, dat toen ook de Nederlandse aanvaller Jan Mulder had aangetrokken. De club won vijf landstitels op rij en Van Himst kreeg zijn derde Gouden Schoen.

Het was ook de periode waarin Anderlecht voor het eerst sinds enkele jaren weer eens mocht aantreden in de Europacup I. In 1962 maakte Van Himst zijn Europese debuut, kort nadat hij zijn legerdienst had aangevat, werd het een een vuurdoop, met niemand minder dan het koninklijke Real Madrid als tegenstander, in het Santiago Bernabeustadion. “Real was toen met mannen als Di Stefano, Puskas, Gento en Santamaria quasi onklopbaar,” vertelt van Himst. “Maar we speelden er 3-3 gelijk, en ik maakte in mijn Europees debuut meteen het openingsdoelpunt, daarna scoorden ook nog Jean-Pierre Janssens en Puis. De rest van het verhaal is bekend, met dat doelpunt van Jurion op de Heizel.” (Jurion zorgde 5 minuten voor tijd met het enige doelpunt voor de uitschakeling van het grote Real Madrid).

Ondanks interesse uit het buitenland bleef Van Himst bij Anderlecht en werd in 1964, 1966 en 1968 telkens topschutter in de competitie. Bovendien haalde hij in 1970 met Anderlecht de finale van de Jaarbeursstedenbeker. Nadat de club Internazionale had uitgeschakeld in de halve finale, moesten de spelers het in de finale opnemen tegen Arsenal FC. Anderlecht won thuis met 3-1, maar ging in Londen met 3-0 onderuit.

De verloren finale was een sportieve teleurstelling en betekende het einde van het tijdperk Sinibaldi.

Concurrentie met Standard Luik

Begin jaren 70 nam Standard Luik de fakkel van beste club over van Anderlecht. De club werd drie keer op rij kampioen, terwijl Anderlecht toen nooit verder raakte dan de derde plaats. Bovendien evenaarde Standard-middenvelder Wilfried Van Moer in die periode ook Van Himsts record van drie Gouden Schoenen. Van Himst kende een moeilijke periode en werd zowel binnen de club als door het publiek vaker op de korrel genomen. Zo kreeg hij de bijnaam Polle Gazon omdat hij zich soms te graag liet vallen en een boete van 100.000 BEF (zo’n €2.500) voor het negeren van tactische richtlijnen (Voor een Europese bekerwedstrijd in Zürich werd Van Himst als rechtsbuiten i.p.v. spits opgesteld, waarop Van Himst weigerde te spelen en een serieuze boete kreeg (100.000 frank), die later overigens weer werd kwijtgescholden.)

Nieuwe generatie

Alle namen die in de jaren 50 en 60 mee aan het succes van de club hadden gewerkt, waren bijna verdwenen. Na de verloren finale van de Jaarbeursstedenbeker waren de meeste spelers gestopt of vertrokken. Van Himst was één van de weinige die nog overbleef. Maar in een nieuw team dat een beroep deed op jonge spelers als Hugo Broos, Ludo Coeck, Gilbert Van Binst en François Van der Elst was hij met al zijn ervaring wel nog steeds belangrijk. Van Himst bleef ondanks de generatiewisseling die had plaatsgevonden de leider op het veld. Toen de club in 1974 de titel veroverde, kreeg Van Himst enkele maanden later zijn vierde en laatste Gouden Schoen.

Tot op heden is hij nog steeds de absolute recordhouder wat betreft Gouden Schoenen.

Afscheid bij Anderlecht

Vijftien jaar in de eerste ploeg van Anderlecht: het is duidelijk dat stilaan het einde naderde, hij had intussen ook al vier Gouden Schoenen op de schouw staan. “Het had intussen er nog een paar meer kunnen zijn, maar op een gegeven moment besloten de organisatoren dat men de Schoen geen twee keer op rij kon winnen. Vooral de laatste, in ’74, deed mij heel veel plezier.

Ik had een sterk seizoen ’73-’74 achter de rug en ik had mij uitzonderlijk goed verzorgd: ik at bijna geen vlees, niet meer dan één ei per week en bijna niets anders dan ongepelde rijst. Een dieet dat thuis gemakkelijker te volgen was dan buitenshuis, moet ik zeggen (lacht).”

In 1975 volgde dan het afscheid: Standard, Antwerp, Lierse en Charleroi toonden interesse, maar Paul koos voor de buren van Racing White Daring Molenbeek, kortweg R.W.D.M.

Van Himst kreeg van Anderlecht ook twee jubileumwedstrijden: eentje voor tien jaar trouwe dienst, tegen Benfica, en eentje voor vijftien jaar, met een wedstrijd tegen een wereldselectie, geleid door Pele en Cruijff. “De organisatie van die laatste wedstrijd vergde nogal wat werk,” weet van Himst nog. “Het was dankzij de medewerking van Lucien Levaux van Standard Luik, een vriend en zakenpartner van Pele, dat die uiteindelijk wilde deelnemen. Ook de besprekingen met Cruijff, die ik nochtans persoonlijk kende, liepen niet van een leien dakje, maar uiteindelijk stemde hij ook toe.”

Met Anderlecht pakte hij 8 landstitels, 4 bekers en leidde hij de Brusselaars naar de landstitel in 1985 en naar de UEFA Cup in 1983, de laatste Europese trofee van Anderlecht. In 1965 werd hij zelfs vierde in het referendum Europees Voetballer van het Jaar, dat was b.v. vóór Bobby Charlton (winnaar was Eusebio). Duizelingwekkende cijfers voor de beste Belgische voetballer van de twintigste eeuw.

Pol van Hims (midden) in actie voor Anderlecht.
foto: Onbekend

De 4 records van Paul Van Himst bij Anderlecht

Bij Anderlecht vestigde Van Himst vier records die nog steeds op zijn naam staan. Wij zetten ze hieronder nog eens op een rijtje.

1. Meeste goals voor Anderlecht in één Europese toernooi: 9 in 1969/1970.

2. Meeste goals voor Anderlecht in één Europacupwedstrijd: 5 tegen Valkeakoski uit Finland (uitslag: 1-10) op 14 september 1966

3. Langste scoringreeks voor Anderlecht: 13 opeenvolgende wedstrijden met minstens één goal, van 15 september 1963 (tegen FC Diest) tot 22 december 1963 (tegen Cercle Brugge)

4. Meeste Gouden Schoenen in België: 4 (in 1960, 1961, 1965 en 1974) en Gouden Schoen van de Eeuw in 2000.

Er wordt soms (ten onrechte) beweerd dat Van Himst met 309 goals de topscorer aller- tijden is van Anderlecht. Het aantal van 309 is nergens te achterhalen en bovendien is het legendarische record Jef Mermans met 367 in 399 wedstrijden bijna onklopbaar.

Naar de stadsrivaal R.W.D.M.

In 1975 verliet Van Himst Anderlecht voor aartsrivaal RWDM. Een zeer vreemde keuze? Van Himst; “Die keuze had te maken met ‘omstandigheden’. Achteraf gezien zou ik het niet meer doen. Hans Croon heeft mij bij Anderlecht wat opzij geschoven en … ik wou niet naar het buitenland. Maar een overstap naar de aartsrivaal was misschien niet de beste keuze. Het zorgt voor een zekere mentale druk.”

“Klopt het dat Johan Boskamp toen zes maanden lang niet tegen je sprak?”

“In het begin wrong het een beetje dat klopt. Boskamp was de patron bij RWDM en ik was het boegbeeld van Anderlecht dat zorgde voor wat spanningen maar hij is snel bijgedraaid. Ik kom hem af en toe weleens tegen in Relegem, bij Den Ouden Belg. We maken dikwijls grapjes. Geen probleem dus.”

Het verhaal RWDM zou geen succes worden, en rond zijn eerste Brusselse derby met Molenbeek tegen Anderlecht, werd zelfs een heel dopingverhaal geweven. Van Himst, zuchtend: “Ik vraag mij nog af wat er achter stak. Ik werd achteraf weliswaar vrij- gesproken, maar ik heb mij toch maar op het justitiepaleis en bij de procureur des konings moeten aanmelden. (peinzend) Ik zie mij nog zitten, om half elf ‘s avonds, helemaal alleen in de kleedkamer. Iemand anders had al honderd keer in mijn plaats kunnen wateren, maar ik had niks te vrezen.”

Eendracht Aalst

Na één turbulent seizoen bij RWDM vertrok Van Himst in 1976 naar derdeklasser Eendracht Aalst, met wie hij in 1977 kampioen werd, maar waar hij nooit meer zijn topniveau haalde. Net als bij RWDM een jaar eerder had de aanvaller steeds vaker last van blessures. Daarom besloot hij na het behalen van de titel om te stoppen met voetballen.

Twee operaties eisten hun tol: noch bij R.W.D.M., noch bij Aalst raakte hij nog op het gewenste niveau. En zo verdween het monument Pol van Himst uit het voetbal.

Belgisch International

Paul Van Himst kon na zijn debuut bij Anderlecht ook al snel op een plaats bij de nationale ploeg van België rekenen. Voor de interland tegen Nederland van 2 oktober 1960 maakte hij deel uit van de selectie, maar zijn grote debuut kwam er pas twee weken later, op 19 oktober in een wedstrijd tegen Zweden. Het was toenmalig selectieheer Constant Vanden Stock die hem voor het eerst bij de nationale ploeg haalde.

WK 1970

Het eerste grote toernooi dat Van Himst met België haalde, was het WK 1970 in Mexico. Bondscoach Raymond Goethals ging toen met België in de eerste ronde de boot in, maar het was Van Himst die achteraf de schuld kreeg van het slechte WK. Zo zouden er door hem problemen geweest zijn tussen de sponsors Adidas en Puma en zou hij ervoor gezorgd hebben dat Club Brugge-spits Raoul Lambert nooit goed werd aangespeeld.

De laatste keer dat België zo ver was geraakt was in 1954. Maar in 1970 het werd dus een nachtmerrie: voor de hele ploeg en voor Van Himst in het bijzonder. Want alles wat misliep werd steevast in de schoenen van Van Himst geschoven. Ruzie over premies tussen Adidas en Puma? Van Himst! Spelers die zich in het hotel dood verveelden? Van Himst! De Brugse spits Lambert die niet goed werd aangespeeld? Van Himst, die hem saboteerde!

“Terwijl ik nu nog zweer op het hoofd van mijn drie kinderen dat ik daar niemand heb gesaboteerd,” aldus Van Himst. “Ik heb Goethals nooit iets gevraagd, of Lambert, Devrindt of Carteus nu wel of niet speelden, dat maakte mij niks uit. Als de ploeg maar draaide.”

Na de terugkeer was de toestand zodanig geëscaleerd (er was zelfs sprake van een geheim bondsdocument dat bepaalde dat zijn internationale carrière was afgelopen, maar dat werd nooit bevestigd) dat hij zelf een brief schreef naar de bond om te melden dat hij zich niet langer beschikbaar stelde voor de nationale ploeg. En Wilfried Puis was solidair.

Twee wedstrijden bleef Van Himst afwezig, daarna vierde hij tegen Schotland een triomfantelijke terugkeer met twee doelpunten, en zijn carrière was nieuw leven ingeblazen. Overigens werd hij kort daarna ook uitgenodigd voor de jubileumwedstrijden van Colonna, in Lissabon, en van Lev Yashin, in Moskou. Ook de ruzie met Goethals, die door het WK was ontstaan, werd achteraf bijgelegd.

17-04-1966; Nederland-Belgë 3-1. Nederlands doelman Pieters Graafland stuurt Pol van Himst naar de verkeerde hoek.
foto: Onbekend

EK 1972

Twee jaar na het WK nam België als gastland deel aan het EK. België verloor nipt van West-Duitsland, waarna het in de troostfinale met 1-2 won van Hongarije. Het was het laatste, grote landentoernooi waar Van Himst aan deelnam.

Belgisch voetballer van de eeuw

Paul Van Himst wordt door velen als de beste Belgische voetballer aller tijden aangezien. En met reden: hij verzamelde vier Gouden Schoenen, werd drie keer nationaal top- schutter, maakte dertig doelpunten in 81 interlands, werd met Anderlecht acht keer landskampioen en werd, als kers op de taart, in 2000 door de vakpers uitgeroepen tot Belgisch Voetballer van de Eeuw. Wat valt daar nog aan toe te voegen?

Paul Van Himst werd door Voetbal Magazine in 2000 uitgeroepen als beste Belgische voetballer van de eeuw. De jury bestond uit de voorzitter van de Belgische bond Michel D’Hooghe, bondscoach Robert Waseige, ex-bondscoaches Raymond Goethals en Guy Thys, de voormalige scheidsrechter Alex Ponnet en de hoofdredacteurs van Voetbal en Football Magazine, Jacques Sys en John Baete. Van Himst, gaat in de verkiezing Jan Ceulemans en Wilfried Van Moer vooraf.

De laureaat maakt tevens deel uit van de Belgische ploeg van de eeuw.

Belgische voetballer van de eeuw:

1. Paul Van Himst 19 punten
2. Jan Ceulemans 11 punten
3. Wilfried Van Moer 8 punten
4. Jef Mermans 3 punten
5. Michel Preud’homme 1 punt

Belgische ploeg van de eeuw: Michel Preud’Homme; Eric Gerets, Louis Carré (stopper), Georges Grun (libero) en Michel Renquin; Enzo Scifo, Wilfried Van Moer en Frankie Vercauteren; Jan Ceulemans, Jef Mermans en Paul Van Himst.

In 2005 eindigde hij op nr. 89 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg-verkiezing.

Escape to Victory

Na zijn spelersloopbaan zei Paul Van Himst het voetbal vaarwel. Zo had hij de tijd om in 1980 deel te nemen aan de opnames van de oorlogsfilm Escape To Victory (1981), waarin hij aan de zijde te zien is van onder meer de voetballers Pelé, Bobby Moore en Co Prins, en de filmsterren Sylvester Stallone, Max von Sydow en Michael Caine. De film werd geregis- seerd door John Huston en volgt enkele gevangengenomen soldaten die het in een voetbalwedstrijd opnemen tegen een team van de nazi’s.

Van Himst speelt in de film Michel Fileu, een personage dat amper aan bod komt. Ondanks een hele carrière als aanvaller, speelt Van Himst in de film een rechtsachter.

Ook in de Vlaamse film Max van Jacques Vermeire uit 1994 speelt Van Himst zichzelf.

Loopbaan als trainer

Als trainer won Van Himst met Anderlecht de UEFA Cup en één landstitel. In 1994 loodste hij de Rode Duivels als bondscoach naar het WK in de Verenigde Staten.

Anderlecht

Na zijn laatste seizoen bij Eendracht Aalst ging Paul Van Himst aan de slag bij het koffiebedrijf Brésor, waar toen Georges Denil, een bestuurslid van Anderlecht, de baas was. Denil bracht Van Himst opnieuw in contact met Constant Vanden Stock, met wie Van Himst had gebroken sinds zijn vertrek naar RWDM. Er volgde een verzoening tussen de twee en Van Himst keerde in 1982 terug naar Anderlecht, ditmaal als jeugdtrainer. Hij begon bij de junioren maar stapte al snel over naar het beloftenelftal van Anderlecht.

Tijdens het seizoen 1982/83 zette Anderlecht trainer Tomislav Ivic aan de deur. Ivic, die in 1981 met Anderlecht de titel had gewonnen, werd op 25 september 1982 ontslagen en opgevolgd door Van Himst. Hij kreeg de opdracht Anderlecht naar de titel te loodsen, maar daar slaagde Van Himst niet in. Hij werd uiteindelijk vicekampioen achter Standard.

Maar in Europa zorgde de gewezen aanvaller wel voor succes. Met spelers als Juan Lozano, Morten Olsen, Erwin Vandenbergh en Franky Vercauteren schakelde Anderlecht dat seizoen in de UEFA Cup ploegen als Valencia CF en FC Porto uit. Anderlecht bereikte zelfs de finale, waarin de club het moest opnemen tegen het Portugese SL Benfica. Anderlecht won op de Heyzel met 1-0 en dwong twee weken later in Lissabon een gelijkspel af. Zo won Van Himst een Europese trofee, het enige wat nog op zijn palmares ontbrak. Dat jaar werd hij in eigen land ook uitgeroepen tot Trainer van het Jaar.

Van Himst liet een jaar na het veroveren van de UEFA Cup de 17-jarige Enzo Scifo debuteren in het eerste elftal. Net als Van Himst destijds groeide Scifo in geen tijd uit tot één van de sterren van het elftal. Anderlecht werd in de competitie opnieuw vicekampioen en greep in 1984 net naast een tweede UEFA Cup. Anderlecht verloor in de finale van Tottenham Hotspur, nadat het in de halve finale Nottingham Forest had uitgeschakeld. Jaren later zou blijken dat Anderlecht de scheidsrechter uit de wedstrijd Anderlecht-Nottingham had omgekocht.

Scifo won begin 1985 de Gouden Schoen en trad zo in de voetsporen van zijn coach. Later loodste Van Himst de club voor het eerst als trainer naar de titel. Anderlecht werd kampioen voor concurrent Club Brugge. Tijdens het seizoen 1985/86 leek Van Himst goed op weg om die titel met een jaar te verlengen, maar op 31 december 1985 kreeg hij van manager Michel Verschueren te horen dat hij mocht vertrekken. Arie Haan volgde hem op.

RWDM

In 1987 ging Van Himst aan de slag bij zijn ex-club RWDM. Van Himst werd er technisch directeur, terwijl Erwin Vandendaele trainer werd van het eerste elftal. De club eindigde toen onderaan in de middenmoot. Vandendaele tekende voor AA Gent en Hugo Broos, met wie Van Himst nog als speler en als trainer had samengewerkt bij Anderlecht, werd zijn opvolger.

Maar ook het duo Van Himst-Broos kon niet voor beterschap zorgen. RWDM werd uiteindelijk voorlaatste in de competitie en degradeerde naar Tweede Klasse. Van Himst stapte op als technisch directeur, terwijl Broos als trainer aanbleef.

Paul van Himst als trainer van de Belgische nationale ploeg.
foto: Getty Images

Nationale ploeg

Van Himst bleef vervolgens opnieuw een tijd weg uit het voetbalmilieu. In 1990 trad hij in de voetsporen van Georges Denil bij het koffiebedrijf Brésor. Een jaar later werd ook door de Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB) benaderd. De voetbalbond zag in Van Himst de geschikte opvolger van de 69-jarige bondscoach Guy Thys.

Op het bloedhete WK 1994 in de Verenigde Staten wonnen de Rode Duivels hun eerste en tweede wedstrijd telkens met 1-0. Nadien verloor België met dezelfde score van Saoedi-Arabië, waardoor het uiteindelijk derde werd in Groep F. In de 1/8-finale moesten de Rode Duivels het opnemen tegen Duitsland. In een spannende wedstrijd werd het 3-2 voor de Duitsers.

Het volgende doel, de kwalificatie voor het EK 1996, werd niet bereikt, waardoor de KBVB Van Himst aan de kant schoof. Hij werd opgevolgd door zijn assistent Wilfried Van Moer.

Van Himst concentreerde zich nadien terug op zijn koffiebedrijf, waar hij later werd opgevolgd door zijn zoon Frank Van Himst.

Prijzenkast en erelijst:

Belgisch kampioen 8x: 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1968, 1972, 1974
Beker van België 4x: 1965, 1972, 1973, 1975
Individueel
Gouden Schoen 4x: 1960, 1961, 1965, 1974
Man van het Seizoen: 1971
Belgisch topscorer 3x: 1964, 1966, 1968
Nationale Trofee voor Sportverdienste: 1974
Gouden Schoen van de Eeuw: 1995
Europees voetballer van het jaar: #4 in 1965
Trainer (Anderlecht)
Belgisch kampioen: 1985
Supercup: 1985
UEFA Cup: 1983

Referenties en bronnen:
Wikipedia, Het Voetbal Boek, Gazet van Antwerpen, www.hln.be, www.goeiedag.be, www.anderlecht-online.be, sportmagazine.knack.be, Ronny De Schepper